Οι μικρές "ευτυχίες" της Αθήνας

Στην Πλαζ Βουλιαγμένης το καλοκαίρι ξεκινά από τον Απρίλη...

Επειδή βαρέθηκα λιγάκι να μας τρώει το μαράζι της οικονομικής κρίσης.

Επειδή αυτή η πόλη ακόμα προσφέρει πολλά, αν θέλεις.

Αν έχεις διάθεση σου ανοίγει τα χαρτιά της.

Εσύ διαλέγεις από την τράπουλα.

Εσύ επιλέγεις.

Σπίτι ή έξω;

Εξοχή ή 4 τοίχοι;

Οι ομπρελίτσες περιμένουν υπομονετικά το "σερβις" τους, αλλά οι ξαπλώστρες είναι ήδη εκεί...
Στον ήλιο που αρχίζει να καίει και πάλι όμορφα!

Σιγά λοιπόν μην κάτσω να σκάσω!

Ξέρετε πολλές πόλεις στον κόσμο που προσφέρουν σε μισή ή και λίγο παραπάνω ώρα από 

το σπίτι σας ευκαιρία για θάλασσα, βουτίτσες, πλατσα πλούτσα;

Ρακετούλες, κουλτούρα της παραλίας, νερά που δεν είναι Αιγαίο

αλλά είναι αξιοπρεπέστατα;

Θα έπρεπε να το ξέρετε ήδη, πως σ' αυτό το blog οι πατούσες είναι φετιχ και έχουν ταυτιστεί με πολλά ποστς.
Έτσι και εδώ κηρρύτουν την έναρξη της Καλοκαιρινής Σεζον 2011!

Βόλτες στον ανοιξιάτικο ήλιο στην πλαζ της Βουλιαγμένης!

Στις 1 το μεσημέρι το αποφασίζεις, στις 1:35 ακριβώς οι πατούσες χώνονται στη ζεστή ήδη άμμο!

Οι πετσέτες και τα αντιηλιακά ξεθάβονται από τις περυσινές ψάθινες τσάντες, συρτάρια, καλαθάκια

οι σαγιονάρες ξεσκονίζονται, τα μαγιό ψάχνονται πάλι με την ερώτηση μόλις τα δοκιμάζεις:

"Πάχυνα; Μπά καλά είμαι ακόμα, μια χαρά μπαίνει!"

Μια χαρά, το φοράς και πετάς!

Αγόρια στον ήλιο! Ρακετούλα και αντιηλιακό πασάλειμμα!
Η Ελληνική παραλία είναι πάντα ηδονιστική!

Το περίπτερο στη παραλιακή με το γνωστό "τηγάνι" άνοιξε και πάλι, για να υποδεχτεί

τους τεμπελάκους οδηγούς, εξυπηρέτηση φούλ με παγκόσμια ευρεσιτεχνία, έχει τα πάντα.

Η Αθηναϊκή Ριβιέρα, τουλάχιστον 25 χλμ σε μήκος, προσφέρει μικρή δόση από Μαΐάμι,

με μαγαζιά υπερπαραγωγές, παραλίες (κακώς για τον "ανήσυχο κοινωνικά" Spasto) με πληρωμή, 

αλλά και ποτάμια από ποτά και καφέδες.

Αλλά και τα κορίτσια, συζητάνε τους προβληματισμούς τους στην αμμουδιά.

Ξαπλώνω στην άσπρη ξαπλώστρα, ο ήλιος είναι τόσο ζεστός όσο πρέπει,

 ωραίος, ξεπαγώνει το σώμα από το χειμωνιάτικο mood του, 

ακούω το κύμα να σκάει, βάζω τις μουσικές μου, νιώθω καλά.

Το αεράκι σκάει στο πρόσωπο λίγο δροσερό, λίγο ακόμα ψυχρό, αλλά τόσο φρέσκο.

Το ιώδιο μπαίνει στη μύτη, ξεσηκώνει τη ψυχή από το λήθαργο του Γενάρη.

Τεντώνομαι από πάνω μέχρι κάτω, νιώθω ολόκληρος να χαλαρώνω.

Οι ομπρέλες ακόμα τυλιγμένες, η θάλασσα με καλεί...

Σιγά, σιγά μπαίνω στη θάλασσα, που είναι κρύα, αρκετά κρύα.

Θέλει λίγο να την παλέψεις στην αρχή, αλλά μόλις τολμήσεις και βουτάς,

το δέρμα τσιτώνει, το πνεύμα ανασαίνει, κολυμπάς, νιώθεις πως ξαναγιεννέσαι.

Απλά τέλεια!  Δεν είναι για χόρταση ακόμα αλλά του δίνω και καταλαβαίνει.

Προς το απόγευμα η ψύχρα λίγο αυξάνεται, τα πόδια τυλίγονται στη beach blanket ειδικά αγορασμένη από τα ταξίδια στην Καλιφόρνια!

Και αφού ξεσηκωθείς και ανασάνεις με το μπανάκι της Άνοιξης, γυρνάς σπίτι ή πας στο καλύτερο μαγαζί της γειτονιάς σου, στο ταβερνάκι που ξέρεις και εμπιστεύεσαι χτυπάς και ένα καλό φαγητό, μια σαλάτα, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα (το αγόρι είναι added bonus) 

η Μεσόγειος κάνει πάρτι στη λίμπιντο μου.

Στο σπίτι, ντους να φύγει η πρώτη αρμύρα του χρόνου, κοιμάσαι ένα ωραίο ύπνο, να ετοιμαστείς

για τις άλλες χαρούμενες στιγμές της πόλης!

Που μεταφράζονται σε...

Βραδιές Σαββάτου με τη Miss Catalina στο Key Bar, Πραξιτέλους 37...

Σαββατιάτικα coctails μετά τις 9 στα μπαράκια στο Κέντρο, με μουσικές από φιλικά "χέρια" στα decks του Key Bar (Miss Catalina), που παρεμπιπτόντως θα τρέξετε να την προλάβετε 

για λίγο ακόμα μέχρι το Πάσχα, 

αφού καιρός να μπει σε πιο ανοιξιάτικο mood η ίδια, 

να χτυπήσει καλοκαιρινούς σιγά σιγά ρυθμούς

μαζί με τα μαγαζιά που επιλέγει να παίζει τις glamorous μουσικές της, 

που πολύ γουστάρω.

Έχει λίγο ψύχρα, οι τελευταίες ανάσες του χειμώνα που ξεψυχά, κάθομαι έξω

με φίλους καλούς, παιδιά του Κέντρου, γελάμε τα τσούζουμε λιγάκι, ο κόσμος αυξάνει,

η νύχτα παίρνει μπρος, ιδέες, σκέψεις ανταλλάσσονται, τα πνεύματα είναι ανήσυχα, το θέλω πολύ,

μου αρέσει. Αναπάντεχες γνωριμίες με αναγνώστες αυτού του blog, μου φέρνουν χαρά στο μυαλό, 

είναι τόσο ωραίο να μοιράζεσαι με άλλους τη χαρά της γραφής!

Κοιμάσαι, ξυπνάς σε μια Αθήνα που έχει και άλλες επιλογές.

Αστείρευτες για όσους το ψάχνουν, όπως...

 ΠΙΚ ΝΙΚ στη Μονή Καισαριανής!!

Αγγλικές εξοχές; Όχι φυσικά! Απόλυτα Αθηναϊκές, τοπία της Αττικής, στον Υμηττό!

 Παίρνεις και πάλι καλαθάκια, κουβέρτες, καπέλα, ποτήρια και πιάτα, φαγητά και μεζέδες,

αγορασμένα ή μαγειρεμένα, μπάλες, αν θέλεις μουσικές, ταπεράκια και άλλα

αξεσουάρ, κρασιά και αντηλιακά (πάλι) και με καλή παρέα, ανεβαίνεις από την Καισαριανή

στη Μονή Καισαριανής να απολαύσεις ωραία θέα, φύση, καθαρό αέρα, μικρός παράδεισος.

Μια άλλη ευτυχία της Αθήνας που πολλοί αγνοούν.

Χαρούμενες οικογένειες, σκυλάκια, παιδάκια, είναι θαμώνες.

Βρίσκεις το γρασίδι και το ξέφωτο που σου ταιριάζει...

Θέλεις ρομαντικά; Δεν πας στα "κοσμικά" ξέφωτα.

Θέλεις ήσυχα; Δεν πας εκεί που έχει παιδάκια.

Θέλεις να χαζέψεις "πονηρά" άλλες παρέες για socialising; Πας στα "μεγάλα" απλώματα!

Η φύση έχει αρχίσει να απλώνει το μεγαλείο της, λίγα χιλιόμετρα από την Ομόνοια!

Όρεξη να έχεις, δρομάκια και δρόμους να διαβείς!

Απλώνεις τα φαγητά σου, πίνεις τα κρασιά σου, κάνεις το κέφι σου,

την ακούς μια χαρά, ο ήλιος σου καίει και λίγο παραπάνω από τη χθεσινή παραλία το πρόσωπο,

αισθάνεσαι πως είσαι μακριά από τη βοή της πόλης.

Γεμίζεις παιδάκι μου μπαταρίες στο πιτς φιτίλι!

Ξανανιώνεις!

Βόλτες στο δάσος... Ψάχνοντας για το Κακό Λύκο σου....

Λουλουδάκια σε πλήρη άνθηση!

Χαζολογάς με την παρέα, αν θέλεις κάνει αθλοπαιδιές, ξαπλώνεις στο γρασίδι,

αν έχεις αλλεργίες δε, έχεις φροντίσει από πριν για τα κατάλληλα σου φάρμακα,

δε θα ξεσηκώσεις όλη την πανίδα και τους συνανθρώπους σου με τα φτερνίσματά σου,

κάνεις τα κουμάντα σου!

Συζητάς τα πάντα, αν σου αρέσει κάποιος, κάποια από την παρέα, βουκολικά του την πέφτεις,

χάρμα σας λέω είναι στα Αθηναϊκά Πικ Νικ.

Καλό είναι οι φίλοι να φέρνουν και λίγο νέο αίμα κάθε φορά, μην είστε βρε παιδί μου οι ίδιοι και οι ίδιοι,

πως θα γίνει δηλαδή το "κονέ";

Κουτά...!

Μικρές στιγμές ευτυχίας στις εξοχές δίπλα μας λοιπόν!

Και μετά από 2 φουλ μέρες, λοιπόν, 

στην Αθήνα του ΔΝΤ και της εσκεμμένης θλίψης,

χωρίς πολλά πολλά χρήματα, την έχεις κάνει "ταράτσα", έχεις περάσει σε σκέψεις διακοπών,

έχεις συσφίξει τις σχέσεις σου με όλα τα φύλα, έχεις μαυρίσει λίγο,

έχεις αλλάξει τον αέρα σου.

Γυρνάς σπίτι και λες:

Άι στο διάολο μωρέ!  

Καλά είμαστε ακόμα, να ήμαστε καλά.

Να το καίμε το πάπλωμα!

Ακόμα υπάρχουμε και έχουμε την υγειά μας.

Άντε να πιεις λοιπόν φίλε/φίλη μου και ένα ποτηράκι κρασί Κυριακή βράδυ.

Το ρινγκ της πρωτεύουσας σε περιμένει πάλι από αύριο,

αλλά πλέον είσαι αλλιώς.

Έχεις γεμίσει έστω και λίγο ενέργεια.

Πάτε τώρα και βάλτε τον ευατό σας σε μια πόλη γκρίζα και μετά ξυπνήστε!

Athens is still fucking amazing!

ΥΓ: H πάντα glamorous  Amanda Lear, συνοδεύει το διακοποκείμενο αυτό!
 Cause life is a party!

Ένα βράδυ με τη θεία Jorgelina... ένα ταξίδι ζωής στο Buenos Aires!

Το θρυλικό Alcantara. Ταξίδευε για χρόνια ολάκερα τις ελπίδες και τα όνειρα των Ευρωπαίων στη Λ. Αμερική.

