Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Θα φύγω για λίγο...

Πάω στο πρακτορείο...

Θα πάρω ένα εισιτήριο για ένα νησί στις Κυκλάδες,
ήσυχο, μικροσκοπικό, με μυθικές παραλίες.
Το πρωί έχει φρέσκα ψάρια στην προκυμαία,
τα πόδια σου σε πάνε παντού,
το βράδυ βλέπεις όλα τα αστέρια,
και ονειρεύεσαι...
Θα σας το πω όταν γυρίσω.

Θέλω να σκεφτώ, να ηρεμήσω, να γράψω,
να φύγω λίγο μακριά,
να μιλήσω με τον ευατό μου.
Να παίξω με την άμμο, να κοιμηθώ έξω στην παραλία
να κολυμπήσω γυμνός,
να τρώω μόνο καρπούζι και φέτα,
να κάτσω στον ήλιο.
Να ξυπνήσω, να δω την ανατολή και να κάνω την yoga μου
με τη θάλασσα να σκάει δίπλα μου.

Να κάνω το ταξίδι... για τη ζωή μου.

Δεν θα σας γράψω για τουλάχιστον 1 εβδομάδα.
Το έχω ανάγκη, να σιωπήσω λίγο, να χαθώ...

Ραντεβού σε καμιά εβδομάδα και βάλε...
Σας φιλώ, χρειάζομαι να αποφορτίσω.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

STOP PRESS: Γυρνάω πίσω και πόσο πληγώνομαι!

Χθες το πήρα χαμπάρι σε μια συζήτηση με φίλους εδώ στο Βερολίνο.
Καίγεται μου λένε πάλι όλη η Αττική...

Και σκέφτομαι που γυρίζω πίσω Θεέ μου!
Σ' αυτόν τον τόπο που με πληγώνει τόσο!
Συνέχεια...
Γιατί, δεν μπορώ να καταλάβω...
Θαρρείς και προσπαθεί με μανία να μας διώξει!

Οι φλόγες καταστρέφουν και πάλι τα πάντα.
Εμείς όμως χτίζουμε, εμείς φταίμε, εμείς σιγοντάρουμε!

Τελικά η μυρωδιά της Αθήνας που θα πάρω,
μάλλον θα είναι η μυρωδιά της καύτρας.

Δεν έχω και πάλι λόγια.
Αλλά είναι το σπίτι μου, η γλώσσα μου, η καταβολή μου
και πρέπει να το παλέψουμε.
Έτσι μας είναι γραφτό...
Στη μοίρα μας!

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Θέλω να γράψω... αλλά τι να πρωτογράψω;


Σε περίπου μισή ώρα, θα πάω για να πάρω το δίπλωμα μου,
σε μια λιτή τελετή.

Από χθες, αποχαιρετώ σιγά σιγά κόσμο, πρόσωπα...
Χαμόγελα, δάκρυα...

Οι αποχαιρετισμοί είναι πολύ δύσκολοι, όπως πάντα
ειδικά αν έχει περάσεις τόσα και τόσα, με 42 ανθρώπους,
για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα...

Αυτή τη στιγμή είμαι απλά πλημμυρισμένος από
εικόνες,εμπειρίες, αναμνήσεις, γεγονότα...

Θέλω να πάρω χρόνο,
χρόνο να αφομοιώσω όλα αυτά που έζησα
το μεγάλο βήμα που έκανα
το δώρο που μου δόθηκε με μια υποτροφία
τα οφέλη που αποκόμισα
το μικρό αυτό όνειρο...

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω και τι να καταθέσω...
Στέκομαι στο πληκτρολόγιο έτσι...
απλά εκεί, μπροστά στην οθόνη,
μάτια υγρά...

Αντί αυτού θα σας στείλω τους στίχους
από το παρακάτω τραγούδι που μιλάει για την αγάπη...

Την οποιαδήποτε αγάπη
Για αυτό που κάνουμε, για τους ανθρώπους
Για τη δυσκολία να κάνεις θέατρο...

