Μια χώρα "άρρωστη", πάει να συναντήσει την κάλπη

Ο αγχωμένος επιβάτης του ταξί, προσπαθούσε, στη γωνία της Χ. Τρικούπη, με Σόλωνος, να στήσει στα γρήγορα ένα αναπηρικό καρότσι για το συνεπιβάτη του με ειδικές ανάγκες, στη μέση του δρόμου. Η οδηγός ταξί τα είχε χάσει, προσπαθώντας να καταλάβει και να συζητήσει με τον τροχονόμο, ο οποίος είχε αποκλείσει την κάθοδο της Σόλωνος λόγω της τάδε προεκλογικής συγκέντρωσης, πως θα βγει πίσω από το ξενοδοχείο Τιτάνια. Ακούω πως ψάχνονται, ρωτάνε, η οδηγός, που προφανώς η γυναίκα από ανάγκη δουλεύει στο τιμόνι, μια βοήθεια προφανώς σε σύζυγο, φίλο κτλ, δεν έχει ιδέα ούτε των βασικών δρόμων του κέντρου.

Σταματώ με το ποδήλατο και επεμβαίνω. Εξηγώ, οι ξένοι επιβάτες με κοιτάνε με αγωνία αλλά και συναίσθημα ανακούφισης, σαν ένα μικρό άγγελο που κατέβηκε με ένα ποδήλατο από τον ουρανό, ο από μηχανής θεός στην αφασία, στο χάος της Αθηναϊκής προεκλογικής περιόδου.

Τελικά, απλά λίγο τους συνοδεύω πιο κάτω, ο τροχονόμος με ευχαριστεί, οι άνθρωποι στο ταξί χαμογελάνε, τη βγάλαμε την άκρη και σήμερα, με μόνο όπλο απλά το φιλότιμο και την ανθρωπιά που έχει ο Έλληνας μέσα του. Το μόνο που προφανώς ακόμα μας σώζει λίγο. Σκέφτομαι το σοκ για ένα άνθρωπο με ειδικές ανάγκες, που έρχεται σε μια υποτίθεται Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, και του λένε ότι πρέπει να κατεβεί και να πάει με το καρότσι μια απόσταση εκατοντάδων μέτρων με τις αποσκευές του. Καλή αρχή. Welcome to Athens!

Στη Πατησίων, οι οπαδοί (ας πούμε κόκκινοι, πράσινοι, μπλε) αποβιβάζονται από λεωφορεία. Σημαίες, πάθος, αυτοσχέδια συνθήματα, θίασος που περιοδεύει στους δρόμους, διακρίνω και μερικούς αλλοδαπούς, Πακιστανούς και άλλους, που προφανώς συστρατεύονται με κάποιο τρόπο και αυτοί στον "αγώνα" του ελληνικού κομματικού κράτους/μηχανισμού, φτυσμένοι ούτως ή άλλως από την εκάστοτε εξουσία. Κάποιοι τουρίστες χαίρονται, κρατάνε και σημαίες για σουβενίρ, βγάζουν φωτογραφίες με τους οπαδούς, αναμνηστικές από την Αθήνα των εκλογών. Μια πόλη που όπως μου είπε και ένας πατέρας που συνάντησα μπλοκαρισμένο σ' ένα παπί πάνω ενώ πάσχιζε να πάει στο άρρωστο παιδί του στο νοσοκομείο, ταλαιπωρείται επειδή ο κάθε χαζομαλάκας θέλει να μιλήσει. Να κάνει το σκέρτσο του. Οι ανεπάγγελτοι δηλαδή.


Νιώθω πως αυτή η χώρα ακόμα έχει μείνει στη δεκαετία του 80, σε πολλά πράγματα. Προεκλογική συγκέντρωση στο δρόμο, αφισορύπανση, μπαλκόνια και χαιρετούρες, μαυρογιαλούροι σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Λόγια μεγάλα, ωραία, ψεύτικα, εφημερίδες ταγμένες και ξεπουλημένες σε παρατάξεις και συμφέροντα, με τίτλους βροντερούς, κοκορομαχίες ανάμεσα σε αρχηγούς, προέδρους, γραμματείς, δελφίνους - οχετός.

