Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

29/6/2011 Ζητείται Ελπίδα... Τίποτα άλλο

Λαχειοπώλης και απόγνωση
Ζητείται ελπίδα
να με πάρει να με σηκώσει,
στα φτερά της να με θεραπεύσει
Το ποδήλατο χτυπά τις πέτρες
κουτσαίνει, δε συνεχίζει
φόβοι θραυσμάτων,
σκελετός στο χέρι
αγκομαχά στα σπασμένα

Σαθρό περπάτημα,
ώρα 7 το πρωί
Σαθρό το περιβάλλον μου
στην κλωστή το έθνος μου

EverGreen, EverBroken
 Κλωστή που δεν την όρισα,
δεν την πέρασα εγώ, ούτε εσύ, από το
στενωπό της βελόνας
το μικρό στόμα της
σαν να της έδωσα σάλιο όμως...

Μάτια δακρυσμένα, μύτη υγρή
δακρυγόνου αιτία
ή στενάχωρης καρδιάς;

 Πλημμύρα...
Συναισθήματα οδοστρωτήρας
συνονθύλευμα αφορμών, ανθρώπων,
ρημαγμένων ζωών, πολιτικών,
κοινωνίας, εικόνων, πράξεων,
ασφυξία...

Καμένη ομπρέλα... Ακουστικό τηλεφώνου που δεν απαντά, έσπασε
 Ζητείται μια σταλιά ελπίδα
να με ξεδιψάσει,
διψώ πολλούς μήνες τώρα
αλλά μήτε ρυάκι, μήτε πηγή
δεν πλησιάζω 

Παλεύω, παλεύεις
στο φευγιό από το "καράβι"
η μπουκαπόρτα έχει ανοίξει,
προχθές ο Δημήτρης, χθες ο Διαγόρας, σήμερα η Άννα
δρόμοι ξενιτιάς
δρόμοι μιας ανάσας ίσως
δρόμοι χωρίς επιστροφή
σπουδαγμένα, απογοητευμένα νιάτα
τα χειρότερα 30 με 40
Προδοσία

Επιμένω
Μένω και μένεις εδώ,
αλλά σε χρειάζομαι πια
Χρειάζομαι λίγο το χαμόγελο που είχες
άλλα το έχασες
Χρειάζομαι συνάνθρωπο να με αγκαλιάσει
αλλά η αγκαλιά ζόρικη, μίζερη
Χρειάζομαι στήριξη και μια κουβέντα
αλλά οι λέξεις ζορίζονται στα χείλια

Ιστορίας Ταμπέλα ρημαγμένη, τόσο επίκαιρη...
Σακάτικο βλέμμα ώρα 710 το πρωί
ποιος κοιμάται καλά
ποιος ξυπνάει
στης πόλης το κουφάρι
η καρδιά της αργοσβήνει

Ρόγχος επιθανάτιος στης ζωής της το μεδούλι
ενοικιάζεται, πωλείται, κλείνει, μεταφέρεται, εκποιείται
δρόμοι και δρόμοι γεμάτοι
κίτρινες, κόκκινες ταμπελίτσες διαλαλούν

Περπάτημα τουρίστα
σαστισμένα βλέμματα
καρτούλες Special Olympics
εκτός τόπου και χρόνου
σταματημένο λεωφορείο
απόδραση


29/06/2011
Ιούνης που φεύγει
μυρωδιά καμένου ελληνικού καλοκαιριού
καμένοι ψήφοι, πατριωτικές κορώνες
αδιέξοδες διαταγές
παράλογες συνταγές

Δε θέλω να σταθώ
θέλω να προχωρήσω
ψάχνω θάρρος και ελπίδα
έχω μόνο τον ήλιο σίγουρο
δύση και ανατολή

Όλα τρέχουν, όλα αλλάζουν
δεν τα ορίζω αλλά τα κολυμπώ όσο αντέξω
πνιγμός;
ζητώ μόνο λίγο ελπίδα
ζητώ λίγο από εσένα που σε θέλω εδώ
εδώ δε θέλω να μου φύγεις