Θα πάρω το αεροπλάνο και θα γυρίσω στο σπίτι...

Θ' ανοίξω τα παράθυρα, τα μπαλκόνια, τις ταράτσες, τα λουλούδια
τη ψυχή μου να μπει ο Αττικός ήλιος,
το μελτέμι του Αιγαίου
η μυρωδιά της Αθήνας...

Να ξεκινήσω και πάλι...
Να σηκωθώ και να περπατήσω με το κεφάλι ψηλά.
Γιατί έχω τη δύναμη
Έχω πια αυτό που θέλω εγώ

Kiss today goodbye,
The sweetness and the sorrow.
Wish me luck, the same to you.
But I can't regret
What I did for love, what I did for love.
Look my eyes are dry.
The gift was ours to borrow.
It's as if we always knew,
And I won't forget what I did for love,
What I did for love.
Gone,
Love is never gone.
As we travel on,
Love's what we'll remember.
Kiss today goodbye,
And point me t'ward tomorrow.
We did what we had to do.
Won't forget, can't regret
What I did for
Love

What I did for
Love

What I did for...

Love
Love is never gone
As we travel one
Love's what we'll remember
Kiss today goodbye.

And point me t'ward tomorrow.

Point me t'ward tomorrow
We did what we had to do.
Won't forget, can't regret
What I did for love.
What I did for love.

What I did for love

Love

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Αναζητήσεις σ΄ ένα μπαλκόνι στο Βερολίνο...

Κάθε μέρα το ποδήλατο διασχίζει το λείψανο ενός τείχους.
Μπρος-πίσω...

Κάθομαι στο μικρό, σχεδόν ισόγειο, μπαλκόνι στη H... Weg17. 3-4 κεριά αναμμένα στέλνουν παιχνιδίσματα φωτός στα κάγκελα και στο άσπρο ταβάνι. Η νύχτα είναι από τις πιο γλυκιές που έχω ζήσει εδώ και 2 μήνες, σε αυτό το ταξίδι μου στην Ευρώπη! Η Μόνικα τραγουδάει τους σκοπούς της, από τα μικρά ηχεία του υπολογιστή. Ένα μικρό ποτήρι με κρασί, λευκό, με συντροφεύει στους ήσυχους συλλογισμούς μου. Σήμερα, άλλαξα κατοικία για τις τελευταίες μέρες αυτής της μικρής μου αναζήτησης αλλά και ανακάλυψης στα θεατρικά λημέρια της Ευρώπης. Και δεν θα μπορούσα να τελειώσω, σε καλύτερο μέρος πιστεύω. Μια ευγενική παραχώρηση, αυτού του τόσου συμπαθητικού διαμερίσματος, μιας φίλης, φίλου που απουσιάζει στην Ελλάδα και που την ευχαριστώ πάρα πολύ, για την εμπιστοσύνη και τη φιλοξενία. Και της εύχομαι στην καινούρια της ζωή, που σε λίγες μέρες ξεκινά, συμπορευόμενη με τον άνθρωπό της, να βρίσκει πάντα καλό, όπως απλόχερα δίνει...


Στο πιο πάνω στενό, το τείχος στεκόταν με πείσμα στη μέση του δρόμου,
χωρίζοντας πεζοδρόμια και ζωές.