Στις εκλογές αυτές ο κόσμος είναι σκασμένος, ταλαιπωρημένος πολύ από τα προβλήματά του, την ανέχεια, την κρίση που φέτος θα κάνει τον χειμώνα αυτό τον πιο δύσκολο στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σε όλα αυτά έχει και τον περιφερόμενο θίασο να του ζαλίζει το κεφάλι. Όποιος και να εκλεγεί, που μάλλον θα είναι ο Γεωργάκης, δεν έχει καμία περίοδο χάριτος, ο κόσμος πια έχει ξεπεράσει στεγανά κομματικά, κινείται σε όλο το φάσμα των αποχρώσεων πολύ εύκολα, δε συγχωρεί. Δυστυχώς σήμερα το πολιτικό μας σύστημα, λειτουργεί ακόμα με οικογένειες, δυναστείες, κόρες και γιους βουλευτών που δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους εκτός από κάθε 4 χρόνια να περιφέρονται στις εκλογικές τους περιοχές και να τάζουν.

Η Ελλάδα, το 1975, πέρασε από τη βασιλεία και τη χούντα, σε μια ιδιότυπη ολιγαρχία, είτε το θέλετε είτε όχι. Και πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί που δεν φαίνονται, 40-50 οικογένειες που, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, καθορίζουν τις τύχες μας. Βέβαια, αυτό έχουμε και με αυτό θα πορευτούμε και η λύση μακάρι να κρυβόταν στο τα σπάω όλα και ξαναρχίζω, αλλά αυτό είναι πιστεύω ουτοπικό και πολύ ωραίο απλά για ένα σύνθημα σ' ένα τοίχο. Η λύση, μπορεί να έρθει κάποια στιγμή και από τα μέσα. Θα αργήσει, αλλά θα δείτε πως θα γίνει.

Πιο πολύ όμως φέρει και ο λαός, μεγάλη ευθύνη. Γιατί αναπαράγει και αντανακλά τις δικές του αδυναμίες, τις δικές του στρεβλώσεις, τα ρουσφέτια του, τα αυθαίρετα του, την υποκρισία του, την αδιαφορία στο περιβάλλον και τα ζώα, το συμφέρον του, τα δάνεια του και τη μιζέρια του την μικροαστική, το βόλεμα, την πάρτη του. Για αυτό αγαπητοί φίλοι δεν μπορούμε να μιλάμε για δραστικές αλλαγές, αφού η ίδια η κοινωνία δεν τις θέλει κατά βάθος.

Πως θα δεχτούν π.χ. οι ορδές των ταξί το δραστικό περιορισμό τους και τον εκπολιτισμό τους; Οι συμπαθέστατοι κατά τ' άλλα συμβολαιογράφοι, ότι δεν μπορεί το επάγγελμα να είναι κληρονομικό, κλειστό, θαρρείς και είναι απόγονοι της βασίλισσας Ελισάβετ; Οι δ. υπάλληλοι ή οι πανεπιστημιακοί ότι πρέπει να αξιολογούνται και να απολογούνται; Ο αυτοκινητάκιας να αφήσει λίγο παραπέρα ή και εντελώς το jeep και να θυμηθεί πως έχει και πόδια; Η ότι πρέπει κυρία μου να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι θα χτίσεις 50τμ και όχι άλλα 100τμ παράνομα γιατί αυτό σου πρέπει, αλλά εσύ θέλεις και άλλα, και άλλα, και άλλα τ.μ. απλά για να έχεις να καθαρίζεις.

Στην τελική απλά ο καθένας να κάνει σωστά τη δουλειά του και να μη ζηλεύει τον άλλο. Μια ολόκληρη χώρα κολλημένη στα στερεότυπα, στις φοβίες για τα πάντα γύρω μας, στους ξένους και στην Αμερική που όλο εμάς επιβουλεύεται, θαρρείς και άλλη δουλειά δεν έχουν, στη μην αλλαγή, στο συντηρητισμό, στα φάρμακα και στη ψυχανάλυση, στο τσιγάρο και στο αλκοόλ, στην κοσμάρα της, στην κλειδαρότρυπα της ζωής των άλλων... Η άρρωστη χώρα θέλει και να ψηφίσει! Δώσε λίγο ήλιο και θάλασσα στον Έλληνα και ξαφνικά τα ξεχνά όλα, τεχνητή αναπνοή και μετά πάλι στο βούρκο. Μόνο αυτό μας έμεινε και αυτό μας έχει φάει. Το κλίμα μας που στην πόλη ειδικά το καταντήσαμε και αυτό άθλιο.