Δε φαίνεται καθόλου για την ηλικία της.  Έτσι όπως περπατά, στέκεται, μιλά, η θεία Jorgelina, ξεχειλίζει από τη δίψα της ζωής μέσα της.  Μιας ζωής που έχει ζήσει για τα καλά, έχει ρουφήξει το μεδούλι της.  Και ακόμα και τώρα, που έχει πια μεγαλώσει όμορφα έχει τη χάρη μιας δυναμικής γυναίκας που κάπου εκεί το 1949, άφησε το Παγκράτι που μεγάλωσε και παρέα με τον Αρμένη άνδρα που αγάπησε, τα άφησε πίσω όλα και πήγε στην μακρινή Αργεντινή... Για ένα καινούριο ξεκίνημα στη χώρα που σχεδόν δεν είχαν ακούσει καλά καλά.  Αυτό το βράδυ με τη θεία της φίλης Κ. Κασ., ήταν ένα ταξίδι στο χρόνο, στην Αργεντινή, στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 70, στις προσπάθειες του μετανάστη, στις ελπίδες του, αλλά και στη γεύση της νίκης που αφήνει μια ζωή με ρίσκα, με απρόβλεπτες καταστάσεις, με ξεκινήματα απανωτά. Και με πολύ αγώνα, αλλά χωρίς μιζέρια.  


Η βραδιά έχει ακόμα ψύχρα και η Jorgelina, έχει ντυθεί όμορφα μέσα στα κόκκινα της, με το πουλοβεράκι της, το άσπρο το πουκάμισο και τη χαρακτηριστική καρφίτσα.  Θέλαμε εδώ και καιρό να τη βγάλουμε ένα βράδυ έξω, εγώ και η φίλη μου, να βγει από το μικρό αλλά "πλούσιο" σε ζωή,  σε εμπειρίες διαμέρισμα στο Παγκράτι.  Καθίσαμε στου "Σκούφια", βραδιά καθημερινής, εκεί κάτω στα μέρη του Ρουφ.  Ήταν ήσυχα, χωρίς πολύ κόσμο, με ένα ντεκόρ που ταίριαζε πολύ στις ιστορίες που πάντα θα σου πει η θεία.  Ναι, ίσως έκανε λίγο για ένα σκηνικό της Αργεντινής... για ένα σκηνικό γεμάτο από tango.  Ο Che μας κοίταζε από μια κόκκινη αφίσα στην άκρη ενός τοίχου.  Και η θεία άρχισε να αναπολεί...


"Και πως βρε θεία, καταλήξατε εκεί, τόσο μακριά;"  ρωτώ.  "Βασικά από τύχη!" απαντά.  Αρχικά ο Αρμένης σύζυγος, στο επίθετο Badikian, είχε κολλημένη την ιδέα στο κεφάλι του να πάει στο Μέχικο. Ένιωθε πως εκεί η ζωή θα του ταίριαζε.  Έτρεξε, πήγε σε πρεσβείες και αξιωματούχους, μαθαίνει ότι το Μέχικο δεν παίρνει κανένα μέσα. Η πίεση για μετανάστευση από την κατεστραμμένη Ευρώπη και Ελλάδα ήταν μεγάλη.  Κάπου εκεί, ακούει, μαθαίνει για τη χώρα της Αργεντινής, που ακούγεται πως είναι καλά, θέλει κόσμο, θέλει τεχνίτες.  Είναι εκεί ένας πολιτικός και η γυναίκα του, ο Περόν, που έχει βαλθεί να κάνει τη χώρα μεγάλη και τρανή.  Έχει δουλειές.  Στέλνει ένα, δύο γράμματα σε κάτι γνωστούς εκεί, Αρμένηδες. Η σχέση της φυλής πάντα στην ανάγκη φαίνεται, στο εξωτερικό. Μπας και τους βοηθήσουν στην αρχή.  Έφτιαξαν τα χαρτιά τους, πήραν λίγα πράγματα και χρήματα, φίλησαν οικογένεια και φίλους με τα φιλιά του αποχαιρετισμού, ούτε ήξεραν αν και πότε θα ξαναγυρνούσαν και έτσι απλά, άφησαν την μεταπολεμική Ελλάδα που έβγαινε από ένα εμφύλιο.  Στις 21/5/1949, ξεκίνησαν  από τον Πειραιά το μεγάλο ταξίδι για μια άλλη ζωή. Πρώτος σταθμός η Γένοβα, τελικός η Μασσαλία.


"Δεν το σκεφτήκαμε παιδί μου και πολύ".  Με κοιτά και χαμογελά.  "Είχα τον άνδρα μου, ήθελα και εγώ να πάω, γιατί να μην πάω;".  Από τη Μασσαλία και σε μια Ευρώπη ακόμα ρημαγμένη, μετά από πολλές ώρες να χτυπιούνται στο τρένο πέρα δώθε, φτάσανε στο μεγάλο λιμάνι του Χερβούργου στη Νορμανδία (Το Χερβούργο είναι γνωστό από την ταινία του Jacques Deny – Les Parapluies de Cherbourg -1964 με την Catherine Deneuve και τη διάσημη μουσική του μεγάλου Michel Legrand). Από εκεί μπάρκαρε το θρυλικό Υπερωκεάνιο Alcantara για το Buenos Aires. Το λιμάνι ήταν ακόμα κατεστραμμένο από τον πόλεμο και η επιβίβαση γινόταν με τις λάντζες.  Επιβάτες του; Όλη η Ευρώπη, κυρίως Ιταλοί, Γάλλοι, άνθρωποι από την Α. Ευρώπη.  Αυτά τα καράβια, αυτές οι φουρνιές είναι που έπλασαν την κουλτούρα της νέας Αργεντινής, την ιστορία της, την κουζίνα της αλλά και τις μουσικές της.  Το κέντημα πολιτισμών Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής.

24 μέρες ταξίδεψαν.  Έκαναν στάση και στο Vigo της Γαλικίας, στη Β. Ισπανία, στη Λισαβώνα, να μαζέψουν τους μετανάστες της Ιβηρικής, κυρίως Ισπανούς και Πορτογάλους, μια Ευρώπη που έφευγε από την παρακμή του πολέμου για Αργεντινή και Βραζιλία.  Πόσο ξεχνάμε την αλλοτινή θέση μας τώρα που άλλοι έρχονται από άλλους πολέμους για εδώ; "Καλέ, μια χαρά περάσαμε στο πλοίο.  Πάρα πολύ ωραία ήταν!" λέει με μπρίο η Jorgelina.  "Του δώσαμε και κατάλαβε, σαν να ήμασταν σε κρουαζιέρα.  Αχχ που να δεις που βλέπαμε πως ήταν η πρώτη θέση, σαν ταινία του Τιτανικού! Όπως τα φαντάζεσαι!"  σπινθηρίζουν τα μάτια της θείας στη θύμηση.

"Φτάνοντας στο Buenos Aires όμως, είχαμε άγχος.  Που θα πάμε τις πρώτες μέρες, θα έχουν πάρει το γράμμα οι άλλοι Αρμένηδες; Θα έρθουν στο λιμάνι;"  αλλά τελικά δεν τους ένοιαζε και τόσο.  Ήταν αποφασισμένοι να πετύχουν.  Επιστροφή δεν υπήρχε!  Ο έξυπνος Αρμένης, καθώς έδενε το καράβι στο λιμάνι, πρόσεξε έναν τύπο που κρατούσε μια φωτογραφία και κοιτούσε με αγωνία τον κόσμο που στεκόταν στα ρέλια του πλοίου.  Μια φωτογραφία τους είχαν στείλει μπας και πιάσει τόπο.  Και έπιασε. Άρχισε να κουνά προς τη πλευρά του ανθρώπου αυτού με μανία το ψαθάκι του και στην αγκαλιά του δίπλα η νεαρή Jorgelina, ένιωθε πιο σίγουρη πως κάτι καλό θα γινόταν.  Και όντως με χαρά ανακάλυψαν αμφότεροι πως ο Αρμένης της Αργεντινής, είχε κατέβει στο λιμάνι να τους βρει.  Η επιβίωση, η επικοινωνία της "ράτσας" είναι μεγάλο πράμα.  Μια φωτογραφία έφερε την ένωση.  Τους πήραν σπίτι τους, άγνωστοι μεταξύ τους, αλλά γνώστες της ελπίδας για επιβίωση.

"Και τι κάνατε μετά, με τη γλώσσα, με δουλειά;" μου ήρθε αμέσως η ερώτηση, ανυπόμονος όπως πάντα. "Τα καταφέραμε παιδάκι μου. Σιγά!" μου απαντά με αφοπλιστική άνεση.  Τη γλώσσα τη μάθανε στα γρήγορα στη γειτονιά, στα ψώνια.  Τη φωνάζανε οι γειτόνισσες, την Ελληνίδα, να γνωρίσουν ένα τόπο που τον είχαν ακούσει στα παραμύθια και στα σχολεία.  Δεν είχαν ξαναδεί λέει Ελληνίδα.  Εγκαταστάθηκαν γρήγορα στη συνοικία της Urkiza. Ο Αρμένης Badikian έπιασε δουλειά γρήγορα.  Μπογιές, ελαιοχρωματισμοί... "Aαα, ήταν καλλιτέχνης!" λέει η θεία με υπερηφάνεια.  "Τις καλύτερες δουλειές είχε.  Έπιαναν τα χέρια του. Δόξα το θεό."  Προσαρμόστηκαν γρήγορα.  Η ανάγκη μου λέει, σε κάνει να είσαι πολύ πεισματάρης, να μη παίρνεις τίποτα δεδομένο.   

Και μετά ξεκίνησε η θεία να μας ταξιδεύει στα ταγκό και στις γεύσεις της Αργεντινής. Στην ιστορία, στα γεγονότα με την Εβίτα, τις μεταβατικές κυβερνήσεις, αλλά και τις γειτονιές μιας πόλης,  "Που ήταν κούκλα, κούκλα, αγόρι μου!  Άλλο πράγμα! Τσούκου, τσούκου και το σπίτι μας το φτιάξαμε, και παιδί κάναμε που μεγάλωνε μια χαρά εκεί με τα Ισπανικά της και τα Ελληνικά της, τους φίλους της από όλες τις γωνιές των 2 ηπείρων, της Λ. Αμερικής και της Ευρώπης.  Ωραίος τόπος"  Σκέφτεται και αναπολεί.  Η κόρη του ζεύγους Beatriz Badikian η οποία μεγάλωσε για να γίνει λαμπρή συγγραφέας και "δάσκαλος" στο Chicago  (αν googlarete, θα σας βγάλει περί τις 8000 σελίδες όπου αναφέρονται βιβλία της και δουλειές της,  www.bbgartler.com το site της...) θυμάται με πολύ αγάπη τα παιδικά της χρόνια στο όμορφο, πολυεθνικό Buenos Aires.  Ίσως γι΄αυτό και έγινε τόσο επιτυχημένη ταξιδιωτική συγγραφέας, αγαπά τη γραφή, τις τέχνες...


"Φυσικά και είχαμε δυσκολίες, ειδικά στην αρχή... Άλλα όσο μπορούσαμε το παλεύαμε"  συμπληρώνει. Ο φίλος μας ο Αρμένης, τσακάλι, έπιασε να κάνει κατασκευές για κουζίνες, να φτιάχνει σπίτια, πήγαινε καλά η δουλειά. Είχε αρχίσει να τον μαθαίνει η πιάτσα.  Κάπως έτσι πέρασαν 21 ολόκληρα χρόνια. 21 χρόνια αγάπης, εμπειριών, μιας ζωής που ούτε που μπορούσαν να τη φανταστούν πίσω στο μικρό Παγκράτι! Έλα ντε όμως που δεν ησύχασαν...

Το Φλεβάρη του 1970 και όταν η Αργεντινή άρχισε σταδιακά να βυθίζεται στις σκοτεινές εποχές της δικτατορίας και των τρομερών της γεγονότων, αποδεχόμενοι μια "πρόσκληση" που κανόνισαν με μακρινούς και πάλι Αρμένηδες συγγενείς στη Νέα Υόρκη, αφήνουν σπίτι, φίλους και πάλι, με το παιδί ανά χείρας, μπαίνουν σε ένα αεροπλάνο για την Αμερική και το όνειρο της.  Σε όλη την πτήση, πρώτη φορά σε αεροπλάνο, η θεία Jorgelina, στιγμή δεν ησύχασε. Εκεί στο παράθυρο δίπλα είχε το φόβο της και τα όνειρά της που πάλευαν για το κάτι παραπάνω σε μια άλλη χώρα.