Ήρεμο, γαλήνιο, σε μια γειτονιά με αρκετό χαρακτήρα από τις διάφορες εθνότητες που μένουν εδώ, στο Alt-Treptow, λίγο πιο κάτω από το Kreuzberg. Εδώ για μένα είναι το πραγματικό Βερολίνο, η καρδιά της πραγματική πόλης, του Βερολίνου που είναι ζωντανό, αντιδραστικό, πολύχρωμο, με άποψη. Αυτή η γειτονιά, ήταν από αυτές που το τείχος, χώριζε με λύσσα, με ζιγκ, ζαγκ μπροστά από πόρτες πολυκατοικιών και παράθυρα. Στην κυριολεξία απέχω, μόνο 2 τετράγωνα. Τώρα που κάνω την καθημερινή μου διαδρομή με το ποδήλατο από εδώ, βλέπω, πατώ, τα πέτρινα χνάρια του που έχουν επίτηδες διατηρηθεί στα δρομάκια, μπαινοβγαίνω «ανατολικά – δυτικά» και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω μια ζωή, που για λίγα μόλις μέτρα, μπορούσε να είναι τόσο διαφορετική, ανάλογα με το που έμελλε να κατοικήσεις ή να γεννηθείς μια μέρα, αλλά και να βρεθείς εκείνη τη στιγμή που τα «σύνορα» ξαφνικά έκλεισαν… Το συναίσθημα δεν μεταφέρεται, απλά πλανιέται στο δέντρα και στα πεζοδρόμια, σαν μια ανάμνηση πικρή και παράξενη, υγρή και παγερή όπως το Βερολίνο το χειμώνα.

Νομίζω, πως η βάση για τη τόσο δημιουργική ενέργεια αυτής της πόλης, έχει να κάνει ακριβώς με αυτήν την ταλαιπωρία της, το διχασμό της, το παρελθόν της που τώρα την σπρώχνει με μανία, με ταχύτητα στο μέλλον που θέλει να το γευτεί μέχρι το μεδούλι, να μη χάσει λεπτό… Γιατί έχασε πάρα πολλά λεπτά, μήνες, χρόνια… Η νεολαία αυτής της πόλης γηγενής αλλά και μετοικούσα, απλά διψάει για το αύριο. Εδώ ξέρεις ότι κάθε στιγμή συμβαίνουν πράγματα, συμβαίνει η ζωή στο εναλλακτικό της, στο μη πιθανό, στο λίγο μετέωρο, στο μη σίγουρο, στο μη υπαλληλίκι, στην ελεύθερη σχέση. Για αυτό και συγκεντρώνει, αυτή τη στιγμή, τους πιο δημιουργικούς εγκέφαλους όχι μόνο από τη Γερμανία, αλλά και από τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ συρρέουν οι τολμηροί, αυτοί που ρισκάρουν, αυτοί που δεν έχουν να χάσουν και πολλά πράγματα, που θέλουν με λίγα χρήματα να φτιάξουν μια ζωή, όπως αυτοί τη θέλουν.


Κοιτάζω τη λιγοστή κίνηση στο μικρό στενό της γειτονιάς. Τους ανθρώπους που κουρασμένοι γυρίζουν από τη δουλειά τους, τον ποδηλάτη που περνά με το φωτάκι του σαν πυγολαμπίδα, το γείτονα που έβγαλε το σκύλο βόλτα, τη μουσουλμάνα μάνα που κουβαλά το μικρό, σχεδόν αποκοιμισμένο παιδί στην αγκαλιά της. Όλες εικόνες μια γειτονιάς, στον κόσμο, στην Ελλάδα, στη Γερμανία. Η Μόνικα, συνεχίζει να με ταξιδεύει…


Χαζεύω τον ουρανό, λίγο τεμαχισμένος από τα κτίσματα και ψελλίζω ένα ευχαριστώ. Δεν ξέρω για ποιόν… Το Θεό, την τύχη, το Δία, τα άστρα, τη Σελήνη, την ενέργεια, τις καταστάσεις, τους ανθρώπους γύρω μου, τους φίλους μου, την οικογένεια… Πάλι θα δακρύσω, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν με απασχολεί πια καθόλου να κρύβω το συναίσθημά μου, γιατί να ξέρετε ότι με αυτό ζούμε και αναπνέουμε και ας θέλουν οι πολλοί να σας πείσουν για το αντίθετο. Σκέφτομαι ότι είμαι τελικά τυχερός που διάλεξα αυτό το προορισμό, αυτό το περπάτημα στη ζωή μου, στο δύσκολο αλλά και συναρπαστικό κόσμο του θεάτρου. Γιατί μου δίνει τόσα πίσω, τόσα που εύχομαι, αλλά ίσως δεν περιμένω να καταλάβετε. Ναι, έχει και δυσκολίες, και λόφους, αλλά αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι και συμβαίνουν παντού. Μπορεί και να λυγίσω, αλλά θα το χαρώ μέχρι τελικής πτώσης!


