Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ριχάρδος ο 3ος, Επίδαυρος και ο Kevin Spacey στα καλύτερά του

Η Επίδαυρος ασφυκτικά γεμάτη...
 



Ο Γ. Λούκος, μάλλον θα αισθανόταν πολύ ικανοποιημένος από την επιλογή του.
Πάντα η Επίδαυρος, όσες φορές και να πας σε συνεπαίρνει.  Ακόμα και χθες, Παρασκευή 29 Ιουλίου στην πρεμιέρα του  Ριχάρδου του ΙΙΙ, σε Ελληνικό έδαφος, με τις ορδές των κοσμικών, που είδαμε πολλές αλλά και του κάθε Επιδαυρικού φεστιβαλιστή, αυτή η ενέργεια του τοπίου και η φύση σε καθυποβάλει. Ήταν τελικά αυτοί οι αρχαίοι άλλο πράγμα!  Ήξεραν τι έκαναν, που, πως και γιατί.  Καμία σχέση με τους σημερινούς δηλαδή!

Θα πάω κατευθείαν στο ψητό.
Στο τέλος ενός οικονομικά μαζεμένου αλλά και μετρημένου Φεστιβάλ για φέτος.
 Το Αγγλοσαξονικό θέατρο, δεν είναι τυχαίο γιατί είναι εκεί που είναι.  Η παράσταση αυτή, αποτελούσε την καλύτερη διαφήμιση για τα δεδομένα της (προσέξτε!) "βιομηχανίας του θεάματος" στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Μια κλασσική, αλλά συνάμα μοντέρνα performance, που απευθύνεται φυσικά στο ευρύ κοινό, με την απαραίτητη δόση από σύγχρονα και καινοτόμα στοιχεία, χωρίς φυσικά να πηγαίνει σε μονοπάτια τρομερού καλλιτεχνικού ψαξίματος.  Άλλωστε αυτό δεν αφορούσε το Σκηνοθέτη Σαμ Μέντες.  

Ο Μέντες προσέφερε ένα σύγχρονο μάτι στο χαρακτήρα του αδίστακτου Ριχάρδου, που βάφει στο αίμα ολόκληρο Βασίλειο, κατά την προσφιλή τακτική πολλών μοναρχών της Αγγλίας, ώστε πάση θυσία να καταλάβει την εξουσία. Με τις σαφείς ενδυματολογικές και άλλες αναφορές στο περιβάλλον του 21ου αιώνα, ο Μέντες, μας συνδέει με τα απολυταρχικά καθεστώτα και τις φιγούρες τους που ταλαιπωρούν και δυναστεύουν ακόμα πολλές περιοχές του πλανήτη.  Την πάλη τους και τη μανία τους για την εξουσία, που αναδεικνύει αυτό το υπέροχο κείμενο στη σύγχρονη εκδοχή του.

Η σβέλτη σκηνοθεσία, έξυπνη, με πολύ ρυθμό, χωρίζοντας ουσιαστικά τις πράξεις σε μια παρουσίαση χαρακτήρων και με τη βοήθεια των εξαιρετικών φωτισμών και βίντεο, σώζει τη δυσκολία ενός έργου που μπορεί να κουράσει με σχεδόν 3 ώρες χωρίς διάλειμμα.  Υπάρχουν τόσοι πολλοί χαρακτήρες στο έργο και τόσο συγγενολόι, που βασικά αλληλοσκοτώνεται, που το κοινό, αν δεν είναι δε και εξοικειωμένο με το κείμενο, κινδυνεύει να χαθεί.  Εδώ ο Μέντες το κατάφερε, αλλά οριακά.  Προς τη μέση και λίγο πιο πέρα, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις μια μικρή κοιλιά, αλλά αυτά είναι ψήγματα μπροστά στο γενικό καλλιτεχνικό σύνολο που είναι άρτιο και δομημένο.  Ειδικά η κορύφωση στο τέλος, στημένη εξαιρετικά, με άψογο ρυθμό, σου μεταφέρει την ένταση και την αγωνία της μάχης, παρόλο που το τέλος είναι προμαντεμένο και ειπωμένο. Εξαιρετική χρήση σε ορισμένα σημεία των βίντεο, ειδικά η σκηνή με το Ριχάρδο ως θεοσεβούμενο υποψήφιο Βασιλιά, που σε μια παρωδία και με σαφείς αναφορές στην κυριαρχία της εικόνας στη διαμόρφωση της συνείδησης του κόσμου, δίνει στίγμα ευφυίας.  

Αλλά και εδώ θα σταθώ. Ο Μέντες, έκανε πιο "Αμερικάνικη" δουλειά.  Η "ανάγνωση" του κειμένου, ήταν σαφέστατα επιφανειακή.  Δεν είναι κακό. Ήταν επιλογή.  Ο λόγος προσπάθησε να αποδοθεί στο πιο καθημερινό, όχι με αλλαγή του κειμένου, αλλά με την άρθρωσή του.  Προσωπικά, μου έλειψε λίγο το συναίσθημα και το μεταβατικό στάδιο του χαρακτήρα Ριχάρδου, που από την απόλυτη εξουσία περνάει στον εφιάλτη των τύψεων του και στο θάνατό του.  Και κάποιες στιγμές, η απόδοση καταλήγει σε ευκολίες.  Για την αποδοχή του κοινού.  Αλλά ας μη λέμε πολλά... 

Γιατί ο ρόλος αυτός θέλει κότσια....

Ευκαιρία για λίγο χαλάρωση στη υπέροχη φύση της Επιδαύρου.

Τα προγράμματα πουλούσαν και αυτά σαν ζεστές τυρόπιτες
Και εδώ θα σταθώ λοιπόν στον αδιαμφισβήτητο "ηγέτη" της βραδιάς. Ο Kevin Spacey, καλέστηκε να αποδώσει έναν από τους πιο δύσκολους αντρικούς ρόλους στη σύγχρονη δραματουργία.  Θέλει κότσια και δουλειά.  Και ξεκάθαρα το έχει δουλέψει πολύ. Σίγουρα, βοηθά η τεχνολογία, με την προσθήκη ενός νάρθηκα, μιας καμπούρας και ένα Ριχάρδο, που ως ένας άλλος δαιμόνιος, αλλά συμπαθητικός αντί-ήρωας Κουασιμόδος, επελαύνει με  τις ραδιουργίες του και τη δίψα του για την εξουσία, θερίζοντας ζωές.  Η κινησιολογία έχει ενταχθεί λοιπόν άψογα στο ρόλο, που φυσικά έτσι το όλο αποτέλεσμα είναι αρεστό/πιστευτό στο κοινό.  Σαφέστατα με τεράστια εμπειρία στο θέατρο που φαίνεται, σαφέστατα εξαιρετικός στον επί σκηνής άθλο του, όταν επί 9 σκηνές σχεδόν δεν ξεκουράζεται ποτέ.  Σαφέστατα άψογος στην άρθρωση της γλώσσας, μόνο μια λέξη του ξέφυγε ένα "French" που το είπε με προφορά LA,  και σαφέστατα μάγος στις αντιθέσεις, στις παύσεις, στην απόδοση αυτού του εκπληκτικού λεπτού χιούμορ που κρύβει το Σαιξπηρικό κείμενο. Δουλεμένος σε αγαστή συνεργασία με το Σκηνοθέτη, γεγονός που ξεδιπλώνεται, κινεί τα νήματα και σηκώνει το βάρος μιας καθαρά προσωποκεντρικής παράστασης με ευκολία, θάρρος και αποτέλεσμα.  Ναι, σε κάποιες στιγμές, θα το πω, δεν υπήρχε απόλυτη "αλήθεια" στη σκηνή, ειδικά στα πιο δραματικά κομμάτια, αλλά η καταφυγή στην τεχνική ιδιοσυγκρασία του ηθοποιού είναι δυστυχώς πάντα μια μικρή άμυνα, ειδικά σε μια Επίδαυρο, που σε "σκίζει" επί σκηνής με την ενέργεια του κόσμου που κατεβαίνει αδυσώπητη από τις κερκίδες.  Αλλά πάλι αυτά είναι στην Αμερικάνικη λοιπόν εκδοχή/βλέμμα του έργου λεπτομέρειες.  Του άξιζε πέρα για πέρα το απίστευτο και παρατεταμένο χειροκρότημα 10,000 όρθιων θεατών στο τέλος, γιατί δεν είναι καθόλου εύκολη η δουλειά που έκανε.  Και στάθηκε όρθιος και νικητής!
Και οι Χορηγοί, έκαναν το πάρτι τους. Θα είναι πολύ ευχαριστημένοι.
Η προσέλευση του κόσμου μαζική.  Να πάτε νωρίς!
Στους υπόλοιπους ρόλους, να ξεχωρίσω σίγουρα τον  Chuk Iwuji, που έπαιξε έναν καταπληκτικό Duke of Buckingham,  ένα φυσικό ταλέντο θα έλεγα, απόλυτα εναρμονισμένος σε ρυθμό και δύναμη με τον τεραστίου "εκτοπίσματος" Kevin Spacey.  Άνετος! Και αν και εμφανίζεται στο τέλος μόνο, ο Nathan Darrow, ως Ερρίκος, Earl of Richmond,  αποδίδει στη σύντομη αλλά καθοριστικότατη χρονική πορεία του έργου που εμφανίζεται το ρόλο καταλύτη για το θάνατο του Ριχάρδου, με στόφα ηγέτη που έρχεται και αλλάζει τα πάντα. Τον βοηθά και το physique του.

Ένα μικρό αγκάθι, υπάρχει δυστυχώς στις γυναικείες ερμηνείες.  Δεν ξέρω γιατί, αλλά ίσως δε λειτούργησαν κυρίως φωνές και εκτόπισμα στην αρένα της Επιδαύρου.  Τέσσερις ουσιαστικά ρόλοι, που στα χρόνια του Σαίξπηρ παιζόταν από άντρες μόνο, αλλά δεν μπόρεσαν να μεταφέρουν την καταστροφή της μάνας, της μαινάδας, της δολοπλόκου, της "μάγισσας".  Η δε παρουσίαση της Margaret,  ήταν δυστυχώς πιο πολύ αναφορά στο Χάρυ Πότερ, μια εύκολη απόδοση της μάντισσας και μάγισσας χήρας.  Αυτό μάλλον ήταν όμως και Σκηνοθετική επιλογή, που ξένισε για εμένα λίγο.  Η Lady Anne,  το πάλευε, το ίδιο και οι υπόλοιπες, αλλά πουθενά δυστυχώς δεν πήρα αληθινό πόνο ή στιγμή όταν έπρεπε. Κρίμα.  Αλλά άξιες στις τεχνικές τους και στην προσπάθεια τους για την ένταξη στο δύσκολο χώρο του θεάτρου αυτού.

Το σκηνικό έδεσε καλά με το χώρο...
Στη διαδρομή με το λεωφορείο ο Ασπρόπυργος, βιομηχανική εικόνα και Σαρωνικός
Έρωτες στο λεωφορείο. Πολύ γλυκό!


Ο Μέντες, προσάρμοσε εξαιρετικά το έργο στο "προσκήνιο" του Επιδαυρικού κατασκευάσματος, και στη χρήση του διαθέσιμου χώρου.  Άψογοι οι 2 μουσικοί εκατέρωθεν της σκηνής, με τον αριστερό να εκτελεί και χρέη μαέστρου, όπως παρατήρησε ένας θεατής, αλλά και τον κυμβαλιστή να δίνει τον τόνο, να συνοδοιπορεί με την άριστη σε σύνθεση μουσική και συνεργασία του Mark Bennett.  Θα σημειώσω δε, ότι η χρήση των Αγγλικών ως γλώσσα, δεν διευκολύνει το έργο των ηθοποιών στο συγκεκριμένο θέατρο, μια λεπτομέρεια, αλλά οφείλω να την πω, αφού η εκφορά του Αγγλικού λόγου, έχει πολλά σύμφωνα, συριγμούς και "κλειστό" στόμα, με αποτέλεσμα κάποιοι ηθοποιοί, προφανώς δασκαλεμένοι από τον Μέντες, ώστε να στέλνουν την ενέργεια σε όλο το θέατρο, μάλλον λίγο να "φώναζαν" παραπάνω, χωρίς όμως αυτό να είναι κακό και μάλλον το παρατήρησα λόγω ενασχόλησης με το άθλημα.  Ο Ελληνικός λόγος και η εκφορά του, έχει "δυνατό" ηχείο με τη χρήση πολλών φωνηέντων και ήχων που ο χώρος βοηθά.   Μάλλον οι αρχαίοι μας ήταν ψιλιασμένοι και σε αυτό το κομμάτι!

Και πριν κλείσω, θα υποκλιθώ στον ΥΠΕΡΟΧΟ για μια ακόμα φορά και ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ πρωταγωνιστή της βραδιάς.   Τον William Shakespeare. Μαζί με τους Έλληνες τραγικούς κλασικούς συγγραφείς, θεωρώ πως είναι ο κορυφαίος δραματουργός.  Αλλιώς πως ένα κείμενο γραμμένο το 1591, να είναι τόσο επίκαιρο; Τόσο σύγχρονο; Τόσο μοναδικά ρυθμικό; Η γλώσσα του, και ειδικά στα Αγγλικά είναι μοναδική, ένας λόγος που τρέχει, που συναρπάζει με τις βουτιές της στο δράμα και στο χιούμορ, αυτό το μοναδικό του ταλέντο να κρίνει και να αναδεικνύει καταστάσεις, ανθρώπους, γεγονότα, συμπεριφορές.  Και να δίνει ακόμα και σήμερα ηθικά διδάγματα, να πλάθει συνειδήσεις.

Η ύπαρξη των κειμένων του και η χθεσινή παράσταση, αποδεικνύουν τη δύναμη του θεάτρου, το μεγαλείο της τέχνης, που μπορεί να συγκινήσει τον ακροατή, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, γλώσσας.  Αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι να συμβαίνουν τέτοιες καλλιτεχνικές ανταλλαγές μεταξύ πολιτισμών γιατί έτσι "βαθαίνουμε" στην κατανόηση, αλληλομορφωνόμαστε.  

Γιατί χθες δεν πήραμε μόνο εμείς κάτι από αυτό το έργο.  Νομίζω πως οι συγκινημένοι ηθοποιοί και ο Kevin, από την ανταπόκριση του κόσμου, από τα χειροκροτήματα σχεδόν σε κάθε αλλαγή σκηνής (που κάποιοι μπορούν να πουν "μα δεν είναι δυνατόν", εγώ λέω αφήστε τον κόσμο να εκφραστεί...), μέχρι την αποθέωση στο τέλος, θα θυμούνται για πολύ καιρό τη μοναδική τους εμπειρία στον Αργολικό τόπο.  Και θα είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές!

Ριχάρδος ο 30ς, William Skakespeare, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 29-31/7/2011. 
Εισιτήρια δεν έχει... Όσοι τυχεροί... :)


Music for this post: Rene Aubrey, Les Bles en Feu

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Το τέλος της "Νορβηγικής" μας αθωότητας

 
Η Carina, μια ψηλή, μα πραγματικά πανύψηλη, ξανθή και δυνατή κοπέλα από τη Νορβηγία, ήταν αυτό που λέμε γνήσιος εκπρόσωπος της Σκανδιναβικής της καταγωγής. Ένα πολύ εύθυμο, ανοιχτό κορίτσι, που τριγυρνούσε στην εστία μας, εκεί στα χρόνια του Λονδίνου, πάντα μ' ένα χαμόγελο και μια μεγάλη καρδιά που ήθελε να προσφέρει ότι μπορούσε στο φοιτητικό μας κοινόβιο.  Αθλητική, με τρομερή αγάπη για τη φύση και με εξαιρετικά Αγγλικά, ταξιδιάρα, ρωτούσε συνέχεια και μάθαινε με πολύ ενθουσιασμό για τις χώρες που όλοι μας προερχόμασταν.  Με τις ώρες μιλούσαμε για την Ελλάδα, τα νησιά, την ιστορία του τόπου αυτού και εκείνη έβγαζε χάρτες και μου έλεγε, "δείξε μου, που;".  Ήθελε πολύ να γυρίσει όλο τον κόσμο.  

Θαύμαζα στην Carina, κυρίως την προχωρημένη της στάση για τον κόσμο που δεν καταλάβαινε, αυτή με το ισχυρό και μεγαλόσωμο ανάστημά της.  Όπως την βαθιά θρησκευόμενη Μαλαισιανή με τη μαντίλα, του διπλανού της δωματίου, που καθόταν και τη ρωτούσε πολλά, να κατανοήσει γιατί έτσι, γιατί αλλιώς. Κατανόηση στα χρόνια του 1990.  Τίποτα δεν την ενοχλούσε τη συμφοιτήτριά μου.  Ήθελε να πηγαίνουμε μαζί βόλτες στα πάρκα και να κάθεται, με ένα κοντομάνικο, αυτή η εξασκημένη στο κρύο που κατεβαίνει άγριο από το Β. Πόλο, στη χώρα της.  Δεν μπορούσε να κάθεται μέσα πολύ. Εγώ; Τουρτούριζα!  Την περιορίζανε οι τοίχοι, τα προκατ μπετά, της έλειπαν τα φιορδ, αυτά τα μεγαλεία της φύσης, που όπως οι δικές μας Κυκλάδες, με την αγριάδα τους και την σκληρή τους, καυτή εικόνα μας έχουν ορίσει, έτσι και εκεί τα παγωμένα βράχια και η θάλασσα, έχουν σμιλέψει τον τόπο.

Χθες Κυριακή, ο ηδονιστής, θερινός Νότιος, που η καλή τύχη έριξε σε αυτό το ευλογημένο, ζεστό και ηλιόλουστο κομμάτι του πλανήτη, στάθηκα στη μικρή παραλία, σχεδόν απέναντι από το Σούνιο, πάνω σε κάτι βράχια και χαζεύοντας τη θάλασσα που χρυσόπαιζε μπροστά μου, η εικόνα από αυτό το μουντό, σκοτεινό νερό και φως της λίμνης της Ουτόγια, άστραψε στο μυαλό μου.  

Σηκώθηκα και κοίταξα το απέραντο γαλάζιο και η σκέψη ταξίδεψε εκεί ψηλά στο Βόρειο ημισφαίριο, δεν ξέρω με τι περίεργο συνειρμό, προσπαθώντας σχεδόν 2 μέρες μετά να καταλάβω τι στο καλό είναι αυτό το "ζώο" που λέγεται άνθρωπος και τι κακό μπορεί να προκαλέσει.  Μετά από 2 μέρες, που διάβαζα και έβλεπα, είχα ένα γιατί να κρέμεται μέσα μου, και μια απορία για το που στο καλό πια βαδίζουμε εμείς οι καλοζωισμένοι Ευρωπαίοι.

Σιώπησα... Νοητικά.  Να αφουγκραστώ τις "σκέψεις" που με σάρωναν σε κάθε ανάσα, σαν το κύμα που πήγαινε και ερχόνταν.  Το σοκ της Νορβηγίας, γιατί αδιαμφισβήτητα είναι σοκ, μας αφορά όλους.  Η Νορβηγία, μια χώρα με σχεδόν 4,5 εκ. κατοίκους στην πραγματικά μεγάλη σε έκταση γη, από τις πιο αραιοκατοικημένες χώρες του πλανήτη, βυθίστηκε σε ένα πένθος απύθμενο, αφού δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένας που, έστω και με κάποια  κοινωνική "απόσταση" να μην ήξερε κάποιον από το θανατικό που χτύπησε πόλη και νησί.  Μια "πλούσια" κοινωνία, με εξαιρετικές παροχές κοινωνικού κράτους, χρηματοδοτούμενη από τη σωστή εκμετάλλευση του πετρελαίου, που τα κέρδη διοχετεύονται σε ικανοποιητικό ποσοστό σε πρώτης τάξεως ανάγκες (παιδεία, υγεία, πολιτισμός), υπερήφανη εώς την Παρασκευή για την ηρεμία της, τον οικολογικό τρόπο ζωής και τις τεχνολογικές ανέσεις, για την έως τώρα φαινομενικά τελικά, ανεκτικότητά της στο διαφορετικό.

Αλλά το αυγό του φιδιού, που λέγεται φασισμός, εκκολάπτεται ήσυχα και "όμορφα", κάτω από αυτές ακριβώς τις στέρεες βάσεις, τα χώματα που οι κάτοικοι ενός έθνους περπατάνε ανυποψίαστοι κάθε μέρα, σίγουροι για τις κατακτήσεις τους.  Στο "λιβάδι" όμως της Ευρωπαϊκής πια οικογένειάς μας, οι "ακραίες ιδεολογίες" έχουν ανησυχητικά κάνει την εμφάνισή τους ως τσουκνίδες στις άκρες του χορταριασμένου από τα προβλήματά μας "λιβαδιού", χωρίς οι έχοντες την γενική κηπουρική προστακτική να κάνουν και πολλά πολλά, μάλλον τίποτα για την ακρίβεια, ώστε να ξεθάψουν από τη ρίζα τους, όλες αυτές τις παραφυάδες.  Που τρώνε σταθερά και αργά, τις δυνατές ρίζες, των δέντρων που λέγονται αλληλοσεβασμός, κατανόηση, συζήτηση, πολιτισμός, παραχώρηση, διαφορετικότητα, δέντρα που στηρίζουν όλο αυτό το "λιβάδι" της Ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, που έχουν πάρει αιώνες για να μεγαλώσουν και έχουν ποτιστεί από τα λόγια χιλιάδων φωτισμένων ανθρώπων της διανόησης αλλά και από το αίμα τριών μεγάλων πολέμων και άλλων τόσο επαναστάσεων. Κινδυνεύουν να ξεραθούν όρθια.  

Τότε το "λιβάδι", μην έχοντας τη στήριξη που του αρμόζει, διαβρώνεται, το χώμα φεύγει, ξεπλένεται ήσυχα και ύπουλα από τις "καταιγίδες" της οικονομικής δυσπραγίας, της ανεργίας, του μίσους, της ζήλιας του άλλου, της κρίσης των αξιών που διέπουν όλα τα πολιτικά συστήματα της Ευρώπης, της έλλειψης ηγετών με όραμα.  Στην "ερημοποίηση" σιγοντάρουν συστηματικά, τα Μέσα Μαζικής Πληροφόρησης, που παρουσιάζουν τους Έλληνες π.χ. κλέφτες, ή όλους τους Γερμανούς ναζί.  Σιγοντάρουν λόγια Μέρκελ και Σαρκοζί για την ανάγκη μιας πιο "κλειστής" στα εξωτερικά ερεθίσματα Ευρώπης, σιγοντάρουν στερεότυπα που αναπαράγονται, σιγοντάρουν οι θρησκείες για να κερδίζουν το ψωμί τους με άνεση στην "επιχείρηση τους", σιγοντάρουν Μουλάδες και Παππάδες, με πύρηνους λόγους για τα κακά που θα μας βρούν όλους.

Η άνοδος όλων των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, η χαλαρή και ουσιαστικά σε μεγάλο κομμάτι της εκτός τόπου και χρόνου και χωρίς πολιτικές φυσιογνωμίες Αριστερά της ηπείρου που δεν μπορεί να πιάσει το σφυγμό της εποχής και να θέσει επί τάπητος τα πραγματικά μας προβλήματα και όχι παπαγαλίες περί ιμπεριαλισμού και πλουτοκρατίες, αλλά και η ενεργοποίηση της "άκρα-αριστεράς", η άνευ όρου παράδοση στην ξεκάθαρη τεχνοκρατική οικονομική εξάρτηση από τις αγορές του χρήματος, αποτελούν το δυνατό χαλάζι που διαβρώνει ακόμα περισσότερο αυτό το κομμάτι της γης μας.  Και για να μη πηγαίνουμε μακριά, οι απόψεις του Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, του Νορβηγού σούπερ πατριώτη και  φονταμενταλιστή, που σκόρπισε το θάνατο, οι ψυχολογικές του αστάθειες και φοβίες στη μαντίλα, στο Ισλάμ, στην ουσιαστική αποκοπή από την κοινωνία, έχουν μιμητές και στον τόπο μας και έξω. Όσο και να μην το λέμε φωναχτά! Υποκριτές. Όλοι μας.

Στη διπλανή Σουηδία, οι Νέο-Ναζί έχουν ισχυρότατο δίκτυο, οι Σουηδοί γίνονται όλο πιο ακραίοι στους "σκούρους" γενικά.  Στην Ολλανδία, ακροδεξιό κόμμα, ουσιαστικά είναι στη κυβέρνηση, και είναι αυτοί μαζί με τους άλλους δήθεν "Αληθινούς Φινλανδούς", που ζητήσανε εμπράγματες εγγυήσεις για να μας δανείσουν, τουτέστιν γη και ύδωρ της χώρας μας για τους Ελληναράδες που "κοπροσκυλιάζουν".  Όπου και αν κοιτάξεις τα αυγά του φιδιού, έχουν αρχίσει εκκολαπτώμενα πια χρόνια, να εμφανίζονται κάτω από το σκασμένο χώμα που κυλάει στο άγνωστο από αυτό το λιβάδι της Ευρωπαϊκής μας οικογένειας. 

Και εδώ στην μικρή Ελλάδα, τα 18% σε εκλογικά κέντρα της Κυψέλης της Χρυσής Αυγής, η παρουσία και καλά υπερπατριωτικού κόμματος στη Βουλή, με ανθρώπους παντού στα media, και στις ζωές τηλεσταρ με συζύγους ορισμένα στελέχη του, που μοστράρουν και σε Hello και OK, ανθρώπους που βγαίνουν στις τηλεοράσεις με διαιρετικές απόψεις και φιλοσοφίες, καθώς και ο λαϊκισμός εκατέρωθεν του φάσματος του πολιτικού λόγου, από δεξιά μέχρι αριστερά, φέρνει πολλούς πιθανούς Μπρέιβικ στο προσκήνιο του τρόμου. Προχθές ένας Αλβανός εργάτης που ήρθε για την πόρτα μας, μου έλεγε πόσο γέμισε "μαύρους" το Κουκάκι! Ανέκδοτο.

Μόνο, που τα άκρα τρώνε τελικά όπως πάντα πιστεύω, από τις σάρκες των παιδιών τους.  Από αυτούς που και καλά στο όνομά τους αποφασίζουν να σκοτώσουν, να ανατινάξουν για να γίνουν οι μεσσίες μιας άρρωστης ιδεολογίας. Και σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, είναι θράσος τουλάχιστον η ύπαρξη των άκρων, γιατί αυτά είναι που κατέστρεψαν και σκότωσαν σε τρεις πολέμους τόσους Έλληνες, σε μάχες και σε κακουχίες, σε εξορίες και σε βασανιστήρια, όσο τίποτα άλλο.  Αν αυτό δεν το έχουμε μάθει, δεν το αντιμετωπίζουμε, το σιγοντάρουμε όταν δεν διαμαρτυρόμαστε μαζικά για τις αυτοδικίες και τα πογκρόμ στα στενά του Κέντρου για τον μαύρο γείτονα από "έξαλα" μιλίτσια, όταν η ακροαριστερή τρομοκρατική ιδεολογία σκότωνε παιδιά αθώα όπως ο Αξαρλιάν (που πρόσφατα και ας το ξεχάσατε ήταν και η επέτειος), όταν το κράτος μας δεν έχει καμιά σοβαρή, ανθρώπινη μεταναστευτική πολιτική και απλά τα χώνει όλα κάτω από ένα "χαλί",  τότε είμαστε άξιοι της μαύρης μοίρας μας.

Τότε θα είναι πολύ αργά.  Όπως είναι πια αργά για εμένα, που έχω μετανιώσει που έχασα επαφή με αυτή την υπέροχη κοπέλα με το ανοιχτό μυαλό από τη μακρινή Νορβηγία, που θα ήθελα τώρα τόσο πολύ να την αγκαλιάσω, να της σκουπίσω τα δάκρυα και να της πω ένα "κουράγιο", περπάτα στο δρόμο αυτής της υπέροχης απορίας σου για το "ξένο" και μη λιγοψυχήσεις...  Είναι το θεμέλιο μας.  Το λίπασμα, το πότισμα, το αντιδιαβρωτικό μας έργο που τόσο χρειαζόμαστε στο δικό μας λιβάδι.

Εγώ, αυτός ο ηλιοσυλλέκτης του Νοτου που δείχνει φιλόξενος, αλλά δεν ξέρω ακόμα για πόσο... Δεν παίρνω όρκο για τον τόπο μου, που κουρασμένος ψάχνει να βρει και αυτός εξιλαστήρια θύματα για την κατάντια του που τα "γνήσια- εθνικά καθαρά" τέκνα του εν γνώση και πλήρης αδιαφορίας τους τον έριξαν. Και που τολμάνε να μιλάνε για πολιτισμούς Αρχαίους Ελληνικούς που ουδεμία σχέση έχουν με τη σημερινή "εκδιδόμενη", ξεπουλημένη κοινωνία του χρήματος.

Music: "This is the Life" by Amy MacDonald
Cause life is so precious, so 86 teenage life precious...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Στάση Εργασιών... Ελληνικό και όχι Καλοκαίρι

Δε γράφω τόσο τώρα.
Θέλω πάυση πια, λίγο να συγκεντρωθώ σε μένα.
Στον ήλιο και στη θάλασσα του Ελληνικού Καλοκαιριού.

Δύσκολο του 2011, αλλά είναι εδώ.
Πάντα πρόθυμο να σε αγκαλιάσει με τη ζέστη του.
Την αρμύρα και αυτές τις υπέροχες ακρογιαλιές που ακόμα υπάρχουν.
Καιρός να λείψω λίγο.
Να πάω στο Αιγαίο, ή στο Ιόνιο.
Στα βουνά ή στα παράλια.
Να χαθώ.
Να ακούω Χατζηδάκι και Casta Diva, χαζεύοντας το απέραντο.
Το χρειάζομαι αυτό το χρόνο μου.

Δώρο σας αφήνω.
Φωτογραφίες από μέρη που έχω πάει.
Που αγαπώ.
Εικόνες που συμβολίζουν καλοκαίρι.

Δικές μου εικόνες.
Με ένα κινητό συνήθως μόνο.
Εικόνες των καλοκαιριών μου.

Εδώ στον τόπο μου.
Έξω, μακριά.
Πάντα όμως ζωή...

Πήλιο

Πήλιο, Αγ. Λαυρέντιος

Αμοργός

Αμοργός

Tea Party, Βερολίνο

Βαρκελώνη

Αίγινα, Ναός Αθηνάς Αφαίας

Πότσνταμ, Γερμανία

Δονούσα, Κέδρος

Δονούσα, Λιβάδι

Λονδίνο, Neal's Yard

 Βερολίνο, και (Ελλάδα), Potsdamer Platz

 Ελευσίνα, ταβέρνα

Λονδίνο, Hyde Park

Παρίσι, St Germain De Pres

Παρίσι

Ψάθα, Κορινθιακός

Ψάθα, Κορινθιακός

Στέκι γειτονιάς, "Colibri", Μετς, Αθήνα

Δονούσα

 Golden Gate Bridge, San Francisco

Sausalito, California

Cycling the Bay Area, San Francisco
 Καλή ξεκούραση...
Όσο αντέξουμε.