Έφτασαν στο "μεγάλο Μήλο", έκαναν τις βόλτες τους για 20 μέρες στο θρυλικό Bronx, αλλά έπρεπε να σκεφτούν τι θα κάνουν και ξεκινάνε για το Chicago, που ζούσε τότε το βιομηχανικό του οργασμό. 15 μέρες εκεί και μαθαίνουν για μια θεία στο Los Angeles, που θέλει να ανοίξει και πάλι mini market με Ελληνικά Προϊόντα στο Hollywood. Τσουπ στο αεροπλάνο και πάλι η οικογένεια Badikian αριβάρει στο Los Angeles, όπου 6 μήνες ζούνε μέσα στην παραζάλη του West Coast. Η "θεία" με το μπακάλικο αποδεικνύεται πως έχει καβούρια στην τσέπη, το μαγαζί δεν μπορεί να στηθεί με λίγα χρήματα, ο Badikian κάθεται και σκέφτεται.  "Πίσω στο Chicago. Θα κάνω ότι έκανα στην Αργεντινή." Νομάδες ήταν, νομάδες θα έμεναν.  Αεροπλάνο και στο Michigan για να μείνουν λοιπόν άλλα 11 χρόνια.

Η θεία γελάει πολύ.  "Καλέ πολύ βαριόμουνα στο σπίτι στο Chicago! Καθόμουν και έβλεπα από το παράθυρο να περνά ένα αυτοκίνητο κάθε 10 λεπτά. Τι είναι τούτο το μέρος;" σκέφτηκε. Αναπολούσε τη ζωή στο Buenos Aires. Ήταν αλλιώς.  Έτρεξε στις φάμπρικες να βρει δουλειά. Δεν το είχε όμως και με όλες. Στη αρχή σε ένα εργοστάσιο που έραβε ρούχα, κοστούμια, που να ανταγωνιστεί στην παραγωγή τις Πολωνέζες;.  "Να τις δεις" μου λέει, "πως έραβαν, πετούσαν τα δάκτυλα. Εγώ ήμουν μερακλού, ήθελα να το απολαμβάνω. Με έδιωξαν. Μου είπαν είσαι πολύ καλή, αλλά δεν είσαι γρήγορη. And in America, time is money!" Κάπως έτσι γύρισε διάφορες φάμπρικες.  Ήταν πάντα η Jorgelina ή Georgina,  αυτή που έκανε τις καλύτερες πλάκες στους επιστάτες, στις συναδέλφισσες, η Ελληνίδα από την Αργεντινή που είχε τσαγανό και μιλούσε.  Το πλήρωσε με απολύσεις, αλλά δώστου και το πάλευε!

Ο σύζυγος όμως με τις κατασκευές του τα πήγαινε μια χαρά. Η κόρη μεγάλωνε, πανεπιστήμια, έρωτες, προκοπή.  Και κάπου εκεί το 1981, αφού είχαν συμπληρώσει πια σχεδόν 32 χρόνια στη ξενιτιά, μια μέρα έτσι και πάλι απλά, αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω στην Αθήνα.  Το παιδί είχε πια βρει το δρόμο του, ζήσανε καλά, είπανε να επιστρέψουν εκεί που ξεκίνησαν όλα.  Σε μια Αθήνα της αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου, ένα αεροπλάνο τους προσγείωσε μετά από τόσα χρόνια στο Ελληνικό.

"Τώρα που τα σκέφτεσαι όλα αυτά Jorgelina, τι έχεις έτσι να πεις;"  Ανάβει ένα τσιγαράκι.  Ένα κάνει την ημέρα σχεδόν πια.  Το ευχαριστιέται όσο τίποτα, μαζί με το μπρούσκο το κρασάκι.  "Δε μιζεριάσαμε ποτέ αγόρι μου.  Ακόμα και στα πιο δύσκολα, τα τρώγαμε. Γιατί όχι; Τη ζήσαμε τη ζωή μας!" Όταν επέστρεφε ο θείος Γιώργος ο Badikian από τη δουλειά, έβγαιναν τις βόλτες τους. "Και μη φανταστείς πως γινήκαμε και τίποτα πλούσιοι.  Μπα.  Σιγά!... Απλά το ευχαριστιόμασταν! Η μιζέρια είναι άσχημο πράμα, παιδί μου. Όπου και να είσαι μια βόλτα, ένα μικρό έξοδο είναι βάλσαμο."  Στέκεται και σιωπά για λίγο η θεία.  Θυμήθηκε το Γιώργο, που τώρα δεν υπάρχει πια, μόνο σε φωτογραφίες και λίγο το μάτι υγραίνει. Δεν ήταν και λίγα αυτά τα χρόνια που περάσανε μαζί... Βαρύ το φορτίο της μνήμης.  Το διαμέρισμα στο Παγκράτι είναι πια λίγο πιο άδειο, αλλά όμορφο...

Γιατί σας γράφω όμως τώρα για μια θεία από το Buenos Aires; Στα μάτια, στην αύρα της θείας Jorgelina's, βλέπω τη ζωή του ανθρώπου που δεν ησυχάζει. Γιατί βλέπω σε αυτή τη σχετικά μικρόσωμη γυναίκα, τη θέληση για επιτυχία, για αλλαγή, για το ρίσκο, για την έξοδο από τη μιζέρια που έχει πια πνίξει τον κοσμάκη στην Αθήνα και σ' όλη την Ελλάδα.  Βλέπω μια θέληση να πετύχεις με τα ρίσκα, με το να βάζεις τελείες εκεί που είσαι καλά, να τα γυρίζεις όλα ανάποδα και να ξαναρχίζεις και πάλι από το μηδέν. Σε μια εποχή που οι μισοί Έλληνες κλαίνε για τα χαμένα κεκτημένα, τις δόξες τις παλιές, τις πλαστές, τις δανεικές, έρχεται η θεία Jorgelina και μας αστράπτει με την ιστορία της ένα χαστούκι στο πρόσωπο, κάτι σαν ξυπνήστε, παλέψτε, έχετε δυνατότητες, εμείς δεν είχαμε τίποτα, μόνο τα χέρια μας και μια ελπίδα, να πάμε μπροστά.  Αν το καταλάβουμε αυτό, μπορούμε να πετύχουμε πολλά.  Αλλά δε θέλουμε να καταλάβουμε μου φαίνεται.  Κολλημένοι στο χθες.

Να είσαι καλά θεία Jorgelina. Να είσαι πάντα έτσι χαρούμενη, γεμάτη allegria, γλυκιά και να μας εμπνέεις πάντα με το θάρρος σου, με τις ιστορίες σου, να τρέφεις τα νοερά μας ταξίδια εκεί στο μακρινό Buenos Aires,  που έχει περάσει και αυτό τόσα πολλά αλλά ακόμα ζει και βασιλεύει. Έμπνευσή ζωής, έμπνευση ελπίδας, σε ευχαριστώ τόσο πολύ...

ΥΓ:  Αυτό το post, δεν θα ήταν δυνατό με τη συνδρομή της καλής φίλης Κ. Κασ. που ακούει στο όνομα "Miss Catalina", που αγαπά όσο τίποτα άλλο τη μουσική και επενδύει μουσικά τα Σαββατιάτικα απογεύματα στο  Key Bar, στην οδό Πραξιτέλους 37, στο κέντρο αλλά και σε άλλα μπαράκια της αστικής Αθήνας. 

Στη φυσικά απίστευτη θεια της, τη  Jorgelina Badikian.

H έξοδος έγινε στο εστιατόριο "Σκούφιας" στην οδό Βασιλείου του Μεγάλου, στο Ρουφ και με περίπου 17€ φάγαμε και ήπιαμε καλά.

Η μουσική που συνόδεψε την ιστορία είναι από τον θρυλικό Carlos Gardel αλλά και τον Astro Piazzolla, Yo Soy Maria, σε εκτέλεση από τη Milva.

ΥΓ2: Ο Spastos Petalakis, δε θα σας γράφει πια τόσο σύχνα. Θέλει χρόνο για τον ευατό του.  Τόσο όσο έχει πια τα κατάλληλα ερεθίσματα, γιατί η Αθήνα του βγάζει πια μιζέρια. Και ο κόσμος της.  Λυπάται, αλλά έτσι είναι.  Θα γίνει πιο ταξιδιωτικός, πιο αλλού... Σας φιλά.  Θα μιλά όταν πρέπει να μιλήσει....

Ίωσις η Ελληνική

Αυτές οι ιώσεις έρχονται, έτσι ξαφνικά εκεί που δεν τις περιμένεις.  Καλή ώρα, άρχισε να μου χτυπά την πόρτα Δευτέρα απογευματάκι.  Πήγα και ένα θέατρο μ' ένα φίλο αν και κατάλαβα ότι είχε αρχίσει η άτιμη να δουλεύει για τα καλά. Αποφάσισε να με επισκεπτεί και πάνω που είχα πολύ καιρό να θυμηθώ τι εστί πυρετός και όλα τα παρελκόμενα μιας αρρώστιας, τύπου σιροπάκια, αντιπυρετικά, θερμόμετρα και άλλα τέτοια, τα θυμήθηκα για τα καλά.

Πήγα λίγο στη δουλειά Τρίτη πρωί, σερνόμουν, γύρισα σπίτι.  Πριν τον εγκλεισμό και με τον πυρετό να ανεβαίνει, έπρεπε να στοκάρω κιόλας μιας και τα Φαρμακεία, θα απεργούσαν, αντιδρούν στα νομοσχέδια, αφού τα "κλειστά" επαγγέλματα πρέπει να ανοίξουν και αυτά εδώ και τώρα, αφού 20 χρόνια μόνο το συζητάμε, σφίξανε τα πράγματα, ότι δεν τολμήσαμε μόνοι, έρχονται οι ξένοι και μας μαλώνουν, ντα και κάντε το τώρα, αλλιώς δεν έχει φράγκο...  Σε ένα χρόνο, ότι δεν έχει γίνει επειδή βαριόμασταν και βολευόμασταν 30 χρόνια, θα γίνει θες δε θες.  Αυτή και αν είναι "ίωσις"... Προσωπικά δε διαφωνώ.  Καιρός ήταν...  Όλο το σύστημα, "κλειστό" είναι.  Από τις ακροάσεις, μέχρι τον τσαγκάρη... Κοινωνικές κάστες που επιβιώνουν στην πλάτη τη δική μας.  Τέλος πάντων δε θα μιλήσω παραπάνω. Για ότι δεν έχω μελετήσει δεν είναι σωστό να εκφέρω γνώμη.

Θα επανέλθω στης ίωσις τα "λημέρια". Να πω την αλήθεια, έχει πλάκα και ο εγκλεισμός στο σπίτι.  Όταν δε ανεβαίνει ο πυρετός πολύ και χτυπάει κάτι 39αρια και βάλε, είσαι εκεί στο κρεβάτι κοιτάς τα ταβάνια, σε μια φάση Πυθίας και επαφής με το υπερπέραν, κοιμάσαι αλλά είσαι ξύπνιος, αρχίζεις και τη φιλοσοφείς την αρρώστια.  Έπιασα τον εαυτό μου να κοιμάμαι με την παγοκύστη στο κεφάλι και να μην καταλαβαίνω τίποτα, από την άλλη κάτι αραιά ξυπνήματα και στριφογυρίσματα μπας και ξεπιαστώ, όλη μέρα στο κρεβάτι, τόσο είχα να κάτσω χρόνια!  Δύσκολο για ένα υπερκινητικό ποδηλάτη.  Σηκώνεσαι από το κρεβάτι πας στον καναπέ, οι διαδρομές περιορισμένες, μονόδρομοι.  Αγκαλιάζεις μαξιλάρια και σιρόπια, τηρείς τις οδηγίες του γιατρού, τώρα από αυτό το μπουκαλάκι σε 3 ώρες από το άλλο, έχει μια πειθαρχία αυτό, γεμίζεις σαν τη γιαγιά ένα πάγκο της κουζίνας με βιταμίνες, σκευάσματα, τα "όπλα" σου στην πάλη της ανάρρωσης.

Αν μένεις και μόνος, αρχίζεις όποτε θέλεις και το επικοινωνείς σε φίλους και γνωστούς. Και στη μαμά.  Η τελευταία δε, θα πάρει από εκεί μακριά αρκετές φορές τηλέφωνο, το μητρικό ενδιαφέρον, συμβουλές, "να κατέβει;",  "γιατί να κατέβεις;" η ανάγκη της υπεράσπισης του τέκνου. Μήπως είναι H1N1 και άλλα τέτοια... Και ας είναι θα το παλέψουμε και αυτό.  Άσε που μάλλον το έχω περάσει στα ψιλά το 2009 στην Γαλλία, έτσι θέλω να λέω... Γλυκιά, ελληνίδα μάνα... 