Στην τελική ευθεία τελικά για τις εκλογές λοιπόν...

Θα σας πως τι ξέρω. Ξέρω πως τα τελευταία 5 χρόνια και βάλε, το βιοτικό μου επίπεδο έχει μειωθεί δραστικά, ο μισθός δεν φτάνει, όλοι γύρω μου κοιτούν να "φάνε", στο επαγγελματικό χώρο γεμίσαμε άσχετους συμβούλους, ο δίπλα δεν κάνει τίποτα και αμείβεται τριπλά, η πόλη και η ζωή της έχει υποβαθμιστεί πλήρως, οι ελευθερίες περιορίζονται με διάφορα τερτίπια, στελέχη της κυβέρνησης, δηλώνουν πως έχουν 4 παιδιά να θρέψουν και τι πειράζει που κλέβουν και λίγο, το περιβάλλον στην Ελλάδα έχει χτυπηθεί αλύπητα, η ΝΔ νομοθετεί απροκάλυπτα για συγκεκριμένες ομάδες π.χ. εισαγωγείς αυτοκινήτων, εγώ σαν ηλίθιος μισθωτός πληρώνω και οι μισοί τίποτα, το μπάχαλο στα νοσοκομεία συνεχίζεται, η επανίδρυση του κράτους είναι αστείο για τον Τοτό, η αναξιοκρατία βασιλεύει, οι μισοί νέοι παρακαλάνε για ρουσφέτια, η ανεργία βασιλεύει και ο Κωστάκης μας δουλεύει μαζί και όλοι οι άλλοι!

Η αριστερά στο δικό της κόσμο, ΛΑΟΣ και ΚΚΕ ανήκουν στην ίδια σφαίρα του συντηρητισμού, της μισαλλοδοξίας και του λαϊκισμού, το ΠΑΣΟΚ απλά κερδίζει γιατί η ΝΔ και ο κ. Καραμανλής αποδείχτηκαν η μούφα της δεκαετίας και όλοι μαζί σέρνουμε το χορό του Ζαλόγγου.

Και για τις λεπτομέρειες που "σκοτώνουν"

Ο Κωστάκης μου αποδείχτηκε και ο πιο μεγάλος αφισσορυπαντής της πόλης, η φάτσα του είναι παντού και σε όλες τις παράνομες πινακίδες που πριν λίγες μέρες και πάλι σκότωσαν ένα νέο παιδί. Μου είναι θλιβερός, σαν επικήδεια φωτογραφία, έτσι όπως κυριαρχεί στο αστικό τοπίο, με την καλοζωισμένη φάτσα του. Ας καταποντιστεί, απλά για να φύγει από τη μέση ένα άλλο επίθετο και μετά να πάμε σ' ένα άλλο, μέχρι το σύστημα να μπλοκάρει. Η απόφαση του Γιωργάκη να μη δώσει λεφτά για αφίσες, αποδείχτηκε σωστή και έξυπνη προεκλογική κίνηση και αυτό του το αναγνωρίζω, και έτσι εξέθεσε ακόμα περισσότερο τη θλιβερή εσάνς της decadence του Κωστάκη, που μοιάζει σαν κακομαθημένο παιδί που παίζει μόνο του, χωρίς κανένα. Αλλά και αυτός κατάφερε απλά να πάει μπροστά, γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο τώρα που να δίνει μια άλλη απάντηση, τουλάχιστον για μια μερίδα του εκλογικού σώματος.

Και στο τσίρκο "Μεντράνο: Η ωραία Ελλάς"
η εναλλαγή αυτή των 2 κομμάτων συνεχίζει το σώου...