Να το παλέψω μαζί σου
στη φουρτούνα δύο είναι καλύτερα
αλλά δε σε βρίσκω, δε σας βρίσκω
κατεβασμένα μάτια, κατεβασμένα ρολά
μίλα μου, έλα κοντά μου, χαμογέλα μου λίγο

Ζητείται ελπίδα
λησμονήσαμε
ξεχάσαμε
προχωρώ αλλά ματώνω, δακρύζω, λαβώνομαι 

"Μη παρακαλώ σας, Μη λησμονάτε τη χώρα μου..."

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Τηλεοπτικά... ποδήλατα!

Από τα γυρίσματα της σειράς "Μήλα μου Πράσινα"
Από την πρώτη στιγμή που επικοινώνησαν οι άνθρωποι της σειράς "Μήλα μου Πράσινα", για να συζητήσουμε για τα γυρίσματα της εκπομπής, μου έκανε εντύπωση το επίπεδο της συνεργασίας και της συνεννόησης.  Είχαν ήδη ψάξει αρκετά το θέμα, είχαν απόψεις και ξεκάθαρες ερωτήσεις και πάνω απ΄ όλα αγάπη για αυτό που έκαναν.

Μόλις γνώρισα όμως και τον Σκηνοθέτη της σειράς Μιχάλη Αναστασίου και το πόσο ήθελε να γίνει σωστά το "γύρισμα", με ωραίες εικόνες και αρκετές γωνίες λήψης, σαν να ήμουν κανονικά σε γνώριμα χωράφια μιας ταινίας, κατάλαβα ότι το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό. Συμπάθησα ιδιαίτερα και την λιτή και πολύ πρόσχαρη Λενιώ Μυριβήλη, την παρουσιάστρια της εκπομπής, που αμέσως αγκάλιασε τη συζήτησή μας με ενδιαφέρον και χωρίς πολλά περιττά, ακούγοντας με προσοχή ότι είχαμε να πούμε. Να σημειώσω δε πως, όλα τα παιδιά στο γύρισμα ήταν εξαιρετικά και πολύ επαγγελματίες!

Το "Μήλα μου Πράσινα" είναι μια εβδομαδιαία Σειρά Οικολογικού Ντοκιμαντέρ 13 επεισοδίων, που προβάλλεται κάθε Κυριακή στην ΕΤ1.  Ένα οικολογικό ντοκιμαντέρ, που εστιάζοντας στην καθημερινότητα και τον οικολογικό τρόπο διαβίωσης, ανοίγει τη βεντάλια των βασικότερων περιβαλλοντικών ζητημάτων και φιλοδοξεί να αφυπνίσει την οικολογική μας συνείδηση. Στα επεισόδια της σειράς αναλύονται επίκαιρες θεματικές όπως οι ανανεώσιμες πήγες ενέργειας, η βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία, η βιοκλιματική αρχιτεκτονική, η πράσινη επιχειρηματικότητα και η αγροτική βιοποικιλότητα.

Η Λενιώ Μυριβήλη, ακαδημαϊκός με βαθιές οικολογικές ανησυχίες, ταξιδεύει στην Ελλάδα και συναντά 45 χαρισματικές προσωπικότητες, που έκαναν την οικολογία πράξη: Καλλιεργητές, ομάδες νέων, αρχιτέκτονες, επιχειρηματίες, δημόσια πρόσωπα και ακτιβιστές· ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και επιχειρούν για έναν καλύτερο πλανήτη, αλλά και για ένα ποιοτικότερο τρόπο ζωής. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις ανοίγεται ένας ορίζοντας οικολογικών επιλογών, που δεν μπορούν παρά να επηρεάσουν θετικά την καθημερινότητα μας.