Οι φίλοι, προσφέρονται να φέρουν σούπες, φάρμακα, ότι χρειαστείς, συγκινητικό και αυτό, αλλά όταν έχεις μάθει να ζεις μόνος, τα περισσότερα τα έχεις ήδη φροντίσει γιατί καλώς/κακώς έτσι επιβιώνεις.   Είναι ωραίο όμως να σε σκέφτονται.  Και μετά έρχεται και φυσικά μια από τις ερωτήσεις που τις ξέρουμε όλοι καλά: "Αχ βρε παιδάκι μου... Και που την άρπαξες την ίωση;"  Όπως λέει και ένας φίλος "Γωνία Τσιμισκή με Βενιζέλου..." Που να ξέρουμε που τις πιάνουμε βρε παιδιά τις ιώσεις;  Αν ξέραμε θα φεύγαμε από εκεί που τις πιάναμε...  Πλάκα έχει η γλώσσα και οι απορίες που γεννά.

Ο εγκλεισμός στο σπίτι, οδηγεί και σε απελπιστικές κινήσεις.  Όπως ας πούμε, μετά από καιρό που έχεις να κάτσεις μέσα πρωί και γενικά να πατήσεις το on της τηλεόρασης, το τολμάς, μάλλον από εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον.  Και για 15 λεπτά, τόσο άντεξα, μου ήρθαν στη μούρη όλοι οι Παπαδάκηδες και οι Αυτιάδες, οι Καμπουράκηδες και όλο αυτό το καλοστημένο σκηνικό που προσφέρει ενημέρωση.  Είδα έκπληκτος τον Παπαδάκη να κάνει αναπαράσταση πως κρατάνε αλυσοδεμένο κάτι, μια έννοια νομίζω, δε θυμάμαι, να έχει και Mac μπροστά του που δεν το ακουμπούσε γιατί μάλλον θα τον δάγκωνε, να συνομιλεί με τον γνωστό σε όλους Περιφερειάρχη Κ. Μακεδονίας που είχε βάλει και make up και ήταν πολύ σοβαρός γιατί μιλούσε για τον Πούτιν που τραγουδά για φιλανθρωπικούς σκοπούς, άρα και αυτός μπορεί να τραγουδά όσο θέλει, για τον Μίκη τον "μεγάλο" Έλληνα και τις τελευταίες δηλώσεις του, που αν τις διαβάσετε, μ' όλο το σεβασμό, θα καταλάβετε πως είναι και αυτός αλλού. Μου ψιθύρισαν πως 3 φορές την εβδομάδα, ο Περιφερειάρχης βγαίνει στο γυαλί.  Προφανώς τα θέματα της "ένδοξης" Μακεδονίας είναι λυμένα.   'Άλλαξα κανάλι και έπεσα στην "πρωινή Μελέτη" και ένα πάνελ που μαλώνανε για το τσιγάρο, που θα ανοίξουν και πάλι οι πύλες της κολάσεως και θα μας βρουν επειδή θα πηγαίνεις να καπνίζεις έξω... Σαν εφιάλτης έχει καταντήσει αυτή η γελοιότητα με το συγκεκριμένο νόμο. Ο Αυτιάς, αυτός ο Άγιος των Συνταξιούχων και των φτωχών είχε λαιβ σύνδεση με κάποιον παππού που έλεγε κάτι απροσδιόριστα...  

STOP.  Πάτησα το off.  Ησύχασα.  Μέσα σε 15λεπτά παρέλασε μπροστά μου όλη η Ελληνική "ίωσις".  Με όλα τα συμπτώματα.  Ανυπόφορη κατάσταση, προσπαθούσα να το συνειδητοποιήσω.  Χτυπά το τηλέφωνο, ένας φίλος, του λέω τι έπαθα πρωί, πρωί, μου λέει έτσι είναι, δεν το είχες καταλάβει;  Τόση αρρώστια απαντώ;  Τόση, μου λέει με λύπη.... Και υπάρχει θεραπεία για την "ίωση" αυτή; Σιωπήσαμε.  Δεν απαντήσαμε. Την ξέρουμε την απάντηση.  Αλλάξαμε θέμα.

Κύλησε η μέρα και η επόμενη νύχτα, ο πυρετός άρχισε να πέφτει, ο λαιμός πονούσε, λίγο βήχας, η ίωση κάνει τον κύκλο της.  Κοτόσουπα με πράσο και κρεμμύδι γιατρειά στο στομάχι, ένα βιβλίο και κούραση που έρχεται και σε καταβάλει και πάλι, κοιμάσαι πολλές ώρες, στρώνεις επιδερμίδα...

Πέμπτη πρωί, ο γιατρός προσθέτει κάτι στη συνταγή της επιτυχούς ανάρρωσης, πρέπει να βρω στα "κλειστά" λόγω απεργίας και επαγγέλματος φαρμακεία, κάποιο που εφημερεύει, τσεκάρω στο ίντερνετ, έχει ένα ανοιχτό κοντά, με τα πόδια.  Κουκουλώνομαι, κασκόλ, ασπίδες προστασίας στην έκθεση του σχετικά ζεστού καιρού, βγαίνω.  Ουρά μέχρι έξω όταν φτάνω.  Πίσω μου, κάτι "πολίτες", πιάνουν κουβέντα, τους αλήτες, τους αγύρτες τους πολιτικούς, από το '81 και το '83 ψεύτες ήταν, μια κυρία συμπληρώνει στις Δ. Εκλογές τους ψήφισαν κιόλας, ο κύριος προτρέπει το γέροντα δίπλα ότι πρέπει να πάρουν μια μαγκούρα να σπάσουν όλο τον κόσμο στο ξύλο, μια άλλη κυρία, λέει και οι Φαρμακοτρίφτιδες απατεώνες είναι, ένα Φαρμακείο ανοιχτό σε τόση απόσταση, ο παππούς λέει επίτηδες το κάνουν είναι σχέδιο για να μας τιμωρήσουν, βάλθηκαν να καταστρέψουν την Ελλάδα, λέει μια άλλη ηλικιωμένη πιο εκεί... Συνωμοσίες, σχέδια, κακοί...    Σαν το Σταρ Τρεκ και τους εξωγήινους.

Δε συμμετέχω.  Ακούω και μου έρχεται να γυρίσω και να σκάσω στα γέλια.  Πραγματικά! Στη μούρη τους.  Τρελός; Δε νομίζω!  Γιατί είμαι απόλυτα σίγουρος ότι και αυτοί όλο και κάνα παιδάκι, ανηψάκι, θείο, μπάρμπα θα έχουν βολέψει η παρακαλέσει σε αυτό το σαχλό σύστημα και εκ του ασφαλούς κρίνουνε.  Τότε, τα χρόνια της καλής ζωής ήσαν καλά αγαπημένοι μου πολίτες ε; Δεν ήμασταν άρρωστοι ε;  Η ίωση όμως είχε βαθιές ρίζες, είχε ριζώσει πολύ μέσα, σε όλες μας τις φλέβες, στα συστήματά μας και τώρα έσκασε το απόστημα και τώρα τρέχετε, τρέχουμε να το θεραπεύσουμε και το θεραπεύουμε με οδηγίες που είναι ξεπερασμένες, με ληγμένα φάρμακα και σάπιες ιδέες.

 Πήρα το φαρμακάκι, ένα νερό από το περίπτερο, περπάτησα πίσω, στο δρόμο οι Δημοτικοί Αστυνόμοι, μαλώνανε με τους rent a car της Συγγρού, που έχουν κάνει όλο το πεζοδρόμιο parking τους.  Από σήμερα κλήσεις τους λέγανε... Και αυτοί απορούσαν, χειρονομούσαν.  Η ίωση έχει παρενέργειες...

Μπήκα στο σπίτι, έβαλα μια κατσαρόλα στη φωτιά, άγριο ρύζι με λίγο τυράκι, ρίγανη, ελιές μια ντοματούλα, απλά, λιτά.  Δε θέλω τίποτα άλλο.  Και το κείμενό μου.  Ο ήλιος έμπαινε ζεστός από το παράθυρο.  Άπλωσα τα σκεπάσματα να λιαστούν από το πρωί να φύγει η αρρώστια, τα μάζεψα, άνοιξα τις κουρτίνες να γεμίσω φως, να μπει καθαρός αέρας, να φύγει και αυτή η ίωση σιγά, σιγά.  Η δικιά μου θα φύγει.  Το ελπίζω και το παλεύω.  Πολλοί εκεί έξω όμως είναι "βαριά άρρωστοι" και δε ξέρω τι θα κάνουν...

Να πω και κάτι ακόμα;

Δε με νοιάζει πια...

Στα της Ελληνικής ίωσις θύματα αφιερώνω μόνο τους εξής Καβαφικούς στίχους:

"Τα Παράθυρα"

"Σ'αυτές τες σκοτεινές κάμαρες που περνώ

μέρες βαριές, επάνω-κάτω τριγυρνώ

για να βρω τα παράθυρα. (Όταν ανοίξη

ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.)

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται - ή δεν μπορώ

να τα βρω... Και καλύτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία...

Ποιός ξέρει τί καινούρια πράγματα θά δείξη..."

 ΥΓ: Και επειδή όλοι ονειρεύονται πλούτη... "If I were a rich Man by Fiddler on the Roof"

Δρόμοι του Κρασιού στην Αθήνα. Μέρος 2: Η Κατανάλωση: "Το Αρκαδικό Κελάρι"

Οδός Βουλής 44α.

Εδώ και ένα περίπου χρόνο, ένα μικρό μαγαζί στο τέλος της Βουλής, στο νούμερο 44Α,  πίσω από το Σύνταγμα, μου είχε τραβήξει την προσοχή.  Λίγα τετραγωνικά, αλλά το έβλεπα μέρα με τη μέρα, να φτιάχνεται προς το καλύτερο, φρέσκο και νεανικό.  Ξεχώρισα τα ξύλινα χρωματιστά κιβώτια από τους διάφορους παραγωγούς στη βιτρίνα, τα κίτρινα ράφια με όλη την καλή πραμάτεια πάνω, το εσωτερικό, που θυμίζει πιο πολύ wine bar στο Λονδίνο.  Το έβλεπα επίσης στις καθημερινές μου διαδρομές με το σπαστό ποδήλατο, είτε βραδυνές ακόμα και μετά τα μεσάνυχτα, είτε με το φως της ημέρας, να είναι συνεχώς γεμάτο με νέα παιδιά.  Δεν ήταν σίγουρα σκέφτηκα μια απλή κάβα.  Το όνομα αυτής "Αρκαδικό Κελάρι" (σε λίγο καιρό αλλάζει ονομασία...)

Και εδώ και λίγο καιρό, έβγαλε και λίγα τραπεζάκια έξω, γουστόζικα, με πολύχρωμα μαξιλάρια, ένα μικρό μαυροπίνακα με τα κρασιά της ημέρας που μπορεί κάποιος να δοκιμάσει, ένα παλιό βαρέλι και όμορφα γλαστράκια, δημιουργώντας μια ήρεμη γωνιά στο χαμό της πόλης.  Ένας μεγάλος μαύρος τοίχος, εν είδη μαυροπίνακα, ετοιμάζεται να υποδεχτεί και την καινούρια ονομασία του μαγαζιού (που δε θα σας την πω ακόμα) και δεσπόζει στο χώρο.  Μια γωνιά να σταθείς ανάμεσα στις δουλειές σου και να δοκιμάσεις ένα ποτηράκι κρασί, από πολλές και ενδιαφέροντες ποικιλίες, να ταξιδέψεις με τις αισθήσεις του ουρανίσκου σε πλαγιές και κοιλάδες στη Νεμέα, στη Σαντορίνη, στη Αρκαδία και στη Δράμα αλλά και σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Αστικό τοπίο, σκαλωσιές και κρασάκι, με ότι απέμεινε από τα τσιμπολογήματα μου.

Και εξηγούμαι ακόμα πιο πολύ.  Πρώτη επαφή πριν λίγο καιρό με τα 2 πολύ ευγενικά, και με αγάπη για τη δουλειά που κάνουν παιδιά, τον Άγη και το Μιχάλη. Ένα απόγευμα, αποφάσισα να επισκεφτώ το μαγαζί τους.  Ήθελα να πάρω ένα καλό κρασί για ένα γεύμα, που ήξερα μάλιστα και τα πιάτα, οπότε με βοήθησαν ιδιαιτέρως να διαλέξω την ποικιλία που θα ταίριαζε καλύτερα.  Και αυτό ήταν το πρώτο που μου άρεσε στη μικρή αυτή οινική γωνιά.  Ο Μιχάλης και ο Άγης, με γνώσεις πάνω στο κρασί, είναι άνετοι, ανοιχτοί, ακομπλεξάριστοι, βλέπεις πως ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό, όταν σου μιλούν για το κάθε κρασί, νιώθεις να μυρίζουν και να γεύονται τις γεύσεις τους, να ταξιδεύουν σε όλα αυτά τα αρώματα, τις φράουλες και τα φραγκοστάφυλα, τις καραμέλες και τα ρουμπινί χρώματα.  Δε ντρέπεσαι καθόλου να ρωτήσεις, ακόμα και αν είσαι άσχετος, γιατί άλλωστε και εσύ από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις. Θα σε πάρουν λοιπόν από το "χέρι" και αρχικά θα σου δώσουν μικρές και καλές συμβουλές για να ξεκινήσεις το ταξίδι σου στο θαυμαστό κόσμο του κρασιού.  Πήρα το κρασί που με συμβούλεψαν και το βράδυ στο δείπνο με την παρέα, όντως έκανε την πιο καλή εντύπωση.

Άγης και Μιχάλης στο πόστο τους και στο ύψος τους!

Πήγα και δεύτερη φορά, ένα διάλειμμα ανάμεσα από 2 ραντεβού και με σκοπό να μάθω περισσότερα.  Ρώτησα και απάντηση πήρα: Σκέφτηκαν λοιπόν τα παιδιά, να φτιάξουν ένα μικρό στέκι, ώστε να μπορεί ο καθένας, δοκιμάζοντας τυριά από διάφορες ποικιλίες της Ελλάδας, συνοδευόμενα πάντα με βιολογικές μαρμελάδες που δένουν σε απίστευτο βαθμό με τις έντονες πικάντικες γεύσεις των τυριών, με λίγες ελιές ή αλλαντικά με παξιμαδάκια από την Κρήτη άλλα και μερικά ακόμα είδη για τσιμπολογήματα, και αν θέλει με την καθοδήγησή τους, να γευθεί κρασιά που ίσως δεν θα μπορούσε να το τολμήσει από μόνος του.  Λόγω κόστους, λόγω μη γνώσης.  Να ακούσει τις συμβουλές τους και άμα του αρέσει να ψωνίσει ή ακόμα και να καταναλώσει το μπουκάλι εκεί στη στιγμή με την παρέα του, μ' ένα μικρό κόστος παραπάνω.  Χαλαρωμένος έξω στις καρέκλες αν ο καιρός δε "δαγκώνει" αλλά και μέσα στη μπάρα για τις πιο κρύες ημέρες, ο καθένας μπορεί λοιπόν να ξαποστάσει και να συζητήσει με το ποτήρι του παρέα για οτιδήποτε με τα πολύ ευχάριστα αυτά παιδιά.  Από τη νέα αυτή π.χ. ποικιλία κρασιού, ως το να φιλοσοφήσει για τα γεγονότα της καθημερινότητάς μας.

Και δεν είναι μόνο τα κρασιά.  Φέρνουν και ωραία, δυνατά και πλούσια malt whiskeys,  σαμπάνιες, ακριβές και φθηνές για κάθε βαλάντιο, λικέρ και cognacs, κρασί Πόρτο από την Πορτογαλία, αλλά και σοκολάτες, και πολλά gadgets για την απόλαυση του κρασιού. Ενθουσιάστηκα από κάτι ειδικά πώματα, που ήξερα την ύπαρξή τους αλλά δεν τα είχα δει ποτέ στην πράξη, που με τη βοήθεια ενός αξεσουάρ, αδειάζουν όλο τον αέρα από ένα μπουκάλι και έτσι μπορείς να το φυλάξεις για καιρό, χωρίς να λυπάσαι ότι πρέπει να το καταναλώσεις σώνει και καλά αν το ανοίξεις και να γίνεις "ντέφι" αν είσαι μόνος σου!

Πολλά κρασιά σας λέω.

Οι τιμές είναι πολύ καλές και υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές, που μπορείς να κάνεις μια σωστή αγορά χωρίς να κλαίγεσαι για το κόστος.  Σε πληροφορούν κιόλας για ότι οινικά συμβαίνει στην πόλη από σεμινάρια οινογνωσίας μέχρι εκθέσεις στο εξωτερικό και αλλού, αλλά και για τις δικές τους διοργανώσεις που γίνονται κατά καιρούς, εκεί στο μικρό μαγαζί, με γευστικές δοκιμές και φαγάκια!

Ο Άγης, μπαρμαν!

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτα άλλο.  Τονίζω φυσικά και πάλι, ότι ούτε τα ξέρω τα παιδιά, ούτε συμφέροντα έχω.  Με συγκίνησε όμως στις καθημερινές μου ποδηλατικές διαδρομές ένα μαγαζί που "φωνάζει" νιάτα, όρεξη για δουλειά, μεράκι για αυτό που κάνεις και όχι μιζέρια.  Όχι πια μιζέρια στην εποχή που ζούμε.  Δε θα πάρουμε άλλη.  Θα δοκιμάσουμε ένα βραδάκι με καλή παρέα, αλλά και μόνοι, 2-3 ποτηράκια κρασί, θα παρασυρθούμε στη ζαλισμένη του κατανάλωση (πάντα με μέτρο έτσι) και θα μάθουμε και 2-3 οινικά πράγματα παραπάνω, να το παίξουμε και μάγκες στις κοπελιές και στους φίλους μας!

Καλές δοκιμές λοιπόν στο "Αρκαδικό Κελάρι" και προσεχώς με νέα έξυπνη ονομασία, στην οδό Βουλής 44Α.  Ο Μάικ και ο Άγης, είναι εκεί από το πρωί στις 10, μέχρι να σας πω την αλήθεια όσο πάει, γιατί τους επισκέπτονται πολλοί φίλοι για κρασάκι και κουβεντούλα και όλο και οι νύχτες μακραίνουν!  Μπορείτε να παραγγείλετε και τηλεφωνικά και να σας τα στείλουν και σπίτι στο τηλέφωνάκι 210 3229374.  Άντε στη υγειά μας!!!

ΥΓ:  Και επειδή έχω διάθεση για λίγο cheesy πράγματα, μουσική υπόκρουση με "Che Sera, Sera", γιατί το μέλλον κανείς δεν ορίζει, κανείς δε μπορεί να ξέρει, οπότε πιείτε ένα κρασάκι και χαλαρώστε... Χικ  (Και έξτρα τραγουδάκι The Thieving Magpie, γιατί έχει στο ρυθμό ζαλάδα)

Η τέφρα και το δεδομένο της μετακίνησής μας...

Το κινητό "κόρναρε" με το χαρακτηριστικό του χτύπο. Mήνυμα.  Κοίταξα... Η αδερφή μου, που ταξιδεύει στη Φλόριντα και ζει στο Λονδίνο, έχει αποκλειστεί στο Ορλάντο, εξαιτίας λέει της "ηφαιστειακής τέφρας".  Της ποιας;  Έχει ηφαίστειο στη χώρα του Μίκυ Μάους και της plastic is fantastic ατμόσφαιρας; Εγώ μόνο για τυφώνες και τέτοια ήξερα εκεί.  

Χαμένος στο μικρόκοσμό μου, όλες αυτές τις τελευταίες μέρες, με παραστάσεις, δουλειές, κουβέντες με κόσμο, πολύ κόσμο, δεν είχα πάρει χαμπάρι, ότι ένα ηφαίστειο με το όνομα γλωσσοδέτης "Eyjafjallajoekull", εκεί στη μακρινή Ισλανδία, έχει βαλθεί να αποδείξει το νόμο που όλοι τελικά ξεχνάμε: Όταν η φύση θέλει, ο άνθρωπος είναι ανήμπορος! Και για πρώτη φορά στην ιστορία, ακόμα και μετά από την 11 Σεπτεμβρίου του 2001, ο εναέριος χώρος εκεί πάνω είναι τόσο ήσυχος, όσο τα πουλιά δεν το είχαν ονειρευτεί ποτέ!  Έτσι λοιπόν, η Ισλανδία παίρνει τη γλυκιά της εκδίκηση που την είχα τσακίσει και αυτήν με τα παιχνίδια στο νόμισμά της, ειδικά οι Αγγλικές και οι Γερμανικές Τράπεζες.  Οι δε αεροπορικές εταιρείες, κρατάνε την αναπνοή τους για τις ζημιές τους, οι οποίες καθημερινά αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.  Και χιλιάδες, μα χιλιάδες ταξιδιώτες στον κόσμο, προσπαθούν να βρουν μια λύση,  Η ευκολία στη δεδομένη μετακίνηση μας, κατέρρευσε.  Μεταξύ τους και η ταλαίπωρη η αδερφή μου. Η φύση και πάλι υπέταξε με το πιο μεγαλειώδη τρόπο το σύγχρονο άνθρωπο.  Με τι; Με κομματάκια, μόρια απλής σκόνης από την κοιλιά της.  Πλάκα δεν έχει; Προφανώς αν έχετε αποκλειστεί σε κάποιο αεροδρόμιο όχι ε;

Έχει όμως και τα θετικά της όλη αυτή η ιστορία.  Έχουμε τελικά ξεχάσει, πόσο σημαντικό μέσο είναι αυτό που λέγεται αεροπλάνο.  Το οποίο, στα πλαίσια της τρομο-υστερίας, το έχουμε δαιμονοποιήσει. Που σε μια στιγμή αποφασίζεις, κλείνεις εισιτήριο από τον καναπέ σου, και φεύγεις...  Σε 2-3 ώρες, είσαι άλλου, άλλα χρώματα, άλλες γεύσεις.  Που εκείνες οι εποχές που το ταξίδι, ουσιαστικά η προσπάθεια να φτάσεις τον προορισμό σου, ήταν στη πραγματικότητα η ουσία της όλης υπόθεσης.  Μα φυσικά δε λέω, τι καλά, για να πάω στη Ν. Υόρκη, θα πρέπει να μπαρκάρω στα καράβια και να βολοδέρνω στον Ατλαντικό σαν το μούτσο για μέρες και μέρες.   Αλλά τελικά, δεν είχε και μια γοητεία όλο αυτό; 

Διαβάζω ιστορίες για ανθρώπους όπως αυτός εδώ ο τύπος ο Danilo  Perrotti Machado, από τη Βραζιλία, που εδώ και χρόνια τριγυρίζει με το ποδήλατό του όλο τον κόσμο και σκέφτομαι ότι τελικά, είναι τυχερός.  Πέρασε και από εδώ από Ελλάδα, και τώρα βρίσκεται κάπου στη μακρινή Κίνα, αν δεν κάνω λάθος.  Στις ιστορίες του, διαβάζεις για ανθρώπους, μέρη, κουβέντες, ανακαλύψεις που μόνο το slow travel σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις.  Μακάρι να μπορούσαμε όλοι να γίνουμε έστω για μια φορά στη ζωή μας, λίγο Μάρκο Πόλο, λίγο να ανακαλύψουμε, να συνομιλήσουμε.  Μπορεί να φτάσουμε εκεί που θα πάμε πολύ αργότερα, αλλά μάλλον, θα βγούμε πολύ κερδισμένοι.

Για σκεφτείτε το λίγο... Στο επόμενο ταξίδι σας, αν έχετε χρόνο και διάθεση προσπαθήστε να ταξιδέψετε, σε επαφή με το έδαφος.  Δεν θα ξεχάσω, το καλοκαίρι πέρυσι, που χρησιμοποίησα για όλες τις διαδρομές στην Ευρώπη (το σπαστό ποδήλατο ανα χείρας,) το τρένο... Λονδίνο-Παρίσι-Βερολίνο... Κουβέντιασα, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, άκουσα ιστορίες για χώρες της Ασίας από συνταξιδιώτες, μου ήρθε μια ιδέα για ένα μινι show, μια  άλλη ιδέα για να γράψω κάτι, και πολλές, πολλές εικόνες μέσα από τα μεγάλα παράθυρα! Υπερόχα...

Slow travel φίλοι μου λοιπόν... Ακούστε και ένα ωραίο fado, αφιερωμένο σε 2 πολύ καλές φίλες, που ήταν τυχερές και τελικά χρησιμοποίησαν τα μόνα αεροδρόμια στην Ευρώπη που ήταν ανοιχτά (Αθήνα-Μαδρίτη-Λισσαβώνα) για να φτάσουν στα υπέροχα μέρη της Πορτογαλίας... καλή τους ώρα!  Εκεί θα εφαρμόσουν φυσικά το slow travelling...

ΥΓ: Ελπίζω, σε σύντομο διάστημα η αγαπημένη μου αδερφή, να μπορέσει να φύγει από τη Φλόριντα αφού, αλλιώς κινδυνεύει να γίνει plastic is fantastic... Kisses! You will make it!  Do not worry!

Συννεφιασμένη Κυριακή, συννεφιασμένη Χώρα

Σήμερα Κυριακή, και ο Μάρτης επαλήθευσε το "καλό" του όνομα, με τις άστατες μεταβολές του. Πιο ψύχρα, ψιλή βροχούλα. Τελευταίες ανάσες ενός χειμώνα που φέτος, δεν ήταν και τόσο φανατικός. Αυτή την Κυριακή, συννεφιασμένη είναι νομίζω και η διάθεση αρκετών από εμάς. Είμαι σίγουρος, πως εκεί έξω η πλειοψηφία σκέφτεται, ανησυχεί, υπολογίζει ένα αύριο που φαντάζει όλο και πιο αβέβαιο. Η μικρή Ελλαδίτσα, είναι εδώ και καιρό σε τρικυμίες και δεν φαίνεται ο καιρός να φτιάχνει, να βρίσκει καλό λιμάνι.

Καλά οι Καπεταναίοι, και με την ανοχή πληρώματος και επιβατών, έχουν χάσει εδώ και αρκετά χρόνια την μπάλα. Οι παρεπιδημούντες της Α' Θέσης πάλι, φαίνεται πως έχουν καταλάβει κάτι, αλλά οι μουσικές, τα βαλς και τα γεύματα συνεχίζοντα απλά δεν έχουν πια καμία σχέση με τα περασμένα μεγαλεία... Για κάποιους από αυτούς, όμως η ζωή συνεχίζεται και δεν νομίζω πως να ιδρώνει και τόσο το αυτί τους. Πως άλλωστε; Αφού με τους Καπεταναίους και τους ιδιοκτήτες του καραβιού, οι οποίοι έχουν την ΑΕ με ονομασία Εξουσία-Δημόσιο-Εκκλησία, διατηρούν άριστες, φιλικές και αμαρτωλές σχέσεις.

Στη Β' θέση συνωστίζονται πια αρκετοί, με διάχυτη όμως την άποψη στα σαλόνια και στις κάμαρες, ότι η Α' θέση και τα σαλόνια των Καπεταναίων, έχουν γίνει όλο και πιο δυσπρόσιτα, πόρτες κλειστές, συνεχόμενα εμπόδια. Αντιθέσεις που μεγαλώνουν. Αντίθετα, πολλές κάμαρες πια δεν αποπληρώνονται, αιτήσεις για καινούριες δεν γίνονται, και υπάρχει μεγάλη αναστάτωση, προβληματισμός, γιατί και το φαγητό και άλλα προϊόντα έχουν γίνει στα εστιατόρια και τα καταστήματα του πλοίου όλο και πιο ακριβά και βγήκε και φιρμάνι από τον Μέγα Πλοίαρχο ότι τα κουπόνια εισοδήματος περιορίζονται. Ταυτόχρονα, η σκάλα που οδηγεί προς τη Γ' θέση, πάσχει εδώ και καιρό από συνωστισμό, η ρεσεψιόν εκεί κάτω στη Γ' θέση, δουλεύει υπερωρίες, ψάχνει να βρει πως να χωρέσει τόσες ψυχές.

Η κατάσταση λοιπόν στα κάτω-κάτω σαλόνια, έχει γίνει αφόρητη. Πίεση, πολύς κόσμος περιφέρεται άσκοπα, αναζητεί λύσεις αφού τα κουπόνια σίτισης και ζωής έχουν στερέψει, τα στεγανά της ιδιοκτήτριας εταιρείας δε λειτουργούν και πολύ καλά, όπως προειδοποιούν κάποιοι ψύχραιμοι ελεγκτές, που έχουν χρέος να εποπτεύουν όλο το πλοίο. Απόγνωση, στοίβαγμα, μη δυνατότητα διεξόδου έστω και με σωσίβιες λέμβους, αποφόρτιση μέσω της δημιουργίας ή της κατασκευής π.χ. ενός άλλου πλοιαρίου, πιο αποδοτικού και γρήγορου και το ατσάλι στη βάση του πλοίου έχει πια αρχίσει να λιώνει από την ισχυρή πίεση, θερμαντική και ενεργειακή κατάσταση που έλκεται από την αναστάτωση στη μάζα, στη βάση. Στα αμπάρια δε, αποθήκες ψυχών, μεταναστών, κοινωνικά ανάλγητων, έχουν προ πολλού εξοφλήσει τις υπομονές τους.

Το κακό είναι πως, οι μουσικές και τα γλέντια, της Ά θέσης, ακούγονται από τους αεραγωγούς και προκαλούν μεγάλη αναστάτωση, θυμό και απόγνωση στα κάτω διαμερίσματα του μεγάλου πλοίου.

Σαν να μην έφτανε και αυτό, υπάρχει γενικότερη κλίση στο πλοίο, αλλά και κάτι γειτονικά πιο μεγάλα, πιο λαμπερά πλοία, που ανήκουν σε άλλες ιδιοκτήτριες, δεν ενδιαφέρονται και τόσο να προστρέξουν να δουν τι συμβαίνει, αφού και αυτά βασικά είναι το ίδιο σκουριασμένα, αλλά τους σώζει ότι έχουν καλύτερο εμπορικό σήμα και επίσης καλύτερη μηχανοργάνωση. Έτσι έχουν και ένα αέρα φρεσκαρίσματος. Λέγεται όμως, ότι και αυτά είναι εξίσου διεφθαρμένα, απλά το κάνουν με το γάντι.

Ωραία ιστορία;

Απάντηση: Βασικά Οικονομικά, που έχω περάσει και από αυτά τα λημέρια. Σε μια χώρα που εδώ και 25 χρόνια δεν παράγει, δεν αλλάζει σημαντικά πράγματα που πρέπει να αλλάξει, που το πιο εύκολο είναι να πιάσεις αυτούς που φαίνονται και τους τίμιους και αυτούς που δεν φαίνονται και τους εξυπνάκηδες να τους έχεις στο απυρόβλητο, και βρίσκεται σε πραγματική και όχι πλασματική ύφεση στην καθημερινότητα δεν ξεκινάς από πολιτικές περιορισμού του χρέους που κόβουν την καταναλωτική δύναμη ενός κομματιού της κοινωνίας που ουσιαστικά τροφοδοτούσε προβληματικά ήδη μια αναιμική κατάσταση. Στασιμοπληθωρισμός σημαίνει ότι ξαφνικά έχεις άνοδο τιμών, με ταυτόχρονη μείωση παραγωγής, κατανάλωσης, περικοπής εισοδήματος.

Παράδειγμα: Αφού ήδη οι εισπρακτικοί μηχανισμοί δε λειτουργούν και το ΦΠΑ δεν αποδίδεται από σημαντικό ποσοστό επιχειρηματιών, γιατί έτσι ή γιατί δεν έχουν και με τη σειρά τους λεφτά, εσύ έρχεσαι και αυξάνεις το ΦΠΑ, μειώνεις το εισόδημα και περιμένεις να εισπράξεις κιόλας περισσότερο φόρο. Από που; Από αυτό που δεν υπάρχει ούτε για δείγμα;

Απλό συμπέρασμα: Πληρώνουμε ΟΛΟΙ το μεγάλο πάρτι, φαγοπότι της Α' θέσης, που καμιά φορά επεκτάθηκε στη Β', έτσι για τα μάτια του κόσμου. Το θέμα είναι πως κάποιοι ελάχιστοι θα συνεχίσουν το πάρτι επειδή δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτα άλλο, και με χαρά ο λογαριασμός θα αποστέλλεται σε εμάς. Και το μέλλον άδηλο και η χώρα θα συνεχίσει να μη ξέρει τι της γίνεται και τι της ξημερώνει.

Αυτό που ξέρω είναι όμως πως εδώ και καιρό, αλλά ειδικά την τελευταία εβδομάδα, οικογένειες ανασκουμπώνονται, όνειρα, σχέδια, προγράμματα και ελπίδες ακυρώνονται. Ζωές αναστατώνονται, ο θυμός μεγαλώνει για πράγματα που πρέπει να πληρώσεις αλλά εσύ δεν έφταιγες. Και το γιατί συνεχίζει ακόμα να πλανάται και το ως εδώ να έρχεται ως μια φράση, μια λέξη. Συν και το ως πότε;

Στη συννεφιασμένη αυτή Κυριακή όμως, σκέφτομαι και εγώ ότι σε τέτοιες περιόδους, θέλει να είσαι τόσο δυνατός, τόσο έξυπνος, τόσο προσεκτικός που να λες: Τα δύσκολα οδηγούν σε λύσεις, τα εμπόδια σκάνε για να υπερπηδηθούν και η κρίση μπορεί και καλό είναι να οδηγεί σε ευκαιρίες. Αν είσαι μοιρολατρικός, αν είσαι αφελής άστο καλύτερα. Ξεκίνα σήμερα, ψάξε, βρες, ανασυγκροτήσου, σκέψου, εκπόνησε εναλλακτικά σχέδια και ψύχραιμα θα γυρίσεις στα απαραίτητα, θα δεις τι μπορείς να κάνεις...

Το hangover είναι βαρύ, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει αντίδοτο. Βαστάτε, αλλά μη φοβάστε πια και να αντιδράσετε. Όπως μπορεί ο καθένας. Με το πορτοφόλι που θα είναι πιο επιλεκτικό, με τη διαδήλωση στο δρόμο, με την επένδυση σε κάτι που μπορεί να αποφέρει. Αν π.χ. όλοι σταματούσαμε να πίνουμε καφέδες με 4 και 5 ευρώ, να δείτε πως θα έπεφταν οι τιμές... Οι επόμενες μέρες, ή καλύτερα η άνοιξη αυτή προβλέπονται πολύ, μα πολύ "θερμές"...

Επιστροφή στα απλά, στα επίκεντρα...

Στη σάλα της Εθνικής Τράπεζας, η τρίτη ηλικία συλλογιέται
Οδός Αιόλου, αριθμός 82

Οι σταγόνες από την πρωινή βροχή, έπεφταν πάνω στο υγρό πεζοδρόμιο σαν μικρές χάντρες από ασήμι. Στις λακουβίτσες, στα φαγώματα του δρόμου, το νερό γίνονταν και πάλι νερό, αφήνοντας σε κάθε του πέσιμο, τους γνωστούς κυκλικούς παλμούς του. Το νερό έσταζε από τα μαρμάρινα αετώματα στα μπαλκόνια των διατηρητέων της Πλάκας, στους ανάγλυφους τοίχους των μεσοπολεμικών πολυκατοικιών, έγλυφε τα καλοδιατηρημένα ή όχι παράθυρα, τα κάγκελα, τις υδρορροές.

Το να περπατάς ή να κάνεις ποδήλατο, τόσο πρωί σε ένα κομμάτι της Αθήνας που έχει άλλους ρυθμούς, άλλη ζωή, νομίζω είναι από τα πιο απλά πράγματα που έχουν όμως τόσο σημασία. 7:15, καθημερινές πρωί, σε γειτονιές που ξυπνάνε, χωρίς άγχος. Η υγρασία πάπλωμα, το κρύο ανασταλτικό στην πρωινή έγερση ή ζωογόνος δύναμη σε μια εποχή που έπρεπε από καιρό να μας το είχε φέρει;

Καθώς βαδίζω στα στενάκια πίσω από την Ερμού, τα μαγαζιά της πρώτης ύλης διαβίωσης του ανθρώπου σιγά, σιγά ανοίγουν, στήνουν την πραμάτεια τους. Ψωμί, ψάρι, φρούτα, λαχανικά, γάλα, πίτες, όσπρια και οι "πωλητές" τους, στο χορό της καθημερινότητας, στην απλή πρακτική της πώλησης και της ζήτησης των λίγων που χρειαζόμαστε, των απλών.

Στα απλά στάθηκα και εγώ. Σχεδόν ένα χρόνο, κάτι λιγότερο, προσπαθούσα να επιστρέψω με την πρωινή δουλειά μου (αναγκαία δια του βίου και τα της οίκησης) στο κέντρο, στην ποιότητα ζωής που θέλω να επιλέγω εγώ και όχι οι αποφάσεις άλλων. Αγόρασα χρόνο, που λέει και μια φίλη. Το θέατρο είναι δουλειά, είναι τρομερή απασχόληση, αλλά δυστυχώς στη δύσκολη χώρα που έχουμε επιλέξει θέλοντας η μη να ζούμε, και όχι μόνο, είναι είδος πολυτελείας και οι εφαρμοστές του, αντιμετωπίζονται ως πλάσματα που δεν έχουν τουλάχιστον βασικές ανάγκες. Ότι δεν έχουν ανάγκη στέγης, λίγης τροφής, λίγης ευεξίας. Και φυσικά, όλοι τους θέλουν αφοσιωμένους, δοσμένους, αληθινούς, μεγάλους, ζωντανούς, καθαρούς και όλα τα βαρύγδουπα των κριτικών. Ατελείωτες ώρες πρόβας, κρύα, υγρά υπόγεια, σώμα, ψυχή ανοιχτά, αλλά με τίποτα δεν το αλλάζεις... Είσαι εκεί γιατί το αγαπάς τόσο πολύ. Καταλαβαίνετε όμως τη διαδρομή μας; Τον κόπο; Την ανάγκη; Πόσο μπορείς να το πετύχεις αυτό όμως αν δεν έχεις να ζήσεις, κύριε σκηνοθέτα, παραγωγέ, διαφημιστή, θιασάρχη;

Η πρωινή δουλεία, ή οποιαδήποτε δουλεία, το συνταγογραφημένο αντιβιοτικό για αυτό που η ψυχή σου έχει διαλέξει. Τα κατάφερα, γύρισα πίσω στο κέντρο της ζωής, της πόλης, έκανα όμως παραχωρήσεις, στα λεφτά, σε περιβάλλον εργασίας (αν και δεν είμαι και τόσο σίγουρος για αυτό, έχω επιφυλάξεις), στην εικόνα που οι άλλοι δίνουν τόση σημασία... Εγώ καμία. Αναρωτήθηκαν... Μα γιατί πάει... εκεί; Είναι δυνατόν; Αφελείς. Σας χαμογελώ και εγώ ξέρω.


Καθώς περνούσα στη Λέκκα και στα ανήλια στενά, που έχουν κτίσει τα ξεφτέρια οι μηχανικοί και οι "πολεοδόμοι" της σύγχρονης πόλης, το μυαλό προσπαθούσε να ξεδιαλύνει τελικά αυτό το παζλ της ανάγκης και του να είσαι καλλιτέχνης. Ένας αέναος αγώνας, που μας ταλαιπωρεί όλους σε αυτό το χώρο. Το ανθρωπιστικό κόντρα στο υλικο-τεχνοκρατικό. Ίσως, ναι, υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που μπορούν να γυρίσουν την καρδάρα, ανάποδα και να τα κάνουν όλα λίμπα... Ίσως... Ίσως αν είσαι και πιο νέος, ή δεν έχεις μάθει και κάπως, ίσως όλα φαντάζουν πιο εύκολα.

Μεγαλώνουμε όμως βρε παιδιά... Μεγαλώνουμε και το "προϊόν" δεν είναι πια το ίδιο. Θέλει περισσότερη φροντίδα, περίθαλψη, ψάχνει άλλα πράγματα πέρα του εφήμερου. Όλα παίζουν ρόλο πια. Δεν έχει πάντα την ίδια ζήτηση. Θέλει απλά πιο σταθερό βηματισμό, να βλέπεις τις γωνίες, τις αιχμηρές και να προστατεύεις το κεφάλι σου. Θέλει πείρα και υπομονή. Θέλει πιο σοφά μονοπάτια, διαδρομές.

Στάθηκα λοιπόν στο επίκεντρο αυτών που θέλω, αυτών που έχω βρει. Συνομίλησα με τον εαυτό μου και έχω συμφωνήσει. Συνεχίζω, ακόμα να κάνω υπομονή, παραχώρηση για το είναι μου. Για το επόμενο μου μικρό ονειρικό στάδιο. Νομίζω όμως πως δεν είμαι μόνος. Κάθε μέρα, χιλιάδες άνθρωποι, αυτό κάνουν. Όλοι έχουν όνειρα. Αρκεί όμως να τα πιστέψεις τόσο, να συνομιλείς με το σύμπαν και να βάζεις στόχους, στόχους μικρούς, βηματάκια για να φτάσεις εκεί που είναι η κορύφωσή σου. Επιστροφή λοιπόν στο επίκεντρο που θέλεις, στα απλά της ζωής, γιατί αυτά σε οδηγούν στις πραγματικές σου ανάγκες. Στα θέλω σου... Αρκεί να τα βρεις και να τα ταυτοποιήσεις. Και στου μισθού και στου οκτάωρου τη συνήθεια μη βυθιστείς και μεθύσεις. Και στης βόλεψης την αγκαλιά να ασφυκτιάς, να παγιδευτείς και να μην το ξέρεις.

Στο καμαρίνι, εκεί που όλα αρχίζουν και τελικά τελειώνουν

Χρόνια τώρα αυτό υποστηρίζω, αυτό μοχθώ, αυτό πασχίζω. Σκεπτόμενος, χώθηκα στην οδό Πραξιτέλους, στην είσοδο του μαρμάρινου κτιρίου. Εκεί στο 2ο, με έφαγαν ξαφνικά χαρτιά, και νούμερα, νέες στοίβες, νέες φάτσες, καινούρια χνώτα. Πήρα όσο μπορούσα βαθιά ανάσα, κοίταξα το τι; Τον γεμάτο υγρασία απέναντι τοίχο που αποτελεί τη θέα, την υπέροχη αυτή θέα, αλλά και πάλι χαμογέλασα, πήρα λίγο τον χρόνο μου. Λίγο ακόμα είπα μικρέ μου, λίγο ακόμα, θα το παλέψεις... Για την ευτυχία σου. Λίγη υπομονή, ακόμα λίγη. Έχεις μάθει πια. Έτσι απλά... Αντέχεις εσύ.

Τελειώνω...

"Κάποια στιγμή η δύτρια ανεδύθη, με τις σταγόνες να κάνουν τατουάζ δροσιάς στο δέρμα της, με το ενθουσιασμένο χέρι της κάτι να κρατά, και κείνη σαν υστερικό συστρεφόμενο κοχύλι να φωνάζει, δείτε βρήκα αστερία, κοιτάξτε τον. Έλαμπε το εύρημά της στον ήλιο, αιρετικό άστρο. Πλησίασαν αδιάφορα οι άλλοι από γύρω, περιεργάστηκαν λίγο τον αστερία, και σε τι χρησιμεύει αυτό το ψάρι, ρώτησε με ειρωνική ευγένεια η κυρία Φωφώ. Δεν ξέρετε; Φέρνει μεγάλη ευτυχία σ΄όποιον τον βρει και τον έχει, είπε η ήδη ευτυχισμένη νεαρά και απίθωσε με ευλάβεια στην πετσέτα της το εύρημά της να στεγνώσει - έσταζε χαμένο ευτυχές περιβάλλον. Και είδα τότε, όλη τη συντροφιά, πλην της κυρίας Φωφώς, να ρίχνεται στις βουτιές, είδα όλους αυτούς που πριν λίγο έπαιζαν ξένοιαστα κολυμπώντας στην ολιγάρκεια να ψάχνουν σαν τρελοί για αστερίες, για ευτυχία. Περιζήτητη σου λέω."

Κική Δημουλά,
"Ευτυχείτε", Εκτός Σχεδίου,
Εκδ. Ίκαρος 2005

Petalakis στην Κουζίνα! Περίσσεψε κιμάς; Φτιάξε βρε "Λαχματζούν"

Είστε πολυάσχολη γυναίκα ή εργένης
που τέλος πάντων δεν βάζετε και φωτιά στην κουζίνα όταν μαγειρεύετε;

Εννοώ ότι κάτι σκαμπάζετε...

Φτιάξατε χθες μακαρόνια με σάλτσα, ας πούμε μπολωνέζ (δηλαδή απλά με κιμά)
σας περίσσεψε και δεν θέλετε να πετάξετε τίποτα γιατί:

1) Τα παιδάκια στην Αιθιοπία και αλλού πεινάνε
(πάγιο επιχείρημα Ελληνίδας μάνας όταν δεν τρώγαμε το φαγητό)
2) Είναι αμαρτία από το Θεό (ου ου ου 666)
3) Τίποτα σε μια σύγχρονη κουζίνα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο
ειδικά τώρα με την κρίση
(5-6 ευρουλάκια βρε τα 600γρ κιμάς??)

Θέλετε να εντυπωσιάσετε φίλους, γκόμενους, γκόμενες, θειάδες κτλ
με κάτι γευστικό και με άρωμα Ανατολής;

Πεινάσατε ξαφνικά εκεί που είχατε χαθεί σε κείμενα, σε υπολογιστές
και στου διαδικτύου την απέραντη πεδιάδα;

Μην απελπίζεστε!

Ο Πεταλάκης εκτός από ΤΟΣΑΑΑΑ άλλα, μαγειρεύει κιόλας και σε μια άλλη εκδοχή της Κουζίνας Povera ( δηλαδή της φτωχιάς - άσχετοι-) σας προτείνει κάτι φανταστικό και συνάμα γρήγορο.

Του Πεταλάκη το "Λαχματζούν", ή η γρήγορη χαρά της πείνας!

Το Λαχματζούν, ως είδος φαγητού, "ευδοκιμεί" εις όλην την ευρύτερη Μ. Ανατολή. Και επειδή και εμείς έχουμε, είχαμε πολλά πάρε δώσε με την Ανατολή, Μ Ασία και της κλείναμε πάντα τσαχπίνικα το μάτι δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι.

Είναι μια εύκολη πιτσούλα, με βάση το κιμά και διάφορα μυρωδικά.

Φαντασία να έχετε.

Τι χρειάζεστε;

Μια καλή ζύμη για πίτσα.

Θα την φτιάξετε μόνοι σας (διαβάστε το link πάνω), ή με τον αρτοποιητή (που εγώ, ως μάγερας καλός, έχω και γίνεται εύκολα) ή θα αποτανθείτε στον Ζυμαρούλη της Pillsbury που συχνάζει στα Σούπερ Μάρκετ. Αφού την φτιάξετε τσακ πατ, την απλώνετε σε ένα ωραίο ταψάκι, μπορείτε να κάνετε λίγες τρύπες στο ζυμαράκι, και απλώνετε τον κιμά που σας περίσσεψε από εχθές, ακόμα και κατευθείαν από το ψυγείο.

Εγώ τον κιμά μου τον φτιάχνω, έτσι πολύ μερακλίδικο, με κρεμμύδια, ελαιόλαδο, ντοματάκια ψιλοκομμένα, πιπέρι, αλάτι, κανέλα, ρίγανη και λίγο μαύρη ζάχαρη (επίσης τον σβήνω είτε με κονιάκ (ατσα) είτε με κόκκινο κρασί). Βάζω και λίγα φύλλα δάφνης και το αφήνω να μαγειρευτεί σε χαμηλή φωτιά. Αποτελεί τη βάση και για ζυμαρικά, χυλοπίτες και πιτσούλες!

Αφού τον απλώσετε λοιπόν, παίξτε με τα μπαχάρια,

όπως ένας φίλος Λιβανέζος που ήξερα στο Λονδίνο.

Κύμινο ή μπούκοβο (προσοχή) ή λίγο βασιλικό,
ότι σας έρθει στο κεφάλι
και υπάρχει πρόχειρο.

Να, π.χ. σήμερα εγώ πήρα από το γλαστράκι μου
θυμάρι και δεντρολίβανο,
έριξα κύμινο,
και τέλος από πάνω τυράκι,
ότι κίτρινο έχετε!

Σε προθερμασμένο φούρνο, ψήνετε στους 180 για καμιά 15 με 20 λεπτά

και voila!

Έτσι και τρώτε, και γλιτώνετε τα άθλια delivery (εκτός από του Βαγγέλη, που έχει το Colibri στην Αναπαύσεως, βοήθειά μας, εδώ στο Μετς και σκίζει) και γεύεστε κάτι εξωτικό και απόλυτα συνυφασμένο με το μοντέρνο τρόπο ζωής.

Μπορείτε να το σερβίρετε και με λεμονάκι (ΝΑΙ σας λέω πάει).

Άντε τζάνουμ καλή όρεξη!

ΥΓ: Συνάδελφοι, να φέρω αύριο από εκεί; Μου περίσσεψε ζύμη!

Μια ταράτσα και ένα σύμπαν...

Είπα σήμερα το βράδυ να ρεμβάσω...

Είπα σήμερα να ανέβω στην ταράτσα...

Αυτή η ταράτσα πραγματικά "κρέμεται" πάνω από την Αθήνα! Στρατηγικά τοποθετημένη, στο Μετς, αγκαλιάζει με την οπτική της όλο το κέντρο της πόλης... Από Hilton και πιο πάνω, Λυκαβηττό, Σύνταγμα, Βουλή, Ζάππειο, Λ. Αμαλίας και Πλάκα, Ακρόπολη, Νέο Μουσείο Ακρόπολης και Ηρώδειο, Φιλοπάππου, Υμηττός στα αριστερά και το μάτι χάνεται μέχρι την Καστέλα και τον Πειραιά!

Τελικά νιώθω πολύ τυχερός που μένω σε αυτό το μέρος, σε αυτή τη γωνιά της πόλης. Μου αφήνει την αίσθηση του βλέμματος ενός πουλιού, όποτε ανεβαίνω εδώ πάνω.

Κοιτάζω τον ουρανό... Η μαυρίλα σπάει από τα πολλά φώτα της πόλης, από αυτή την κιτρινιάρικη απόχρωση, που επικρατεί σε λεωφόρους και σε στενά, σε κτήρια και σε πεζοδρόμια. Καθισμένος εκεί, με ένα ραδιοφωνάκι αγκαλιά, μουσική που σε ταξιδεύει, ξαφνικά φαντάζομαι τον ευατό μου, να πετάει, να εκτοξεύεται στο απροσδιόριστο αυτό σύμπαν... Να φεύγει όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά, ώσπου όταν γυρίσει το βλέμμα να αιωρείται στο διάστημα, με ελάχιστη βαρύτητα και να βλέπει μια μικροσκοπική κουκκίδα, ούτε καν, ένα μόριο σε μια ταράτσα πάνω, μιας πόλης που λέγεται εδώ και χιλιάδες χρόνια Αθήνα.

Συνειδητοποιώ, πόσο απειροελάχιστοι είμαστε, πόσο ασήμαντοι σε αυτό το μεγαλείο που λέγεται ζωή, κόσμος, διάστημα... Και πόσο γρήγορα και εύκολα το ξεχνάμε. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε, ότι όσο μπορούμε και όσο περνάει από το μικρό μας δαχτυλάκι, έχουμε τη δυνατότητα με τη δύναμή μας, τη θέλησή μας και την επιμονή μας, να μετακινούμε προς το καλύτερο την κουκκίδα μας αυτή, τη μοίρα μας. Συνταξιδιώτες της κινούμενης Γης, σε μια παράλληλη, αλληλένδετη πορεία μέσα στο απέραντο αυτό ωκεανό από γαλαξίες και αστερισμούς. Πάντα φυσικά μετεωρίτες και κομήτες, ξαφνικοί και αναπάντεχοι, είτε θα συγκρούονται με εκρηκτική δύναμη πάνω μας, ταρακουνώντας για τα καλά την πορεία μας, είτε θα περνάνε ξυστά από δίπλα, προσπαθώντας να μας αλλάξουν την τροχιά...

Θέλει κόπο, δύναμη, υπομονή να μείνεις σταθερός... Καμιά φορά, μπορεί να λοξοδρομήσεις, αλλά προσπάθησε να επανέλθεις... Να επανέλθεις στο κυνήγι του ονείρου σου, αυτού που πραγματικά σε κάνει ευτυχισμένο και αν δεν το έχεις βρει ακόμα, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό, στη μαγική αναζήτηση του! Πολλές σειρήνες θα βρεις στο δρόμο... Θα σε καλούν να τα παρατήσεις, να λοξοδρομήσεις, να συμβιβαστείς... Μην τις ακούς! Αυτές πάντα εκεί θα είναι, έτοιμες να σε ρίξουν από το ωραίο σου πέταγμα. Εσύ εκεί... Και κάποια στιγμή, θα ξαφνιαστείς! Γιατί;

(Photo from www.greylib.uz)

Ο "Αλχημιστής", είναι ένα από τα πιο γνωστά βιβλία παγκοσμίως του Πάολο Κοέλιο, που έγινε ευρύτατα γνωστό, διαβάστηκε και αγαπήθηκε από εκατομμύρια κόσμου... Στην αλληγορική αυτή ιστορία, μια φράση, έχει "τυπωθεί" ανεξίτηλα στο μυαλό και στα χείλια πολλών... "Όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ, τότε το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει..."

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες της ζωής μου, νομίζω πως κάποιος εκεί πάνω, ένα άστρο, πραγματικά συνωμοτεί για μένα... Η φράση αυτή, εφαρμόζει ξαφνικά πάνω στο μικρό Σπαστό Πεταλάκι που περπατά και περπατά... Εδώ και χρόνια, παλεύω, προσπαθώ και κυνηγώ το όνειρό μου... Δεν είναι εύκολο να περπατάς στα αγκαθωτά μονοπάτια της τέχνης ειδικά στην Ελλάδα... Πέφτω, σηκώνομαι και πάλι, άλλοτε με βγάζει, άλλοτε όχι, αλλά τον τελευταίο καιρό, υπάρχει μια έκρηξη... Σταδιακά, θα καταλάβετε τι εννοώ, παρακολουθώντας αυτό το ταπεινό και μικρό μπλογκ...

Το ταξίδι συνεχίζεται με ταχύτατους πια ρυθμούς και δεν το προλαβαίνω... Δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω στιγμές και γεγονότα που εξελίσσονται... Ναι μπορεί και πάλι να πέσω κάτω... Αλλά αυτό που δεν μετανιώνω, είναι ότι θα το έχω προσπαθήσει, ότι δεν έχω χαραμίσει τίποτα στη ζωή μου...

Η ζωή είναι ένα δώρο και οφείλουμε όλοι να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Κοιτάξτε γύρω σας τι γίνεται... Τολμήστε, κυνηγήστε τα όνειρά σας, μην τα αφήνετε να πέσουν άγαρμπα στη λήθη της λογικής. Θέλει κότσια ναι! Αλλά η ψυχή σας θα πετάει κάθε μέρα. Για αυτό φτιαχτήκαμε και ήρθαμε, να το ξέρετε. Για την πτήση...

Καθισμένος στην "Αίθουσα του Θρόνου" μιας γλυκιάς νύχτας της Αθήνας,

συνεχίζω να ονειρεύομαι...

Απόδραση στη Μπανανία!!!

Copyright: Bin Laden from www.podilates.gr... The best graphic designer on planet earth

Έχετε κουραστεί και ψάχνετε την πιο ωραία διαφυγή από την καθημερινότητά σας;

Έχετε πλεον απελπιστεί από το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πρωτεύουσας;

Έχετε σκάσει με τη δουλειά σας, το αφεντικό σας, τη γυναίκα σας, τον άνδρα σας και τα παιδιά σας; 

Ψάχνετε λύσεις γύρω σας που δεν σας καλύπτουν;

Χτυπάτε συνέχεια ταβάνια, τοίχους, κάγκελα στην ταλαίπωρη καθημερινότητά σας;

Δηλαδή χρειάζεστε μια "απόδραση";

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ, ΜΗΝ ΝΙΩΘΕΤΕ ΜΟΝΟΙ!

Σε αποκλειστική συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία καθώς και με το Δήμο Αθηναίων, σας προσφέρουμε το μοναδικό πακέτο, απόδρασης-διακοπών-οικονομικής αποκατάστασης...

ΒΩΒΟΣ ΚΩΣΤΑΣ TOURS (Ο ΠΑΛΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ!)

Δε θα ξέρετε τι να κάνετε από τη χαρά σας!

Το μόνο που έχετε να μας υποσχεθείτε, είναι οτι θα απαγάγετε για λίγες ώρες την Κατίνα ή την κυρία Ασημίνα, από το διπλανό διαμέρισμά σας.  Μετά θα ζητήσετε όλα της τα γιορντάνια και τα χρυσαφικά για λύτρα, τα οποία θα φροντίσετε να μην παραλάβετε και να αφήσετε χρόνο, πολύ, μα πάρα πολύ χρόνο να κυλήσει στο προκαθορισμένο ραντεβού σας με τους συγγενείς της πιο πάνω κυρίας, ώστε να καταφέρει ο Αστυνομικός Πανίκος Ουσταμπασίδης Νο 234567, της δίωξης απαγωγών, να σας συλλάβει.

Θα τον έχουμε ειδοποιήσει, χρηματίσει εμείς...

Αμέσως, θα μεταφερθείτε στις φυλακές υψίστης ασφάλειας και πολυτελείας "The Prison Breakings, Five Star Resort".  Εκεί, μέσα σε αποκριάτικο ξεφάντωμα και ατμόσφαιρα αληθινής φιλοξενίας, θα ντυθείτε κρατούμενος!  Η στολή θα είναι sur measure μόνο για εσάς, από το διάσημο μόδιστρο Αλ Ακζαινογλου, από το μαγικό Τουρκμενισταν.  Θα οδηγηθείτε σε μοναδικό κελί, περιποιημένο από τη Σβετλάνα Γιοροφ, Μις Νοβοροσιρσκ 2007 ή αν είστε γυναίκα από τον μοναδικό Πάρη Tsamis, Mr Men Health USA - Greece - Kipseli 2008!  Σημειώνουμε ότι τα εν λόγω άτομα θα είναι αποκλειστικά οι πιστοί σας φίλοι!  

Τη διατροφή την έχει φροντίσει ο Ιταλός Μιλανέζος σεφ, Skarfizo Makaroni, και ο sous maitre θα είναι ο Ισπανός, βραβευμένος με γαλαξίες Michelin, Tourtes Glikosos de Touloubas!  Σπα, σάουνα, γυμναστής, μασάζ προσφορά από απόφοιτες ή απόφοιτους λόγω ανεργίας ΤΕΦΑΑ, από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού σε συνεργασία με το La Prairie Ελβετίας... Στα 3 σπα δώρο μια Lilla Pause!

Δεν τελειώνουμε εδώ όμως... Σε λίγες μέρες και μόλις θα έχετε αρχίσει να βαριέστε, το μοναδικό Ελικόπτερο της Kostikas Palaios Global Airlines, θα έρθει να σας παραλάβει με συνοδεία της εξωτικής μπάντας από τη Βραζιλία Sambos xero to pistolos hrisimopoiiso?, που θα σας οδηγήσει σε ένα εξωτικό μέρος, όπου μια σκούρα, με μαύρα φυμέ τζάμια Porsche Cayenne, θα σας περιμένει, για να σας μεταφέρει με χάρη στο resort "The Bobos Village & Mall"!  Ποιος στη χάρη σας!!!

Εκεί θα σας περιμένει με μοναδική αμφίεση που παραπέμπει στην τελευταία του ταινία, όπως άλλωστε μαρτυρά και η αφίσα πιο πάνω, ο πρωταγωνιστής του Λωρενς της Μπανανίας, Nik Tas Kakla Man!  Θα σας βραβεύσει με το κλειδί της πόλης, για την απαγωγή της Ασημίνας, και μετά συνοδεία με την μπάντα κλασσικής μουσικής και τα μουσικά σύνολα του City of Elaionas and Tsantir Mahala, στο μοναδικό, καταπληκτικό δημιούργημα του μεγαλοαρχιτέκτονα και οραματιστή Μπόμπου, the Dabby!  

Και από εκεί και πέρα θα ζήσετε και εσείς πάρα πολύ καλά και όλοι πολύ καλύτερα, ξοδεύοντας τα γιορντάνια και τα χρυσαφικά της Ασημίνας που τελικά δεν δώσατε πίσω ποτέ, αφού ο Πανίκος Ουσταμπασίδης την έφαγε κατά λάθος, πυροβολώντας με εξοστρακισμό στο συμπαν, αυτό το άγνωστο, το απύθμενο, το μοναδικό!

Έξτρα δώρο:  

Τηλεόραση 70 Ιντσών μετα συγχωρήσεως, DVD Player Matsouzei, και 15  DVD του Λωρενς οφ Μπανανία...

Πρωταγωνίστρια η Ελλάδα...