Το τελευταίο σωζόμενο παρατηρητήριο στο Βερολίνο

Αγαπώ αυτή τη δουλειά.

Και την αγαπώ, γιατί αγγίζει τους ανθρώπους, μπορεί να τους κάνει ν’ αλλάξουν πλευρό σκεπτόμενοι ένα βράδυ στο μαξιλάρι τους, να τους κάνει να αναθεωρήσουν αλλά και να πάρουν αποφάσεις, να τους κάνει να αγαπήσουν και να δουν αλλιώς τη ζωή τους και τους άλλους, να αλλάξουν, τέλος, ακόμα και τη ζωή τους. Αυτό φέρει τόσο μεγάλη ευθύνη, αλλά συνάμα είναι και τόσο ελπιδοφόρο.

Άλλωστε ποιος έχει τη δυνατότητα μέσα σε μια εβδομάδα να κάνει τόσα πράγματα: να πλάσει μια σκηνή και να εμφυσήσει ζωή στις λέξεις τυπωμένες πάνω σ΄ ένα κομμάτι χαρτί και σε ανθρώπους που «παίζουν» τις λέξεις (Σκηνοθεσία). Να τραγουδήσει με τη ψυχή του σαν μικρό παιδί (Musical). Να ετοιμάσει ένα κωμικό σκετς με μια πιανίστρια για ένα Βερολινέζικο Cabaret Show, παίζοντας, άντρας αυτός, μεταμφιεσμένος σε μια καθώς πρέπει κυρία, μια παρωδία της Μήδειας σε ταγκό, να κάνει τον κόσμο να γελάσει τόσο (εμπνευσμένο από το μιούζικαλ Iliya Darling του 1967, με τη Μελίνα Μερκούρη στη Ν. Υόρκη). Και μετά, να γυρίσει με μια κάμερα μια σκηνή, να υποδυθεί ένα χαρακτήρα, ενός τραγικού ανθρώπου που χάνει το πιο πολύτιμο πράγμα στη ζωή του, την αγάπη του, τον έρωτα του, από καρκίνο. Να γίνει κομμάτι της μικρής ιστορίας, να μιλήσει, να έχει την τιμή να πει αυτά τα λόγια και μετά να καταρρεύσει; Να δουλέψει για αυτό με τόσο καλούς συναδέλφους και ένα εξαιρετικό και ταλαντούχο Γερμανό σκηνοθέτη, τον Jens Roth; Να πάει σε συζητήσεις στο Βερολίνο με Γερμανούς και Ευρωπαίους για σκηνοθεσία, να πιει μπύρα δίπλα στο ποτάμι, να παίξει στα γρήγορα και να αυτοσχεδιάσει για μια πειραματική μικρή ταινία ενός από τα παιδιά που συμμετέχουν στο προαύλιο του σχολείου. Να κάνει τόσο πολύ ποδήλατο που να το χαίρεται η καρδιά του.

ΝΑΙ.

Όλα αυτά τα ζω γιατί επέλεξα να πάρω αυτό το μονοπάτι και ας φωνάζουν τα αναθεματισμένα σκυλιά της λογικής και της σύμβασης. Με τους αφέντες τους. Καθένας από εσάς τα κουβαλά δίπλα του, χωρίς να το θέλει. Αφήστε τα ελεύθερα τα άτιμα, βρείτε το δικό σας σκοπό και τότε θα ξέρετε ότι ζείτε, κλοτσήστε τους «αφέντες» σας.

Πιστέψτε με!

Ναι, δεν υπάρχουν πάντα οι εγγυήσεις της επιτυχίας, αλλά μόνο τότε αξίζει να λέτε ότι το έκανα…

Μακάρι να το ζήσετε!

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Στο Potsdam, αδερφές μου, στο Potsdam!!