Με βαριά καρδιά ας πάμε λοιπόν όλοι σκεπτικοί να ψηφίσουμε...
Τι; Ιδού η μεγαλύτερη απορία...
Τι να αποφασίσω, τι βρε γειτόνισσα;

Οι φωτογραφίες είναι από το ατελιέ/μουσείο του Rodin στο Παρίσι

Είπα να βάλω λίγο τη Α. Βουγιουκλάκη να τραγουδήσει έτσι τσαχπίνικα
να ευθυμήσουμε λίγο και να θυμηθούμε!

Εκλογές 2009: Το κρατάω το σήμα! Το κρατάω...

Η Ελλάδα λοιπόν πέρασε, ξαφνικά είναι αλήθεια, και μετά από την ανάπαυλα του Αυγούστου, στο γνωστό προεκλογικό πανηγύρι που όλοι ξέρουμε και λατρεύουμε. Τα πολιτικά γραφεία γέμισαν ήδη με τους μπλε, πράσινους, κόκκινους κλπ εθελοντές και μη, οι φάκελοι τυπώθηκαν, τα ψηφοδέλτια άρχισαν να σταυρώνονται, η οργάνωση για τους ετεροδημότες να ετοιμάζεται... Από εδώ Θεσσαλονίκη, από εκεί Λευκάδα, από εκεί για τη Σουβάλα. Γραφεία με άσπρα χαρτάκια, τηλέφωνα και ονόματα νομών. Γραφείο ταξιδίων "Η Ωραία Ψήφος"...

Οι παρατρεχάμενοι και οι ορντινάτζες, που υπολογίζω πως πρέπει να είναι χιλιάδες, ξεκουνήθηκαν από τις θέσεις τους, ξεφύσηξαν και αναστατώθηκαν, γιατί ο "μπούλης" τους χάλασε το καθισιό. Ανεξαιρέτως κόμματος. Είχαν υπολογίσει και αλλιώς το Σεπτέμβρη, με βολτίτσες, σινεμαδάκια (βλ. νύχτες πρεμιέρας) χαλαρή παρουσία στα γραφεία και αν τους έφερνε ο δρόμος τους. Γενικά ωραία πράγματα.

Τώρα, ξαφνικά τρέξιμο!

Το Ελληνικό κράτος, αλλά και γραφειοκρατικό παρακράτος, δουλεύει αποκλειστικά και μόνο για τις εκλογές. Για τίποτα άλλο στα ενδιάμεσα χρόνια. Η ετοιμοπόλεμη κινητοποίηση σε κτίρια και γραφεία των κομματικών μηχανισμών, είναι μοναδική. Εντυπωσιακό είναι δε το γεγονός, ότι από τις πρώτες μέρες, στα Facebook και στο Διαδίκτυο, μου εμφανίστηκαν διάφοροι υποψήφιοι, με μια ανησυχητική τάση από ΛΑΟΣ μεριά, (φτου στο κόρφο μου, σε σημείο που είπα μήπως να κοιταχτώ μπας και μου συμβαίνει κάτι και δεν το καταλαβαίνω), να φιγουράρουν σαν εταιρείες καλλυντικών και άλλων προϊόντων, διάφορες περίεργες μουτσούνες, με γραβάτες, χωρίς γραβάτες, με μεγαλόσχημα λόγια και φωτογραφίες, άλλες άθλιες, άλλες υπερβολικά ρετουσαρισμένες. Όλοι γνώστες της τεχνολογίας, μοντέρνοι υποτίθεται. Είναι φίλοι bloggers και αυτοί και άλλα τέτοια συγκινητικά! Έτσι οδεύουμε για την Κυριακή, 4.10, που είναι γιορτή και σχόλη!

Εν τω μεταξύ, η καθημερινότητά μας, συνεχίζει να εμπλουτίζεται από περιστατικά που θα μπορούσαν να είναι επεισόδια από τις καλύτερες αμερικάνικες και όχι sitcom σειρές, για μια χώρα που λέγεται Yunanistan και αποτελεί the most famous Banana Republic on Earth! Εξηγούμαι:

1) Φέρελπις νέος, υπάλληλος σε μεγάλη, μα πολύ μεγάλη εταιρεία, από αυτές που πραγματικά στηρίζουν με τα πόδια τους και άλλα όργανα του σώματος, την Ελληνική οικονομία, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών και βάλε, ΑΕ και βάλε, Βαλκάνια και βάλε, θέλει να αλλάξει απλά εργασιακό περιβάλλον. Γιατί πια δεν τον ενδιαφέρει εκεί που είναι, θέλει κάτι άλλο, θέλει να προσφέρει αλλού βρε αδερφέ!