Τις θεματικές των επεισοδίων πλαισιώνουν επιστημονικά πάνω από 40 ακαδημαϊκοί, φορείς αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Μέσα σε ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο κλίμα, η σειρά ισορροπεί ανάμεσα στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία, αρθρώνοντας στο σύνολό της έναν πρακτικό κώδικα οικολογικής διαβίωσης.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν στις 26/06 και τις 1130 το πρωί στην ΕΤ1, θα προβληθεί το επεισόδιο για τις "Βιώσιμες Μετακινήσεις", από τις οποίες φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει το Ποδήλατο και οι ποδηλάτες και... ο Σπαστός Πεταλάκης!  Νομίζω πως το αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες μας, δίνοντας στο Ποδήλατο την σωστή προβολή που του αξίζει.   
 
Ένα trailer μπορείτε να δείτε εδώ, αν έχετε Facebook 
Και επειδή πήραμε σβάρνα τα κανάλια, αυτή τη Δευτέρα, στις 27/7 και στις 15:45 στην εκπομπή του ΣΚΑΙ, ΣΚΑΙ Life με την Εύα Αντωνοπούλου, θα περάσουμε να κάνουμε μια μεσημεριανή κουβεντούλα για τις εξελίξεις στο Ποδηλατικό Σκηνικό της Ελλάδας εν μέσω κρίσης!

Καλή τηλεθέαση λοιπόν και ας ελπίσουμε στην καλύτερη ευαισθητοποίηση του κόσμου.  Ορίστε, δεν έχετε παράπονο!  Σας έχω πάντα ενημερωμένους!

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

O "Ανασχηματισμός" του εαυτού μας και μια ιστορία

Τον κοίταξα.  Φαινόταν, δεν φαινόταν καμιά 23 χρονών.  Καθόταν στην παραλία και το μάτι ήταν στην τσίτα, σαν ένα ραντάρ μικρό που έψαχνε πιθανώς συντροφιά, παρέα, κουβέντα, στριφογυρνούσε στα βράχια, στους λουόμενους.  

Καθόμασταν μ' ένα φίλο λίγο πιο εκεί.  Πέρασα από μπροστά, βραχώδης η παραλία, σκεφτόμουν από που ήταν καλύτερα να μπω στη θάλασσα, να μη γκρεμοτσακιστώ κιόλας.  

"Από εδώ θα μπεις" μου δίνει συμβουλή.  Ψάχνεται για κουβέντα λέω.  "Ευχαριστώ".  Βουτάω. Το νερό είναι ωραίο δροσερό, αγκαλιάζει όλο το κορμί, η θάλασσα είναι πάντα μια ζωή, μια αναγέννηση.  

Βγαίνοντας, σηκώνεται: "Από Θεσσαλονίκη είσαι;". Δεν είχα και κέφια για πολλά, πολλά αλλά λέω "Ναι. Πως το ξέρεις;" Σύμπτωση προφανώς σκέφτομαι. Και κάπως έτσι ήταν.  Είσαι ο τέτοιος, όχι δεν είμαι, ξέρεις αυτόν, όχι δεν ξέρω, αλλά μοιάζεις πολύ, τα γνωστά μωρέ να λυθεί η γλώσσα, ανάμεσα σε αγνώστους.  Να γίνει μια πρώτη ανταλλαγή. 

"Ήμουν πολύ Θεσσαλονίκη αυτό το καιρό".  Ωραία.  "Και τι κάνεις τώρα εδώ;"  απαντώ.  "Βασικά φαντάρος είμαι, αλλά τελείωσα με πάνω".  Μετάθεση, άδεια, τι και πως να πέσουν οι λεπτομέρειες στο "τραπέζι" της γλώσσας.  

Αρχίζει η παρουσίαση.  "Κοίταξε, εγώ Κομμωτής είμαι βασικά, από εδώ από Αθήνα, αλλά είμαι και φαντάρος. Αλλά μου την έδωσε τρελά εκεί πέρα. Εγώ έχω εδώ τις δουλειές μου, είμαι μέσα στη παραγωγή, έχω ανοίξει δουλειές, δεν μπορώ να είμαι σε μια μονάδα, που με βάζουν κάθε μέρα μέσα και να μην κάνω τίποτα και να ξυπνώ το πρωί για να λέω παρόν.  Σιγά ρε φίλε, αφού βλέπεις μέσα είμαι, τι με ξυπνάς;"  

Στην κουβέντα εμφανίστηκε και ο φίλος μου.  Γελάμε.  "Καλά βρε εσύ, στρατός είναι. Δεν είναι και διακοπές στον Αστέρα, τι θέλεις δηλαδή; Σιγά!"

"Δε μπορώ σου λέω, εγώ είμαι και ενδυματολόγος, φτιάχνω και νύφες". Ο φίλος μου τον διακόπτει.  "Ενδυματολόγος, παιδί μου είναι επιστήμη, ήταν ο Μετζικώφ ας πούμε, εσύ ούτε αμπιγιέζ".  Παγώνει λίγο.  "Πόσο χρονών είσαι;" Απαντά "21!"

Η έπαρση που έβγαζε αυτό το παιδί για 21 χρονών σκατό, ήταν ασύλληπτη.  Καταλάβαμε ότι το μάτι δεν έπαιζε μόνο και το hypertension δεν ήταν όλο μόνο από φυσικού του.  Ξέρετε την έκφραση παιδί "Κουμπί".  Με "κουμπιά" ήταν μάλλον... Μάλλον από χθες νύχτα.  Ξέρετε τι είναι αυτά;  Σε κάνουν χάπι. Tense! Τα βρίσκουν οι νέοι, οι πιο νέοι από εμάς, εύκολα.  

Αφού συμμαζεύεται λίγο, συμπληρώνει:" Ναι οκ, ας πούμε δίνω συμβουλές.  Ξέρεις τα μαλλιά είναι το στοιχείο μου."  Μπράβο, πολύ ωραία.  Μιλάμε για τρίχες δηλαδή.  "Και τώρα τι κάνεις εδώ; Άδεια;"  

"Όχι ρε" κοιτάζει μέσα από τα μεγάλα μαύρα Armani γυαλιά του. "Πήρα Ανοιχτό Φύλλο πορείας. 7 μήνες." Κοιταζόμαστε με το φίλο μου...  "Άσε μας μωρέ που θα καθόμουν τώρα στο Κιλκίς.  Αν και κάθε βράδυ έξω ήμουν, Σαλονίκη και τα συναφή, είχα τιμητικές, ότι ήθελα έκανα... Αλλά βαρέθηκα.  Έβαλα Αρχιμανδρίτες, πολιτικούς, γνωστούς είπα άντε από εδώ, εγώ θα συνεχίσω τη ζωή μου και την έκανα. Ξόδεψα 4500€, σε 2,5 μήνες πήγαινε έλα, εξόδους κτλ.  Οπότε έκανα και μια μεγάλη χορηγία..."

Κοιταζόμαστε και πάλι με το φίλο.  Κοιτάμε και το νέο 21 χρονών, σκατό, που έχει μπει για τα καλά και από νωρίς στο μεγάλο κόλπο της Ελληνικής ξεπουλημένης κοινωνίας.  Τον κοιτάζω και με λίγο οίκτο.  Θλίψη μου βγάζει.  "Ρε αγόρι, σιγά θα σκίσεις κάνα καλτσόν.  Καλά όλοι πήγαμε στρατό, δεν έγινε και τίποτα. Αυτός έκανε 28 μήνες, εγώ 23 και εσύ κλαίγεσαι για 9 μήνες; Βασικά όλοι κλαίγεστε λέω τα ζαζεμένα της γενιάς σου... Να είσαι αξιοπρεπής βρε!"

Με κοιτάζει σαν να του ανάλυσα τη μέθοδο του πειράματος στο CERN. Προφανώς η λέξη αδυνατεί ακόμα ίσως να κατοικήσει στο "κουμπιασμένο" εγκέφαλο.  "Ναι σιγά, μου λέει. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ δεν χάνω χρόνο. Τώρα είμαι στην παραγωγή, έχω το μυαλό να γίνω τέλειος στη δουλειά μου.  Σε εμένα βρε έρχεται η Ε (μια γνωστή αοιδός) και επίσης και η Δόμνα..."

Και πάλι κοιταζόμαστε με το φίλο μου.  "Ποια είναι η Δόμνα;"  Θαρρείς και έπρεπε να ξέρουμε την κυρία αυτή. "Αντε ρε χαζά! Έλα ρε, η Δόμνα, αυτή που μάλωνε με όλους στο Fame Story και τραγουδά...."  Δεν άκουσα που και τι κάνει αυτό το καιρό η "φίλη" Δόμνα.  Ήταν όλα υπερβολικά για εμένα.  Μόνο τον κοίταξα πάλι, νέο παιδί, όμορφο ναι, αλλά τόσο χαμένο, μάλλον τόσο νωρίς χαλασμένο από κοινωνία, συνήθειες, γεγονότα, εικόνες.  Στα 21.

Στα 21, έχει ήδη δώσει "χορηγία" στο Στράτευμα κάποιες χιλιάδες Ευρώ για να πάρει ουσιαστικά χαρτί πορείας. Έκανε άσφαλτο το μισό στρατόπεδο.  Αυτό είναι Δωροδοκία.  Έχει ήδη δώσει και πάρει τηλέφωνα σε δεκάδες "βύσματα" για να βολευτεί και να πιέσει. Όπως σχεδόν όλοι μας κάποια στιγμή.  Αυτό είναι Διαπλοκή.  Έχει ήδη καταλάβει, εμπεδώσει και καλά ότι στη ζωή είναι ότι φάμε, ότι πιούμε και αρπάξει ο κ...ς μας.  Αυτό λέγεται Έπαρση και Ματαιοδοξία.  Περηφανευόταν ότι ζει με 2 πακέτα τσιγάρα την ημέρα και 5 καφέδες.  Αυτό λέγεται ασέβεια στο Σώμα, στην Υγεία.  Και είναι μόνο 21...

Η σαπίλα εισχωρεί νωρίς στο κοινωνικό μας σύστημα.  Και ας φωνάζουν οι "Αγανακτισμένοι", που διόλου δε μου το διώχνεις από το νου ότι οι μισοί, που μουντζώνουν, έχουν πράξει τα ίδια, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.  Λαός και πολιτικοί, (οι μουντζωμένοι) σε αγαστή συνεργασία, δεκαετίες τώρα.  Η σάπια γενιά του Πολυτεχνείου, που μας τα έκανε τούμπανο με τις κατακτήσεις και τα δήθεν της που έγιναν τζιπ και Βαρούλκα στην Πειραιώς. Και Βυζαντινά και βίλες στη Μύκονο, σεμνά και ταπεινά.

Όσο για τον περίφημο Ανασχηματισμό του ΓΑΠ, σαν να βλέπω μπουλούκι περιφερόμενο με άλλο θίασο.  Όταν δε θέλεις να ζυμώσεις Γιωργάκη, δέκα χρόνια κοσκινίζεις. Εσύ 18 μήνες για την ακρίβεια.  Ένα απλό παράδειγμα...

Η Μπιρμπίλη πήρε πόρτα, αφού ποτέ δεν την συμπάθησε το σύστημα, το παλιό λιγδιάρικο ΠΑΣΟΚ, οι αντίπαλοι του  ΝΑΤURA και οι εργολάβοι.  Βάλε εκεί τον "πετυχημένο" Παπακωνσταντίνου, που μάλιστα νομιμοποιεί και τα αυθαίρετα και κλείσαμε.  Όταν φτάνει ένας άνθρωπος, να κάνει Αντιπρόεδρο και Τσάρο της Οικονομίας, το μεγαλύτερό αντίπαλό του για να κρατήσει ισορροπίες και να μην πέσει, τότε ξέρεις πως το παιχνίδι είναι από πριν χαμένο.

Πέρα από όλα αυτά, η μικρή ιστορία της παραλίας, δείχνει το τέλμα μας.  Είναι ακόμα, δυστυχώς, η αυριανή μας εικόνα.  Και δεν πάει ο κόσμος να χτυπά την κατσαρόλα, να σκούζει και να συνελευσιάζει στην πλατεία;  Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία του Ραγιά, τίποτα δε γίνεται.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, εντάξει μπράβο στα παιδιά της πλατείας Συντάγματος, για πολλά που έχουν κάνει και σκεφτεί και πράττουν.  Είναι συγκινητικό.  Αλλά γιατί έχω την υποψία ότι αρκετοί είναι σαν τα παιδιά στα free camping της Ικαρίας και της Δονούσας;  Η υπόλοιπη κοινωνία μάλλον δεν εκπροσωπείται και τόσο... Τουλάχιστον κάτι έχω σαν ελπίδα, ότι θα βρω πιο άδεια την παραλία στο εξωτικό Λιβάδι, φέτος.

Αυτά τα ακούσατε και χάρηκα.

Music: It's a matter of "One Life Stand", by Hot Chip...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Ένα γράμμα στην "Καθημερινή" για το Freeday...

Ο γείτονας και φίλος Δημήτρης Ρηγόπουλος, γνωστός και από τους Atenistas αλλά και την εβδομαδιαία στήλη Urban Lab στη Lifo, αλλά και πάντα τσαχπίνης Δημοσιογράφος που ιντριγκάρει με τα σχόλια του στην Καθημερινή, μου γνωστοποίησε πως εδώ και λίγο καιρό, υπάρχει σε διαφόρους κύκλους της πόλης ένα debate σχετικά με την αναστάτωση που προκύπτει στην Αθήνα κάθε Παρασκευή, από τους εκατοντάδες ποδηλάτες του Freeday, που διασχίζουν το μισό λεκανοπέδιο.

Ο Δημήτρης επιμελείται μια στήλη για την πόλη στην "Καθημερινή" του Σαββάτου, στο ένθετο Τέχνη και Ζωή, σελίδα 2 και πολύ ευγενικά μου ζήτησε μια γνώμη για όλη αυτή την ιστορία.  Νομίζω πως το κείμενο που ακολουθεί, φιλοδοξεί να προσθέσει ένα ακόμα ληθαράκι στην όλη κουβέντα για το θέμα.  Ελπίζω να το κατάφερε και θα χαιρόμουν και πολύ για τα σχόλιά σας!



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή", Σάββατο 4/6/2011

"Η Αθήνα θα μπορούσε να είχε κάνει λαμπρά βήματα στο να επενδύσει σε ποδηλατικές υποδομές.  Προτίμησε την απραξία και την ενίσχυση της μετακίνησης με ΙΧ.  Διαθέτει άριστο κλίμα, πολλές αποδεδειγμένα καλές διαδρομές για καθημερινή ποδηλατική μετακίνηση και θα συνέβαλε στην ανανέωση του τουριστικού της προφίλ.

Οι πολίτες όμως, δυστυχώς στην πλειοψηφία τους, λατρεύουν ακόμα τα πανάκριβα σε έξοδα χρήσης αυτοκίνητα τους. Η πολεοδομική αναρχία σίγουρα δε βοηθά για το αντίθετο.  Η συνήθεια αυτή, έχει εκφυλίσει την πόλη και εκμηδενίζει τον αδύναμο άνθρωπο, τον ηλικιωμένο, τα ΑΜΕΑ, τα πεζοδρόμια, τον Δημόσιο Χώρο. Ο ποδηλάτης καθίσταται ένας αδύναμος στόχος, σε μια κουλτούρα που επιβραβεύει τον ιδιώτη αυτοκινητιστή.  Επειδή λοιπόν το ποδήλατο είναι και καθαρά κοινωνικό όχημα, σε αντίθεση με το ΙΧ, που όπως ορίζει η λέξη είναι ιδιωτικό και αποκλεισμένο στη μετακίνηση από το σύνολο, οι ποδηλάτες, φυσιολογικά επιζητούν την ισχύ εν τη ενώσει.

Το ποδήλατο αλλάζει το χαρακτήρα μιας πόλης.  Οι υποδομές που το ακολουθούν, τα οφέλη της συνδυαστικής μετακίνησης με την προώθηση των οργανωμένων δημοσίων Συγκοινωνιών που πάντα επιδιώκουμε, ουδετερότητα στις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, τα γενικά οφέλη,  το καθιστούν καταλύτη της αλλαγής για μια καλύτερη, ανθρώπινη ζωή.  Κοινωνικά δε, αποτελεί μοναδικό μέσο συνεύρεσης και επικοινωνίας, σε μια εποχή που η μοναξιά χτυπά κόκκινο.  Αυτό είναι σπουδαίο κέρδος.

Οι ποδηλάτες, χρόνια τώρα, βιώνουμε τη βία του αυτοκινήτου, την έλλειψη παιδείας.  Έχω γλυτώσει στο παρά πέντε από ασυνείδητους οδηγούς που ποτέ δε με σεβάστηκαν, όπως δε σέβονται τη διάβαση, τον πεζό, τα πεζοδρόμια που παρκάρουν ασύστολα.  Έχω νιώσει στο πετσί μου κοινωνικές διακρίσεις, γιατί περί αυτού πρόκειται, τύπου «φύγε από εδώ μέσα, μας λερώνεις», οδηγούς λεωφορείων, ταξί, στο Μετρό που ακόμα και με το ανά χείρας σπαστό μου, να με αποδιώχνουν ως μίασμα. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία και νυσταλέα βλέμματα Δημοσίων και όχι μόνο λειτουργών, όταν τους μιλούσαμε για το αυτονόητο. 

Το Freeday, όπως και τόσες άλλες δραστηριότητες, ξεπετάχτηκαν από αυτή την ανάγκη του ολοένα και αυξανόμενου ποδηλατικού πληθυσμού της Αθήνας και άλλων πόλεων να κάνουν αισθητή και δυναμική την παρουσία τους και να διεκδικήσουν το χώρο που δικαιωματικά τους ανήκει και στερούνται.  Το ότι αυτή τη στιγμή, μπορεί να μαζεύονται 1500 ποδήλατα κάθε Παρασκευή προκαλώντας εκνευρισμό για το κλείσιμο των δρόμων, στην πόλη με τις 980 πορείες, μοιάζει οξύμωρο.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να τίθεται είναι, τι κάνουμε ως πόλη, ως πολιτεία, για να διοχετεύσουμε και να αντιμετωπίσουμε με οργανωμένο τρόπο, με υποδομές, με αλλαγές στις μετακινήσεις μας, όλο αυτό το θαρραλέο πλήθος που επιζητά αλλαγή. Σε μια συμβιβαστική κίνηση και επειδή οι ποδηλάτες οφείλουν να σέβονται την κοινωνία και τα ΜΜΜ, θα μπορούσε π.χ. να γίνεται κάθε 2 Παρασκευές.

Όταν η πόλη αποφασίσει οριστικά και αμετάκλητα, να συγκρουστεί με τα συμφέροντα της ΙΧ κουλτούρας και των αλλαγών που η Ελληνική κοινωνία οφείλει να κάνει, τότε και το Freeday δε θα χρειάζεται πια και η πόλη δε θα ενοχλείται.  Η ουσία είναι η αρμονική συνύπαρξη στους δρόμους. Το να πετάμε πέτρες ο ένας στον άλλο δε βοηθά κανέναν, παρά μόνο τους υπεκφεύγοντες υπεύθυνους.  Λύσεις υπάρχουν. Ποιος θα τολμήσει;

Σημ: Και να φανταστείτε πως στα Freeday, συμμετέχω ελάχιστα, γιατί αυτό τον καιρό στις βόλτες μου θέλω μόνο το ποδήλατό μου…"