To Potsdam, απέχει περίπου 40 χλμ από το Βερολίνο και αποτελεί ένα από τους πιο δημοφιλής προορισμούς για τους Βερολινέζους και όχι μόνο. Με τους Γάλλους φίλους μου παρέα, τα ποδήλατά μας και ένα χάρτη ανά χείρας, ξεκινήσαμε μια υπέροχη διαδρομή μέσα από το Grunewald, (δηλαδή το "Πράσινο Δάσος", κάτι σαν παραμύθι δηλαδή), μέσα από λίμνες και μονοπάτια, για την άλλοτε σημαντική αυτή Πρωσική πόλη.



Ποδηλατώντας λοιπόν, από την Kurfürstendamm, τον πιο εμπορικό δρόμο του πρώην Δ. Βερολίνου, φτάσαμε πολύ γρήγορα στο σιγουρότατα, πλούσιο προάστιο του Grunewald και μέσα από τους ήσυχους δρόμους του, χαζεύοντας τις βίλες και τα μικρά "καστράκια", τα περισσότερα σε Γερμανικό ρυθμό, αναζητήσαμε το δρόμο για τις πολλές λίμνες, όπου οι Βερολινέζοι σημειωτέον κάνουν και το μπανάκι τους.


Το "Πράσινο Δάσος", αποδείχτηκε πραγματικά πάρα, μα πάρα πολύ πράσινο και πυκνό, με μια δροσιά και ένα καθαρό αέρα που γέμιζε τα πνευμόνια μας με "παχύ" οξυγόνο, που το χόρταινες. Οι μυρωδιές της φύσης και το φως που μπαινόβγαινε μέσα από τα φυλλώματα των πανύψηλων δέντρων συνέθεταν ένα σκηνικό μαγικό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι το δάσος αυτό, ήταν κατεξοχήν τόπος για το κυνήγι της Πρωσικής Αριστοκρατίας, ένας παραθεριστικός προορισμός, με διάφορα lodges, χτισμένα στις πιο κατάλληλες τοποθεσίες. Άλλωστε το όνομα του το πήρε από ένα κυνηγετικό κτίσμα που εγκαινιάσθηκε το 1543. Ένας παράδεισος και εμείς με τα ποδήλατα, οι μικροί εξερευνητές του, αφού η διαδρομή δεν ήταν σηματοδοτημένη.
Εξάσκησα και τα Γερμανικά μου ρωτώντας, τους τόσο φιλικούς Γερμανούς φίλους και φίλες ποδηλάτες, οπότε μια χαρά! Αλλά είχε και από εκείνες τις γνωστές πέτρες που φέρουν σημάδια για τους περιπατητές και έτσι τουλάχιστον δεν χαθήκαμε,
να μας φάνε οι μαύροι λύκοι.

Να ένας!!!


Μπα! Απλά ένα λυκόσκυλο, ένα από τα πάρα πολλά αστεία, γλυκά και άλλα όχι τόσο, συμπαθέστατα τετράποδα που συναντήσαμε στο δάσος. Μου έκανε εντύπωση, ότι με τόσα σκυλιά στην Ελλάδα, θα με είχαν πάρει στο κατόπι, να γευτούν κάνα μπουτάκι, αλλά εδώ φαίνεται τα Γερμανικά γονίδια της πειθαρχίας κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Έτσι λοιπόν, το Jagdschloss Grunewald, το κυνηγετικό αυτό "φυλάκιο", καστράκι να το πω, ξεπρόβαλε μπροστά μας και ήταν σαν από ταινία του Disney!





Το κύριο κτίσμα, που ξέχασα να βγάλω φωτογραφία όπως μόλις τώρα κατάλαβα, έχει μετατραπεί σε μουσείο, υπάρχει ένα συμπαθητικό καφέ και μαγαζάκι, με διάφορα σουβενίρ σε Βρανδεμβουργιανό στυλ, π.χ. με λουλουδάκια και μπορντούρες μπαρόκ, με σημαντικά, όπως έκρινα, δείγματα τέχνης τα φλιτζανάκια από φίνα πορσελάνη για τσαγάκι, που μάλλον η μητέρα μου θα αγαπούσε πάρα πολύ και θα χαρακτήριζε αβίαστα ως "έκτακτα"!
Το πιο ωραίο ξάφνιασμα όμως για εμάς, ήταν ότι, στην αυλή του χώρου, την άλλη Κυριακή, έχει παράσταση τον "Ταρτούφο" του Μολιέρου και ίσως προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε!