Από τις 3 Φεβρουαρίου του 2009, έχει στείλει βιογραφικό στο τμήμα που ενδιαφέρεται, προσπαθεί να βρει τρόπο, να δει τον ανάλογο εργασιακό σύμβουλο στο τμήμα προσωπικού, που όμως γενικά λείπει... Δεν είναι εκεί, πως το λένε. Έχει άδεια, αγιασμό, θυμίαμα, σχολείο για το παιδί, πρώτη μέρα στο σχολείο για το άλλο παιδί, Jumbo ψώνια για σάκες και μπρατσάκια, διακοπές στη Λούτσα ή αλλού, κατασκήνωση παιδιού, ψυχολόγο, ψώνια, δουλίτσες στο εξωτερικό, συναντήσεις με άσχετους, τηλέφωνα κινητά και σταθερά, καφέδες...

Επίσης, να τονίσουμε εδώ, πως υπάρχει και ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ σύστημα, που πρέπει να μπει μέσα για τα καλά και να εξετάσει τα στοιχεία για τον υπάλληλο, να βρει τι κάνει τάδε χρόνια εκεί μέσα κτλ. Το οποίο όμως θέλει 2-3 μέρες, να σκεφτεί, να συσκεφθεί και να πατήσει το κουμπί για να βγει και μια χοντρή...

Ο δε Μάνατζερ του χώρου, που ο φέρελπις νέος θέλει να μεταβεί, δεν μπορεί καθόλου να τον δεχτεί, μήνες τώρα, όπως τον ενημερώνει συνεχώς μια βαριεστημένη γραμματεύς, γιατί έχει ταξίδια, γιατί έχει ΔΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ μέχρι τις 25 του μήνα κ.α., αφού φαίνεται τελικά, πως δεν εργάζεται μάλλον στην εταιρειούλα των Βαλκανίων που ο φέρελπις νέος γνωρίζει καλά, αλλά στη Wall Street και συγκεκριμένα στη JPMorgan... Περίεργο! Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει μια ελπίδα να τον δει, επειδή μια κοπέλα, πολύ γλυκιά, τυχαίνει να γνωρίζει ένα παιδικό φίλο του Μάνατζερ, που δουλεύει σε άλλη μεγάλη εταιρεία και θα τον παρακαλέσει, να τον πάρει τηλέφωνο και ας κάνει μια χάρη, μια αγαθοεργία, να δει τον κακόμοιρο τον νεαρό! Ο νεαρός σκέφτεται πια βέβαια πολύ σοβαρά, γιατί ο χρόνος περνάει, να δει αλλού, να κάνει γιουρούσι με Καλάσνικοφ στο γραφείο του Μάνατζερ, να πάρει ψυχοφάρμακα, να τους κάνει μεγάλια χουνέρια, να γίνει ο τρελός της εταιρείας. (Ξέχασα να σημειώσω, ότι προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω, είναι να τον αφήσει να φύγει από το "μαντρί" ο τωρινός Μάνατζερ, γιατί κανείς δεν του φεύγει έτσι αυτουνού)...

2) Φίλη επίσης αγαπημένη, έχει άτυχη στιγμή και χάνει πορτοφόλι ταξιδεύοντας με το ΚΤΕΛ, κάπου εκεί στο Αγρίνιο... Τρέχει να ακυρώσει κάρτες, λογαριασμούς... Έρχεται και η σειρά της ταυτότητας... Εκεί λοιπόν συναντά, ένα τυπάκι, στα μπλε, όπως συνηθίζεται να ντύνονται στα Α.Τ. και με αξεσουάρ από τα "Αστυνομώ" Accessories σε σταυρούς και άλλα τέτοια φω μπιζού, περίπου 23 χρονών, που με μεγάλη βαριεστημάρα και ύφος Σερλοκ Χολμς του Ζωγράφου, Βύρωνα και των περιχώρων, λέει ένα βαρύ καλημέρα και τι θέλεις (γιατί άλλωστε ο ενικός μας φέρνει πιο κοντά!).