Δρόμο πήραμε και δρόμο αφήσαμε, μέσα από το όλο πιο πυκνό και ήσυχο δάσος και ξαφνικά οι υπέροχες λίμνες άρχισαν να ξεπροβάλλουν πλάι μας, μαζί και διάφορα ξέφωτα όπου οι Βερολινέζοι απολάμβαναν τον ήλιο και τη χαρά της λίμνης... γυμνούληδες!
Πολύ μου άρεσε αυτό!


Αρκετοί επιδίδονταν και σε βαρκάδες...


Μετά από κάμποση ώρα και αρκετό πετάλι σε μια ευθεία με λίγο ανηφόρα, από αυτές τις ύπουλες που έχουν λίγο κλίση, αλλά συνεχόμενη, φτάσαμε στη μεταλλική γέφυρα που, αποτελεί και την κύρια πύλη εισόδου στην περιοχή του Potsdam.




Ο δρόμος που οδηγεί στο κέντρο της πόλης, περιστοιχίζεται από πολύ όμορφα αρχοντικά στη χαρακτηριστική αυτοκρατορική αρχιτεκτονική της Πρωσίας. Χρησιμοποιούμε τον ποδηλατόδρομο, ο οποίος ξεκινά κανονικά από το Βερολίνο και σε οδηγεί με ασφάλεια στο κέντρο της πόλης.


Η λεγόμενη "Ολλανδική Συνοικία", είναι το πιο γραφικό κομμάτι της πόλης, όπου κυριαρχούν τα μαγαζάκια με αντίκες, τα καλόγουστα εστιατόρια και καφέ ή τσαγερί, με κουκλίστικες κουρτίνες και τραπεζομάντιλα στα τραπέζια, αλλά και φίνα σερβίτσια. Οι Γάλλοι φίλοι, ως προνοητικοί που είναι, είχαν φέρει μαζί τους το μισό supermarket, ενώ ο Έλληνας απλά έφαγε το φαγητό τους (η κα Χριστίνα παρακαλώ να μην σχολιάσει-ξέρει αυτή) , που ευγενικά μοιράστηκαν, αφού είχε σκεφτεί ότι θα την πέσει σε κανένα καφέ ή μπυραρία να πιει το κατιτίς του. Οπότε καταλήξαμε στο παρκάκι για πικ νικ. Η μεγάλη επιτυχία ήταν ένα Γερμανικό τυρί που βρομούσε τόσο, που ούτε τα πουλιά δεν το έτρωγαν, όπως διαπιστώσαμε. Γελάσαμε πάρα πολύ και αφού σκουπίσαμε τα χέρια μας με διάφορα αντιβακτηριδιακά, μπας και φύγει η μυρωδιά της τυρίλας, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ξεκινήσαμε για ένα τσαγάκι και τη συνέχεια της βόλτας!




Το ιστορικό κέντρο του Potsdam, ειδικά στις 14 και 15 Απριλίου του 1945, βομβαρδίστηκε ανελέητα από τις συμμαχικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να καταστραφούν σημαντικά κτίρια και μνημεία. Η πόλη όμως ανοικοδομήθηκε με φροντίδα στην τοπική αρχιτεκτονική και ιστορία. Για δεκαετίες, ήταν κομμάτι της Αν. Γερμανίας, αλλά μετά την επανένωση, αναπτύχθηκε ραγδαία με τη βοήθεια του τουρισμού. Ήσυχη, με πολλά ποδήλατα, όμορφα μαγαζιά και αρκετό κόσμο που το διασκέδαζε στον υπέροχο ήλιο...


Κοιτάζοντας το χάρτη, βρήκαμε το δρόμο για το περίφημο πάρκο του Sanssousi, που όμως με λύπη διαπιστώσαμε, ότι λόγω των Παγκ. Αγώνων του Στίβου, υπήρχε μια εκδήλωση, με αποτέλεσμα το πάρκο να είναι κλειστό.
Next time σκεφτήκαμε και επιστρέψαμε πίσω στην πόλη...






Ξεκινήσαμε για την επιστροφή, από άλλη διαδρομή δίπλα στην πιο μεγάλη λίμνη της περιοχής.





Περάσαμε από γέφυρες, κάστρα, και εξοχικά παλάτια, με το μυαλό να πλάθει ιστορίες μιας ζωής που πέρασε και δεν ξαναγυρίζει, με χορούς, καλέσματα, κυνήγια, σαν σκηνικά από ταινίες εποχής...




Βουτήξαμε και τα πόδια μας στην λιμνο-παραλία που βρήκαμε στη διαδρομή, που είχε και ναυαγοσώστη και καντίνα και πετσετούλες και μπαλίτσες και παιδάκια...
Άλλα αυτά εδώ, σαν πολύ ήσυχα μου φάνηκαν!






Κουρασμένοι, πήραμε από τον πολύ γραφικό σταθμό του Wannsee, το τρένο...
Σε μια πόλη που πάνω απ' όλα σέβεται τον πολίτη που κατοικεί σ' αυτή, τα ποδήλατα έκαναν πάρτι στα βαγόνια, οι εκδρομείς συνυπήρχαν πολύ άνετα με όλους τους επιβάτες και άνετα και γρήγορα επιστρέψαμε μετά από ένα τόσο γεμάτο Βερολινέζικο Σάββατο, στην πόλη.

Το βράδυ, καταλήξαμε με τα παιδιά, σε μια κοντινή πλατεία εδώ στο Δ. Βερολίνο, όπου ήρεμα και ήσυχα φάγαμε τα Wurst μας και ήπιαμε το μπυρόνι μας...
Γελάσαμε, αναλογιστήκαμε την ημέρα μας και σκεφτήκαμε ότι τελικά οι ποδηλατικές εκδρομές είναι τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσες!
Και το Βερολίνο συνεχίζει να με μαγεύει...

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Τι είναι το Βερολίνο το καλοκαίρι; Φωτορεπορταζ!

video

Καλοκαίρι στο Βερολίνο; Μα φυσικά! Το Βερολίνο το καλοκαίρι μεταμορφώνεται. Τον Φεβρουάριο, ήταν πολύ ωραία, αλλά κόντεψα να πάθω υποθερμία. Τώρα, είναι απόλαυση, ειδικά με το ποδήλατο, που είναι ο απόλυτος τρόπος μετακίνησης στην πόλη αλλά και ο πιο καλός τρόπος να "καταπίνεις" τις αστικές εικόνες.

Τραπεζάκια έξω λοιπόν στο Prenzlauer Berg, βόλτες στο ποταμό Spree, μπυρίτσες και τούρκικο φαγητό στο Kreuzberg, workshop και cabaret σκετσάκια στο παλιό σχολείο και "παιχνίδι" στην έρημη αυλή, επιστροφή στα παιδικά χρόνια, beach bar στο East Side Gallery,
στη σκιά του τοίχους που χώριζε και τώρα ενώνει...

Ένα μικρό video και photo ρεπορτάζ
από τη ζωή της πόλης,
όπως τη βιώνω τώρα...





Το Kreuzberg, το μέρος με τους πολλούς Τούρκους και όχι μόνο μετανάστες, είναι η εναλλακτική εικόνα μιας πόλης που μεταλλάσσεται συνέχεια.



Στις όχθες του ποταμού Spree, πίσω από το East Side Gallery, το τελευταίο μεγάλο κομμάτι του τείχους, που έχει μετατραπεί σε graffiti galery, έχει και beach bar (Oh yes!) με κανονική άμμο, ξαπλώστρες αλλά με μια θερμοκρασιακή διαφορά, θα έλεγα σημαντική με την πατρίδα Ελλάδα! 17 βαθμούς και κάτι είχε χθες το απόγευμα...
Μετά έβρεξε...
Γουστάρω πολύ όμως έτσι;


Σε μια πόλη, που ξέρει να διαδηλώνει, οι αφίσες έχουν πολύ φαντασία και έμπνευση!




Στα παλιά κομμάτια του τείχους,
η τέχνη και προκαλεί και προσκαλεί,
αλλά στέλνει και μηνύματα ευγνωμοσύνης σε γονείς στα ελληνικά!


Σταλινικά και άλλα απομεινάρια στη Karl Marx Alee!






Μίλητος, Πέργαμος, Διόνυσος, Βαβυλωνία και Ισταρ, όλα μαζεμένα σ' ένα μουσείο, που όμως προσωπικά με στεναχώρησε, έτσι όπως εκπέμπει μούχλα, συντήρηση, με τα αντικείμενα να στενάζουν όλα στριμωγμένα, σκοτεινά, τα αγάλματα και τα λιοντάρια να θέλουν
ν' ανασάνουν και μια και μόνο υπάλληλο στην είσοδο κατσουφιασμένη,
να εξυπηρετεί χιλιάδες κόσμου που περίμενε και μια ώρα στην ουρά!
Αυτά στη Γερμανία για να μη λέμε μόνο για τα δικά μας.
Ξηγηθήκαμε;





Βόλτα με τα σπουργίτια στο νησάκι με τα Μουσεία...


Οι τιμές στα μανάβικα και όχι μόνο, είναι εξοργιστικά φθηνές, για ένα ταλαίπωρο Έλληνα, που τον ληστεύουν οι εξυπνάκηδες στην Ελλάδα!
Καρπούζια με 0.29, Γάλα 0.49, Τομάτες από 0.39 μέχρι 0.50,
Κολοκυθάκια 0.40, Τυράκι φέτα από Ελλάδα με 0.99...
Σταματάω γιατί ακούγομαι σαν δελτίο Λαϊκής Αγοράς...
Αλλά το γιατί παραμένει!


Το Theatre Haus Mitte, εκεί που γίνονται όλα τα workshops,
έχει στηθεί σ' ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο στο Märkisches Museum
Προσωπικά πολύ του γούστου μου για μια τέτοια πόλη!




Physical μαθήματα, για να βρεις, να ψάξεις τη σκηνή σου, με την καθοδήγηση μιας απίστευτης Αμερικανο-Γερμανίδας-Αυστραλέζας, της Beverly Blankeship.
Αλλά διδασκαλία και από το πιο σπουδαίο δάσκαλο αυτή τη στιγμή για την υποκριτική μέθοδο του Sanford Meisner στον κόσμο, τον Larry Silverberg.
Δάσκαλος μ ' όλη τη σημασία της λέξης!


Στο Mitte και κοντά στο Hackescher Markt, εκεί που κάποτε οι Εβραίοι είχαν τα σπιτικά τους και τις μικρές τους πολιτείες, διατηρούνται οι εσωτερικές αυλές και οι μνήμες τριγυρνάνε...


Η Potsdamer Platz, μετά τον ΙΙ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μόνο συντρίμμια και στο ψυχρό πόλεμο, μια νεκρή ζώνη ανάμεσα στο τείχος της διαίρεσης. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική και η ζωή έχουν επιστρέψει, μαζί και μια μεγάλη αφίσα προβολής της Ελλάδας, με το νεαρό ζευγαράκι να αγναντεύει...
και εμένα να με καλεί για την επιστροφή στην πατρίδα!








Οι εικόνες από το Mitte, που με το ένα πόδι στο παρελθόν, αλλά με ορμή πια για το μέλλον, είναι ελπιδοφόρες, γαλήνιες...

Για το τέλος, ο νέος τρόπος ξενάγησης στην πόλη, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, από τον παρακάτω...


video