Μετά από την εξαντλητική ανάκριση των 5 λεπτών, καταχωρείται στο προηγμένο σύστημα, το ΣΗΜΑ! ΤΟ ΣΗΜΑ είναι ΤΟ ΣΗΜΑ, γιατί έχει σημαντικά στοιχεία της απώλειας κτλ, κτλ. Η φίλη παραλαμβάνει ένα χαρτάκι, πως ήταν τα ραβασάκια που στέλναμε αυτά τα κομμένα σε μικρά χαζόχαρτα από τα τετράδια "Διεθνές", στις κοπελίτσες στο Δημοτικό, Γυμνάσιο με τα πονηρά, τέτοιο. Με αριθμό πρωτοκόλλου και λοιπά με μια ΜΕΓΑΛΗ σφραγίδα του Yunanistan Polis και υπογραφές... ΤΟ ΣΗΜΑ όμως κάνει μια μέρα και κάτι παραπάνω να πάει στα κεντρικά συστήματα, γιατί από του Ζωγράφου, Βύρωνα έχει κίνηση, δεν έχει Μετρό και η Αλεξάνδρας όλο μπλοκάρει η άτιμη... Τρόλευ δεν βολεύει, επειδή πρέπει να πάρεις 2 τουλάχιστον, άρα πάει με περιστέρι... Για καλή της τύχη όμως η φίλη, δέχεται ένα τηλεφώνημα, από μια πραγματικά εξαιρετική κοπέλα, υπάλληλος σε αυτά τα στοπ της ΕΟ, που βρίσκει το πορτοφόλι με την ταυτότητα μέσα κτλ... Εδώ λοιπόν, έρχεται αυτή η σοφία, αυτή η μοναδική μέθοδος που εφαρμοζεται με ISO9001 στην Ελλάδα, στην ΕΛΑΣ και λέγεται "Slowly, Slowly ©" ή "Wait and See ©". Επειδή το σύστημα στέλνει Slowly, Slowly το σήμα, έτσι έχεις δυνατότητα επικοινωνίας με τον άνθρωπο που ξέρεις και εμπιστεύεσαι στο Α.Τ. της γειτονιάς σου και μπορείς να το ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ, αν τυχόν σου συμβεί και βρεις την ταυτότητα. Αυτό λέγεται εξαιρετική προνοητικότητα από πλευράς κράτους και δη Ελληνικού!

Ναι! Έτσι λοιπόν, παίρνει τηλέφωνο...Το φεύγα τυπάκι, ενημερώνει τη φίλη ότι πρέπει να δει ΤΟ ΣΗΜΑ, αν έχει προχωρήσει στο υπερπέραν των οπτικών ινών και θα δει τι μπορεί να κάνει... Τελικά, με βαθιά συγκίνηση μας ενημερώνει μετά από λίγο ότι "Είναι ΟΚ! Το κράτησα ΤΟ ΣΗΜΑ!" Αλλά αύριο να πάει από εκεί και πάλι, να κάνει άλλη δήλωση για ακυρωτικό ΣΗΜΑ!

Πάμε Όλοι Μαζί Λοιπόν

για τα ΣΗΜΑΤΑ

που τα τρώμε στην μάπα

κάθε μέρα και εμείς ξέρουμε πως ζούμε

στο Yunanistan!

Ας κάνουν εκλογές λοιπόν!

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξις αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί

Μέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες

Kάνει ο Γιώργος την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Γιαννάκης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει

Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο ʼλκης ο μικρός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας

O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρεφτισμά τους στις ακρογιαλιές

Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Eλλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία

Να κι ο Mπάμπης που έχει πιει
κι η Λυδία ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο Αχιλλέας με τη Zωή
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούν γελαστοί

Τότε η Έλενα η χορεύτρια
σκύβει στη μεριά του Τάσου
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου

Τι να φταίει η Bουλή
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει

Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία

Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς

Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας