Εκεί, εκεί στον πάτο του χάους

Σαπίλα, χωματερή

Κάτω στα Χαυτεία, εκεί στην Ομόνοια, το κίτρινο λεωφορείο με τους λιγοστούς τουρίστες, αυτά τα Hop On-Hop Off στυλ, έχει μπλοκαριστεί, όπως και όλα τα υπόλοιπα τροχοφόρα.  Οι ταλαίπωροι, φοράνε τα ακουστικά τους και μάλλον σαστισμένοι, θα τους μιλάει προφανώς το ήχο-σύστημα για τη Grand Rue De Stadiou και το μόνο που βλέπουν τόση ώρα, εκεί κολλημένοι, είναι τα άθλια κτίρια των ΕΛΤΑ, ένα Bazaar Supermarket, 4 ζητιάνους μπροστά από κλειστά στόρια, 2 junkies που τρικλίζουν και στηρίζονται μεταξύ τους με αμφίβολο αποτέλεσμα και δεκάδες οδηγούς να ανταλλάσσουν κινήσεις απόγνωσης με τους τροχονόμους.  Μηχανάκια μαρσάρουν στα πεζοδρόμια σε μια προσπάθεια ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου από την εμφανέστατα αδιέξοδη κατάσταση, τα σκουπίδια κάνουν, μαζί με όλα τα τρωκτικά και τα έντομα των υπονόμων, πάρτι παντού, προσδίδοντας και μια εσάνς αφάνταστης έλξης στο τριτοκοσμικό μας περιβάλλον και οι περαστικοί, συνήθως μουτρωμένοι, περπατάνε γρήγορα με ελιγμούς για να μην πέσουν και θύματα των μηχανακίων.  Οι Αθηναίοι πεζοί δε, είναι άριστα εκπαιδευμένοι στο πεζοδρόμιο-rafting. 

Θεωρώ και το λέω, ότι ο τουρίστας που έρχεται ακόμα σ' αυτήν την πόλη, θα έπρεπε τουλάχιστον να επιδοτείται για την υπομονή του, που βέβαια όπως λέει και ένας φίλος, είναι ανθεκτικό είδος, αλλά μάλλον εδώ σ΄αυτή τη γωνιά του πλανήτη, έρχεται στα όρια του.

Η χούφτα που "κλείνει" πάντα την πόλη

Περπατώ λίγο πιο πάνω στη Σταδίου, που φυσικά η μισή έχει κατεβασμένα ρολά από τις πτωχεύσεις και την εγκατάλειψη, βρωμιά και δυσωδία παντού, σε τοίχους και συνθήματα αηδίες, για όλο αυτό το ψευτο-μαρξιστικό αυνανισμό μερίδας της κοινωνίας, που ζει στο δικό της "αναρχικό" φαντασιακό κόσμο, και συναντώ την αιτία του προβλήματος.  Εκεί στο ύψος του Υπουργείου στη συμβολή με Δραγατσανίου, καμιά 150 Δ. Υπάλληλοι έχουν κάτσει στη μέση του δρόμου. Μόδα είναι οι καταλήψεις και τη μόδα κανείς δεν εμίσησε. Επαναστατικά τραγουδάκια από τα μεγάφωνα, από αυτά της γενιάς του Πολυτεχνείου που μας έβαζαν να λέμε και στο σχολείο, της γενιάς που "συνουσίασε" ωραιότατα τον τόπο τούτου.  Και ζητά και τα ρέστα τώρα.  Οι φάτσες που βλέπεις είναι ως επί τω πλείστο, αυτές οι φάτσες που ξέρετε όλοι σας πολύ καλά όταν έχετε επισκεφτεί οποιαδήποτε Δημόσια Υπηρεσία, τρόπος του λέγειν.  Κυρίες και κύριοι, δε λέω με τις περικοπές τους στα μισθά, "αγωνίζονται" για τα δικά τους "φυσικά" κεκτημένα, όταν χιλιάδες στον ιδιωτικό τομέα, έχουν ήδη σφαγιαστεί για να πληρώνονται ακόμα τα δικά τους, έστω και μειωμένα. Στη νιρβάνα τους, στην ονείρωξη τους, στον δικό τους κόσμο, στην "ασφάλεια" τους, στη "μονιμότητά" τους, στην πελατειακή τους σχέση με το κράτος που guess what? Σας πρόδωσε ε; Κρίμα, αλλά τέλος πια! Ή όχι; Και να πάει να "τσακιστεί" η υπόλοιπη κοινωνία...

Είσοδος; Εδώ δεν υπάρχει έξοδος!

Τις προηγούμενες μέρες, στις κάμερες και στα παράθυρα της τηλεόρασης, είδαμε τα θεάρεστα μέλη της ΠΟΕ-ΟΤΑ, που μάλλον σα σύλλογος ανιάτων μου κάνει σαν συνειρμός, να πλακώνουν στο ξύλο, με τη γνωστή βαρβατίλα και τσαμπουκά του Ελληναρά, τους μισούς Δημάρχους της χώρας.  Τα σκουπίδια μας πνίξανε εδώ και πολλές μέρες και ας βγει κάποιος να μου διαψεύσει ότι το 90% όλων αυτών που συνέχεια παίζουν με την υγεία μας και την πόλη, δε διορίστηκαν με καθαρά κομματικά κριτήρια, στον Αβραμοπουλο-Ντορο-Κακλαμανό Δήμο της Αθήνας.  Συνεχίζω...

Γκρέμισμα, αλλά δεν σας το λέμε...

Οι ενημερωμένες "χερουκλάτα" ταμπέλες της ΙΗ' ΔΟΥ...

Στη ΙΗ΄ΔΟΥ στην Πυθέου, το κτίριο της οποίας, μάλλον βρίσκεται σε κατεδάφιση και δεν το γνωρίζουμε, ουρές και ταλαιπωρία.  Υπάλληλοι, βαριεστημένοι, ελάχιστοι πια θα έλεγα, με το τσιγάρο στο χέρι σχεδόν παντού, και ας υποτίθεται πως "ανήκομε στην Ευρώπη",  προσπαθούν και αυτοί, να εξυπηρετήσουν το Ελληνικό πόπολο, που πρέπει να πληρώνει απλά συνέχεια για τα λάθη των άλλων.  Η λέξη εξυπηρέτηση βέβαια είναι κάτι μάλλον στη σφαίρα της φαντασίας για αυτή τη χώρα. Σπρωξίδι, βαρεμάρα, εγκατάλειψη...

Στη ΔΕΗ Αγ. Δημητρίου, μια από τα ίδια.  Χαρτάκια προτεραιότητας, 37 πολίτες πριν από εσένα, προσπαθείς να βγάλεις άκρη με τη νέα εφεύρεση του Μπένι  (χαράτσι νούμερο ΧΧ, Τέλος Ακινήτων, Τέλος και στην ιδιόκτητη κατοικία στην Ελλάδα δηλαδή) και της ανεκδιήγητης κυβέρνησης του Γιωργάκη, όταν σε βάζουν να πληρώσεις και άλλα 11 τ.μ. αποθήκη και Γκαράζ στο Υπόγειο, παρόλο που αυτό δεν είναι το κατοικήσιμο μέρος του σπιτιού σου και ηλεκτροδοτείται από το Κοινόχρηστο ρολόι. "Για αλλαγή στα τετραγωνικά θέλουμε χαρτί από το Δήμο", απαντά μια υπάλληλος που φυσικά ούτε που σε κοιτάζει, μάλλον είσαι κουνούπι...

Σβουράρεις στο Δήμο, κάτω στη Λιοσίων, όπου αντικρίζεις και το υπόλοιπο μεγαλείο, της γραφειοκρατίας και Δημοτικής νοοτροπίας.  Γραφεία και γραφειάκια, καπνίζοντες και πάλι υπάλληλοι πίσω από τα μίζερα τραπέζια-φρούρια τους, συνεννόηση "μπουζούκι" από κατά τ' άλλα ένα συμπαθέστατο ανθρωπάκο, που το μόνο που είναι όπως φαίνεται προγραμματισμένος να κάνει, είναι απλά να εκδίδει μια βεβαίωση τετραγωνικών και μάλιστα να την παραποιεί και με ένα απλό μολύβι, ότι και καλά την πήρα τον Νοέμβριο του 2004 και όχι τώρα, ώστε να τη δεχτεί και η ΔΕΗ... Είναι αυτό που είπε ο Μπενίτο, (Βενιζέλος) ότι γυρνάμε στο 2004. Στην πράξη δηλαδή!

Πίσω στη ΔΕΗ, αλλά έλα ντε που το νομοσχεδιάκι του Μπενίτο δεν αναγνωρίζει τέτοιου είδους διαφορές και για αυτό, πάρτα βλάκα Έλληνα ιδιοκτήτη ενός μόνο ακινήτου με στεγαστικό δάνειο, πλέρωνε τα παραπανίσια...

Ένα χαρτί δίπλα στο Υπουργείο, ρωτά...

Τρίτη 18.10 και τα σκουπίδια πάσης φύσεως καλά κρατούν...

Στην Κ.Ο. του Πασόκου Βουλευτή και πάσης Ελλάδος, ο Γιωργάκης κάθεται και κλαίγεται για το μέλλον της χώρας, όταν είναι πασιφανέστατο, ότι έχουμε χρεοκοπήσει, η κυβέρνηση του αποτελεί μάλλον μια κακοστημένη παρωδία "Yes Sir" συμμορίας.  Δημοκρατικότατα, για να ψηφιστεί οποιοδήποτε νομοσχέδιο-"αλητεία", επιστρατεύεται ολόκληρο το Αστυνομικό Σώμα για να φυλάει με φράχτες από πλεξιγκλάς και άλλες τέτοιες εφευρέσεις Ελληνικού τύπου, τους Βουλευτές.  Και από κάτω οι "βουλευτές" χειροκροτάνε. Που μόνο κόγχξες ξέρουν να κάνουν, αλλά όλα τα ψηφίζουν. Στράτα-στρατούλα. Πολιτικός λόγος πατριωτικής σαχλαμάρας, πολιτική της σάχλας. Σαν τον πατέρα του. Που ο ίδιος έθρεψε απεριόριστα όλα αυτά τα γκρουπούσκουλα του Συνδικαλιστικού δήθεν κινήματος, που δεν μπορεί να μαζέψει τώρα ο υιός και η παρέα των υπουργών του, που κατά τ' άλλα μανιφέστα των τριών ξέρει να βγάζει, αλλά το χάος, χάος! Το προηγούμενο βράδυ δε, συναντήσεις και χαριεντίσματα με "βαρόνους" των media...  Για ποιο λόγο κανείς δεν είπε. Τέταρτη εξουσία; Εδώ γελάμε.

Ο Σαμαράς και η παρέα του πάλι, χαίρονται από την ανάλογη βλακεία του Ελληνικού λαού, που δείχνει λέει στις δημοσκοπήσεις διαφορά που και καλά δίνει προτεραιότητα στο κόμμα του, θαρρείς και αυτό με τον Ραφηνάρχη πρωθυπουργό, που έχει πιει το εξαφανιζόλ και κάνει τουμπεκί, δεν έχει καμιά ευθύνη για την κατάντια μας.  Δε συνεχίζω, γιατί θα πω βαριές κουβέντες για αυτούς και το θράσος τους.

Κατάληψη και πάλι στης πόλης το καρναβάλι.

Η Παπαρηγούλα, ο Τσιπράκος και ο Καρατζεφερούλης στην κοσμάρα τους, παίζουν και αυτοί το ρόλο τους στο καλοστημένο θεατρικό θίασο που λέγεται πολιτικό σύστημα Ελλάδα 2011. Λυμπερόπουλοι, Λαμπρόπουλοι, ΠΕΜΕΝΕΤΖΗΔΕΣ στα πλοία, όλοι τσαμπουκάς και άγιος ο Θεός. Περί Θεού και η Εκκλησία, που δεν θα πληρώσει και πάλι τα περισσότερα που θα μπορούσε να πληρώσει, στέλνει και επιστολές για τον Ελληνικό λαό και την ιστορία του στην Κομισιόν.  Θρησκευτικού περιεχομένου και αυτή, με τα γνωστά περί Ελληνικής ιστορίας κτλ. Πόσο προβλεπόμενοι...

Σάββατο 15.10. Τα Αγανακτισμένα, μαζεύονται στο Σύνταγμα, όνειρα και ιδέες, αλλά σχέδιο μηδέν, το σύστημα παίδες αλώνεται μέσα από το ίδιο σύστημα, λίγα εκατοντάδες άτομα ακούνε κάτι τύπου Death Metal να χτυπιούνται στην πλατεία και περνάνε ευχάριστα, πήγανε και ταγαροδιακοπές τον Αύγουστο, μια χαρά. Πάει και αυτό, μας τελείωσε, σαν Zara μόδα, εισαγωγή από την Ισπανία.  Όλα εισαγωγής βλέπετε... Μηδέν εις το πηλίκο.

Touring in Athens...

Κάτι Πακιστανοί κολλούσαν τις τελευταίες αφίσες για τις Απεργίες της απόγνωσης και απλά του θεαθήναι για τις επόμενες 2 μέρες. Αυτούς πια επιστρατεύουν τα συνδικάτα. Ανασφάλιστους μάλλον.  Και κάτι τρέχει στα γύφτικα.  Τις περισσότερες απεργίες από κάθε κράτος στην Ευρώπη είχαμε τα τελευταία χρόνια, αλλά τα μνημόνια και τα τελεσίγραφα και οι δόσεις με Μεσοπρόθεσμα, μια χαρά, όλα περάσανε.  Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους. Απλά πρέπει και κάθε Συνδικάλας να δικαιολογεί το πόστο του.

Μια από τα ίδια. Τίποτα δεν αλλάζει. Το σχέδιο της σύγκρουσης της μιας κοινωνικής ομάδας με την άλλη, η βία, η αναλγησία, καλά κρατάνε.  Ο πάτος του βαρελιού δεν έχει τέλος, ξυπνάμε και σηκωνόμαστε στο ίδιο έργο θεατές εδώ και τόσα χρόνια.  Κανείς δεν παραδέχεται όμως ότι τελικά δε θέλει ν' αλλάξει και τίποτα.  Είναι πασιφανέστατο. Οι  ξένοι κοιτάνε φυσικότατα το συμφέρον τους. Οι δανειστές, που εμείς τους καλέσαμε άλλωστε, θέλουν τα λεφτά τους.  Με οποιοδήποτε κόστος, που ακόμα και ο πιο άσχετος δε θα δεχόταν ποτέ.  Αλλά όταν δεν μπορείς να πληρώσεις τίποτα ρε ταλαίπωρε πως θέλεις να το παίζεις και μάγκας; Για πες.

Και η πορεία στο χάος συνεχίζει ακάθεκτη. Η κοινωνία καταλύεται από βία, αδιαφορία, ατιμωρησία, μη δικαίωση, εντελώς και παντελώς αφασία στο τι συμβαίνει στην πόλη μας, συστηματικά η ζωή υποβαθμίζεται και το χειρότερο είναι πως απάντηση δεν υπάρχει ακόμα.  Τουλάχιστον θα έχουμε να λέμε, πως ζήσαμε ιστορικές στιγμές αποσάθρωσης και άλωσης, μια νέα Πομπηία.

Στο δρόμο συναντώ τον Χ. Μαθαίνει με πληροφορεί Σουηδικά. Φεύγει για Σουηδία το Δεκέμβρη.  Ένα άλλο ζευγάρι, φεύγει και αυτό από την Αθήνα.  Ένας άλλος φίλος πήρε τα ομμάτια του και την έκανε για Λονδίνο.  Ο Α. από την επαρχία ετοιμάζεται για την Αυστραλία.  Δεν ξέρω αν η λύση είναι στο φευγιό.  Αυτή η κρίση, δεν είναι μόνο Ελληνική. Απλώνεται σιγά, σιγά παντού καθώς όπως φαίνεται, το παλιό καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει. Η κρίση στην Ελλάδα όμως, απλά τριπλασιάζεται σε ισχύ από την απόλυτα αυτοκτονική μας διάθεση. 

Ο τουρίστας με τη γυναίκα του, περπατήσανε λίγα μέτρα πιο κάτω, σκουντήσανε με τα πόδια τα σκουπίδια γύρω τους. Κοίταξαν τα μαύρα πανιά στο κτίριο και κοντοστάθηκαν.  Άνοιξαν ένα χάρτη και προσπαθούσαν να δουν που θα πάνε.  Τίποτα δεν τους γέμιζε το μάτι στη βρώμικη Πλατεία Κλαυθμώνος. Τους κοίταξα με κατανόηση. Δεν έχουμε πια δύναμη ούτε για αυτό αναμεταξύ μας.  Κατανόηση. Αλληλεγύη. Όσο και να μη θέλω να το λέω, είμαστε μόνοι. Ακόμα...

Μια επίσκεψη στον... Μπαρμπέρη! "The Barber Shop 1900"!

  Σαν σκηνικό από το 1900...

Το ποδήλατο κύλησε στην άσφαλτο του Κολωνακίου, αρχές καλοκαιριού και η ζέστη της πόλης είχε αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία της.  Που να πας τέτοια ώρα, απογευματινή, που θέλεις λίγο δροσιά, λίγο φροντίδα στο ταλαιπωρημένο, σκονισμένο πρόσωπο;  Το μυαλό γύρισε και θυμήθηκε μια "περσόνα" της πόλης που έτυχε να γνωρίσω σε μια συνέντευξη για το ποδήλατο στο Ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ.  Τον Παναγιώτη Γρηγορίου.

Ανήσυχος άνθρωπος, με καταγωγή από την πάντα ξύπνια και εύρωστη κοινότητα των Ελλήνων της Αιγύπτου και μετά από πολλά χρόνια σταδιοδρομίας στα γνωστά λιβάδια του corporate world, αποφάσισε να κάνει μια στροφή 180° και να φέρει ένα κομμάτι της Ανατολής στην καρδιά της Αθήνας.  Ένα παραδοσιακό Μπαρμπέρικο, από αυτά που σχεδόν έχουν χαθεί από την μοντέρνα ζωή της πόλης, αλλά που ανθούν σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Και επειδή θεωρώ, ότι η Αθήνα κινείται ακόμα στη σφαίρα επιρροής της Ανατολής και σε διχασμό με τη Δύση, καιρός ήταν να ξαναγυρίσουμε λίγο στα βασικά "συστατικά" της ανδρικής περιποίησης.  Γένια, μουστάκια, μαλλιά, κολόνιες και κρέμες με αρώματα της Μεσογείου, πινέλα και ξυράφια, πολυθρόνες, παλιά μεγαλεία που όμως ένιωσαν την ανάγκη να ξαναγεννηθούν!
 

Το "άρωμα" αποικιακού χαρακτήρα προσδίδει στο χώρο άλλο "αέρα"

Ο Παναγιώτης μου είχε μιλήσει με πολύ πάθος για τη φιλοσοφία του, για αυτό που προσπάθησε να φτιάξει, με πολύ κόπο και φροντίδα.  Με κέρδισε. Ξεχωρίζω τους ανθρώπους από τα θέλω τους, από τις ιδέες τους που το παλεύουν κόντρα στο ρεύμα, με την ικανοποίηση να πετύχουν το δικό τους μικρόκοσμο. Και για αυτό, το έβαλα σκοπό, να πάρω το μικρό σπαστό ποδήλατο και σε μια βόλτα στην πόλη να επισκεφτώ το "Barber Shop 1900". 

 

Ατμοσφαιρικό πέρα για πέρα..

Έτσι στα ξαφνικά, αποφάσισα να βρω τη Δ/νση και να επισκεφτώ για μια περιποίηση στα γένια μου, που είχαν αφηνιάσει η αλήθεια είναι και καλούσαν για γενικό ρετούς!  Θυμόμουν: Υψηλάντου 35 και Πλουτάρχου, απέναντι από τη Βρετανική Πρεσβεία, χαμηλά. Βρήκα από τον κατάλογο το τηλέφωνο, κάλεσα, πήρα θετική απάντηση τύπου "έλα όπως είσαι", που πολύ μου άρεσε και σε 5 λεπτά ήμουν έξω από το χώρο.

Το ποδηλατάκι, καλοδεχούμενο από τον ιδιοκτήτη βρήκε τη γωνιά του!

Με το που μπήκα στα ενδότερα, ο ευγενέστατος Παναγιώτης, που με θυμήθηκε και υπήρξε εγκάρδιος οικοδεσπότης καθ΄όλη τη διάρκεια της επίσκεψης μου, με τα κερασμένα εσπρεσσάκια και την κουβεντούλα για την ιστορία αυτής της αναγέννησης, με έκανε να νιώσω άνετα, σαν να πήγαινα επίσκεψη στο αστικό σπίτι ενός φίλου που είχα να δω από παλιά. Ο χώρος, γεμάτος από αντίκες, από ιστορικές φωτογραφίες, αντικείμενα ανδρικής και όχι μόνο περιποίησης, έβγαζε μια ηρεμία, μια γαλήνη στο κέντρο της πόλης.  Ένα, ένα τα έχει μαζέψει ο "μερακλής" Παναγιώτης και έφτιαξε πραγματικά ένα περιβάλλον αντάξιο και πολύ καλύτερο αυτών των ακριβών μαγαζιών που έχω επισκεφτεί σε ορισμένες συνοικίες στο Κάιρο και στην Κων/πολη. 

Ο Αιγύπτιος, επαγγελματίας πέρα για πέρα, με το όνομα Ayad επί του έργου!

Σαν σκηνικό...

Ο Ayad στο βάθος, ταλαντούχος Μπαρμπέρης από το Κάιρο, και με νωπά τα γεγονότα της Αιγύπτου στο μυαλό και στην κουβέντα, έβαζε τα δυνατά του για να περιποιηθεί με αξιοπρέπεια τον πελάτη στην πολυθρόνα, έπαιρνε οδηγίες για τη σειρά των πελατών από τον Παναγιώτη, που φυσικά συνεννοούνταν μαζί του στα Αραβικά. Τα χέρια του πετούσαν, έβλεπες μια τέχνη ολόκληρη να ξετυλίγεται μπροστά σου, τέχνη που έχει ταξιδέψει από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένεια του.  Όπως η μοναδική εμπειρία της αποτρίχωσης με την κλωστή, που δεν είχα ξαναδοκιμάσει και έπρεπε πάση θυσία να ζήσω.  Μια μέθοδος, εξόχως αποτελεσματική για τις τριχούλες στα αυτιά, στα φρύδια κτλ, που έχει λιγάκι οδυνηρή διαδικασία, τίποτα σπουδαίο, αλλά απίστευτο αποτέλεσμα.

Τα παρακάτω VIDEO νομίζω θα μιλήσουν από μόνα τους...

(Απενεργοποιήστε τον ήχο και video από δεξιά και επάνω για καλύτερη απόλαυση)

The Depilation Oriental Style

Η αποτρίχωση με την κλωστή Οριεντάλ!

Και αφού "αποτριχώθηκα", ήρθε η ώρα για το ξύρισμα με το ξυράφι το "θανατηφόρο", το συνυφασμένο με τις αστυνομικές και όχι μόνο ταινίες, την επιτομή της ανδρικής εμπειρίας στο ξύρισμα... Όπου βέβαια, πρέπει να είσαι ψύχραιμο, ήρεμο παιδί προς αποφυγή ατυχημάτων και άλλων δεινών.  Εννοείτε πως στα έμπειρα χέρια του Ayad, όλα αυτά είναι παιχνιδάκι και μάλλον η δυσκολία ήμουν εγώ που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου, αλλά που επειδή ήθελα και σχήμα, έπρεπε να κάνω "τρελές" γκριμάτσες, αφού πως αλλιώς θα "κάτσει" η γραμμή; Και ιδού η ιστορία...

Το Ξύρισμα αλά Ayad!

Και οι "γλυκιές φατσούλες"...

Ωραία ε;

Σαν μια άλλη εποχή, στα στενά του Κολωνακίου...

Και να κλείνετε ραντεβουδάκια, αν και το μαγαζί είναι πολύ ευέλικτο!

Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο ωραία εμπειρία ήταν η ζεστή πετσέτα πάνω στο πρόσωπο, η χαλάρωση, τα αρώματα που με πλημμύρισαν, η αίσθηση καθαριότητας μετά από μια κουραστική μέρα με το ποδήλατο στους δρόμους, το "ευαίσθητο" χέρι του Αιγύπτιου σπεσιαλίστα, η όλη κουλτούρα που συνοδεύει την επίσκεψη στο χώρο αυτό. Ένας χώρος που μπορείς να κουβεντιάσεις, λίγο να ξεχαστείς, να πεις μια κουβέντα παραπάνω για θέματα που σε απασχολούν και όχι να ακούς, τις καλές δε λέω βρε παιδί μου, αλλά γυναικείες κουβέντες, τύπου ανταύγεια, χρωματάκια, ποστίς, παράπονα για τη φράντζα που πήρε λάθος κλίση στο σεσουάρ, νύχι γαλλικό, τουρκικό, στρας και νύφες με τιάρες ή όχι και πως θα κάτσει το μαλλί στο γάμο, οξυζενέ, παριζιάνικα σαλόνια και φωτό κτλ κτλ κτλ... Εδώ λίγο μπαίνουν τα πράγματα στην τάξη τους. Η καλύτερα στο φύλο τους!

Ο Παναγιώτης Γρηγορίου, στο φυσικό του χώρο. Ζεν πρεμιέ τυπάκι, όπως βλέπετε! 

Very boem style!

O Ayad, περιεργάζεται το μικρό Brompton!

Δε θα μπορούσα να φανταστώ τίποτα καλύτερο εκείνο το απόγευμα, που αναπάντεχα "ταξίδεψα" σε μέρη που αγαπώ, σε μια ατμόσφαιρα Καβαφική θα έλεγα, μια περιποίηση που δεν είναι πολυτέλεια, είναι μικρή ανάγκη μας.  Ναι, οι οικονομικές συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες, αλλά μια στο τόσο μπορείς με περίπου 15€ που κοστίζει η όλη διαδικασία (μαζί με κούρεμα περίπου ένα 30αρι), να κάνεις ένα δώρο στον εαυτό σου. Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο και σε κάνει λίγο να αισθάνεσαι, κόντρα στο κλίμα μιζέριας που επικρατεί, ότι μπορείς να κάνεις ένα μικρό δώρο στον εαυτό σου. Και να είστε σίγουροι ότι θα κολλήσετε.  Κάπως έτσι έγινα πελάτης, γνώρισα και ένα άνθρωπο που πραγματικά το λέει η καρδιά του, που το ακτινοβολεί και αν κάτι γίνεται σωστά και με φροντίδα γιατί να μη το επικοινωνείς άλλωστε;

Ευχαριστώ πολύ Παναγιώτη και όπως έχεις καταλάβει, 

θα με βλέπεις συχνά πια!

Data Sheet:

"1900 The Barber Shop"

Υψηλάντου 35 & Πλουτάρχου γωνία

Κολωνάκι

Τηλ: 210 7220511

Opening Hours

Mon: 10.00-15.00

Tue: 10.00-20.30

Wed: 10.00-15.00

Thu-Sat: 10.00-20.30

Music for this post (with an Eastern influence): 

Thievery Corporation, "The Forgotten People"

Ένα γράμμα στην "Καθημερινή" για το Freeday...

Ο γείτονας και φίλος Δημήτρης Ρηγόπουλος, γνωστός και από τους Atenistas αλλά και την εβδομαδιαία στήλη Urban Lab στη Lifo, αλλά και πάντα τσαχπίνης Δημοσιογράφος που ιντριγκάρει με τα σχόλια του στην Καθημερινή, μου γνωστοποίησε πως εδώ και λίγο καιρό, υπάρχει σε διαφόρους κύκλους της πόλης ένα debate σχετικά με την αναστάτωση που προκύπτει στην Αθήνα κάθε Παρασκευή, από τους εκατοντάδες ποδηλάτες του Freeday, που διασχίζουν το μισό λεκανοπέδιο.

Ο Δημήτρης επιμελείται μια στήλη για την πόλη στην "Καθημερινή" του Σαββάτου, στο ένθετο Τέχνη και Ζωή, σελίδα 2 και πολύ ευγενικά μου ζήτησε μια γνώμη για όλη αυτή την ιστορία.  Νομίζω πως το κείμενο που ακολουθεί, φιλοδοξεί να προσθέσει ένα ακόμα ληθαράκι στην όλη κουβέντα για το θέμα.  Ελπίζω να το κατάφερε και θα χαιρόμουν και πολύ για τα σχόλιά σας!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή", Σάββατο 4/6/2011

"Η Αθήνα θα μπορούσε να είχε κάνει λαμπρά βήματα στο να επενδύσει σε ποδηλατικές υποδομές.  Προτίμησε την απραξία και την ενίσχυση της μετακίνησης με ΙΧ.  Διαθέτει άριστο κλίμα, πολλές αποδεδειγμένα καλές διαδρομές για καθημερινή ποδηλατική μετακίνηση και θα συνέβαλε στην ανανέωση του τουριστικού της προφίλ.

Οι πολίτες όμως, δυστυχώς στην πλειοψηφία τους, λατρεύουν ακόμα τα πανάκριβα σε έξοδα χρήσης αυτοκίνητα τους. Η πολεοδομική αναρχία σίγουρα δε βοηθά για το αντίθετο.  Η συνήθεια αυτή, έχει εκφυλίσει την πόλη και εκμηδενίζει τον αδύναμο άνθρωπο, τον ηλικιωμένο, τα ΑΜΕΑ, τα πεζοδρόμια, τον Δημόσιο Χώρο. Ο ποδηλάτης καθίσταται ένας αδύναμος στόχος, σε μια κουλτούρα που επιβραβεύει τον ιδιώτη αυτοκινητιστή.  Επειδή λοιπόν το ποδήλατο είναι και καθαρά κοινωνικό όχημα, σε αντίθεση με το ΙΧ, που όπως ορίζει η λέξη είναι ιδιωτικό και αποκλεισμένο στη μετακίνηση από το σύνολο, οι ποδηλάτες, φυσιολογικά επιζητούν την ισχύ εν τη ενώσει.

Το ποδήλατο αλλάζει το χαρακτήρα μιας πόλης.  Οι υποδομές που το ακολουθούν, τα οφέλη της συνδυαστικής μετακίνησης με την προώθηση των οργανωμένων δημοσίων Συγκοινωνιών που πάντα επιδιώκουμε, ουδετερότητα στις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, τα γενικά οφέλη,  το καθιστούν καταλύτη της αλλαγής για μια καλύτερη, ανθρώπινη ζωή.  Κοινωνικά δε, αποτελεί μοναδικό μέσο συνεύρεσης και επικοινωνίας, σε μια εποχή που η μοναξιά χτυπά κόκκινο.  Αυτό είναι σπουδαίο κέρδος.

Οι ποδηλάτες, χρόνια τώρα, βιώνουμε τη βία του αυτοκινήτου, την έλλειψη παιδείας.  Έχω γλυτώσει στο παρά πέντε από ασυνείδητους οδηγούς που ποτέ δε με σεβάστηκαν, όπως δε σέβονται τη διάβαση, τον πεζό, τα πεζοδρόμια που παρκάρουν ασύστολα.  Έχω νιώσει στο πετσί μου κοινωνικές διακρίσεις, γιατί περί αυτού πρόκειται, τύπου «φύγε από εδώ μέσα, μας λερώνεις», οδηγούς λεωφορείων, ταξί, στο Μετρό που ακόμα και με το ανά χείρας σπαστό μου, να με αποδιώχνουν ως μίασμα. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία και νυσταλέα βλέμματα Δημοσίων και όχι μόνο λειτουργών, όταν τους μιλούσαμε για το αυτονόητο. 

Το Freeday, όπως και τόσες άλλες δραστηριότητες, ξεπετάχτηκαν από αυτή την ανάγκη του ολοένα και αυξανόμενου ποδηλατικού πληθυσμού της Αθήνας και άλλων πόλεων να κάνουν αισθητή και δυναμική την παρουσία τους και να διεκδικήσουν το χώρο που δικαιωματικά τους ανήκει και στερούνται.  Το ότι αυτή τη στιγμή, μπορεί να μαζεύονται 1500 ποδήλατα κάθε Παρασκευή προκαλώντας εκνευρισμό για το κλείσιμο των δρόμων, στην πόλη με τις 980 πορείες, μοιάζει οξύμωρο.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να τίθεται είναι, τι κάνουμε ως πόλη, ως πολιτεία, για να διοχετεύσουμε και να αντιμετωπίσουμε με οργανωμένο τρόπο, με υποδομές, με αλλαγές στις μετακινήσεις μας, όλο αυτό το θαρραλέο πλήθος που επιζητά αλλαγή. Σε μια συμβιβαστική κίνηση και επειδή οι ποδηλάτες οφείλουν να σέβονται την κοινωνία και τα ΜΜΜ, θα μπορούσε π.χ. να γίνεται κάθε 2 Παρασκευές.

Όταν η πόλη αποφασίσει οριστικά και αμετάκλητα, να συγκρουστεί με τα συμφέροντα της ΙΧ κουλτούρας και των αλλαγών που η Ελληνική κοινωνία οφείλει να κάνει, τότε και το Freeday δε θα χρειάζεται πια και η πόλη δε θα ενοχλείται.  Η ουσία είναι η αρμονική συνύπαρξη στους δρόμους. Το να πετάμε πέτρες ο ένας στον άλλο δε βοηθά κανέναν, παρά μόνο τους υπεκφεύγοντες υπεύθυνους.  Λύσεις υπάρχουν. Ποιος θα τολμήσει;

Σημ: Και να φανταστείτε πως στα Freeday, συμμετέχω ελάχιστα, γιατί αυτό τον καιρό στις βόλτες μου θέλω μόνο το ποδήλατό μου…"

Στις "κοινότητες" της Αθήνας

Το προαύλιο της Ρωσικής Εκκλησίας στην οδό Φιλελλήνων

Κυριακή πρωί και βρέθηκα να περπατώ νωρίς, νωρίς στο πεζοδρόμιο της Λ. Αμαλίας.  Πηγαίνοντας να περάσω απέναντι, το μάτι μου πρόσεξε γυναίκες με όμορφες αραχνοΰφαντες μαντίλες, να περπατάνε προς το μέρος της Ρώσικης Εκκλησίας στη συμβολή της οδού Φιλελλήνων με Γ. Σουρή.  Μια όμορφη, πέτρινη Εκκλησία, με ένα πολύ αξιόλογο καμπαναριό, που πολλοί μέσα στη βιασύνη των γρήγορων λεωφόρων που την περιστοιχίζουν, προσπερνούν χωρίς να δίνουν σημασία, ή απλά την αντιμετωπίζουν ως ένα άλλο απλό ναό.  Αλλά δεν είναι... Στεγάζει τις θρησκευτικές ανάγκες της Ρωσικής κοινότητας και όχι μόνο της Αθήνας, με λειτουργία σχεδόν στο σύνολό της στα Ρωσικά.  Οι δε λειτουργίες του Πάσχα είναι πανέμορφες και πολύ μεγαλοπρεπείς.

Το όμορφο καμπαναριό και η κόκκινη πέτρα στην τοιχοποιία, κάνουν το ναό να ξεχωρίζει

Και κάπου εκεί μου ήρθε η θέληση να γίνω έστω και λίγο κομμάτι αυτής της παροικίας.  Αυτά είναι και από τα καλά μιας πόλης που είναι ανοιχτή σε άλλες κουλτούρες.  Να μπορείς σε μια στιγμή να γευτείς έστω και λίγο μια "γεύση" από τη ζωή των άλλων. Αν το θέλεις, αν το ψάχνεις, αν στο επιτρέπει η παρουσία σου...

Είναι γνωστό πως δεν είμαι και ο πιο φανατικός της θρησκείας, αλλά σέβομαι την ύπαρξη του θρησκευτικού αισθήματος σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με κάτι ανώτερο, με το "θείο".  Άνοιξα τη ξύλινη πόρτα με τις πολλές επιγραφές στα Ρωσικά και στα Ελληνικά, περί κλειστών κινητών, ή για ευπρεπή εμφάνιση και μπήκα μέσα.  Με κατέκλυσαν οι ήχοι της χορωδίας που έψελνε στα Ρωσικά, η ησυχία και η ευλάβεια του εκκλησιαστικού κοινού, μια μυρωδιά από ελαφρύ λιβάνι, όχι έντονο, ίσα-ίσα να καταλάβεις την ανάγκη του καπνού να πάει πάνω, ψηλά να δεήσει για το καλό.

Οι Ρωσίδες, παραδοσιακά, φοράνε για λόγους ευσέβειας στις εκκλησίες τους πολύχρωμες, καλής ποιότητας μαντίλες.

Στάθηκα μπροστά από την εικόνα της Παναγίας με τα πολλά τάματα.   Μια νεαρή μητέρα Ρωσίδα, μάθαινε στη μικρούλα κόρη της να κάνει σωστά το σταυρό της.  Στεκόταν και αυτό το όμορφο πλασματάκι γεμάτο σοβαρότητα, θαρρείς και θα έκανε την πιο σπουδαία κίνηση της μικρής ζωής της και κοίταζε με δέος με τα μεγάλα μαύρα μάτια της την Παναγιά.  Χαμογέλασα.  Όσο και του αρέσει κάποιου αυτό ή όχι, είναι μια πράξη γλυκιά, μια πράξη συνέχειας μιας παράδοσης, μιας συνήθειας.  Το παιδί θα μεγαλώσει και μάλλον μόνο του θα διαλέξει τη σχέση του με την πίστη.  Όλοι έχουμε περάσει από αυτά τα μονοπάτια.

Στο φως που πολλοί αναμένουν...

Άναψα το κερί μου, στάθηκα στη άκρη... Πίσω από τον κόσμο, παρατηρούσα τη βαθιά πίστη που έβγαζαν αυτοί οι άνθρωποι σε κάτι που έχουν απόλυτο δικαίωμα να κάνουν.  Ένα δικαίωμα που στην περίπτωση της Ρωσικής κουλτούρας είναι ακόμα πιο σημαντικό, αφού για δεκάδες χρόνια η ανοιχτή θρησκευτική λατρεία απαγορευόταν ή φυτοζωούσε.  Και η περίπτωση της Ορθόδοξης λατρείας του Χριστιανισμού, σ΄όλη την Α. Ευρώπη και η δυναμική επάνοδός της μετά την πτώση των Κομμουνιστικών Καθεστώτων, είναι απόδειξη πως η θρησκεία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων.  Άσχετα αν κάποιος πιστεύει ή δεν πιστεύει, ο πολιτισμός μας φαίνεται από την ανεκτικότητα σε κάθε θρησκεία.

Οι κοινότητες λοιπόν της Αθήνας, υπάρχουν, ζουν ανάμεσά μας.  Όπως και η Ρωσική Εκκλησία έχει το δικαίωμά της να υπάρχει στην οδό Φιλελλήνων, άλλο τόσο έχει το δικαίωμα και η μουσουλμανική, ή η οποιαδήποτε κοινότητα να έχει τους δικούς της χώρους.  Η αναλγησία της πολιτείας, οι κορώνες πολλών εθνικοφρόνων κατά του δικαιώματος συγκεκριμένων θρησκειών να συνυπάρχουν ανάμεσά μας, δεν βοηθούνε την κατάσταση και οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίηση των εκατέρωθεν πλευρών.  Πρόσφατο παράδειγμα η επίδειξη δύναμης με δημόσια προσευχή σε πλατείες της Αθήνας και στα Προπύλαια από τη Μουσουλμανική Κοινότητα Ελλάδας, ή η ανάγκη του παπά στην κάθε ενορία να βγάζει τα μεγάφωνα και να μας τα ψέλνει με μανία δημοσίως. Ή να χτυπά τις καμπάνες με λύσσα στις 8 το πρωί Κυριακές.  Όλα αυτά, ακούγονται κάπως, αλλά προσωπική καθαρά άποψη μου είναι ότι η θρησκεία είναι προσωπική υπόθεση, δεν είναι για δημόσια διαβούλευση ή ακρόαση και δεν σημαίνει ότι μας αφορά όλους, ούτε πρέπει να μας επιβάλλεται.

Οι εικόνες πάντα στολίζονται με καθαρά λευκά πανιά, με χειροποίητα τελειώματα από καλή κλωστή.  Δείγμα ευλάβειας στον Άγιο ή στην Άγια της εικόνας.

Κάπως έτσι, έκατσα, άκουσα λίγο τα λόγια στη Ρωσική, ηρέμησα, γαλήνεψα στο τόπο της λατρείας της Ρωσική Κοινότητας και σιγά, σιγά γλίστρησα έξω.  Θα μπορούσα να ήμουν σε οποιοδήποτε χώρο.  Η γαλήνη είναι εσωτερική, αναγκαία, σημαντική.

Η Κυριακάτική πρωινή κίνηση λιγοστή, τα μικρομάγαζα με την πραμάτεια για τα παιδιά ετοιμαζόταν στο Ζάππειο και εγώ είχα πάει ένα μικρό ταξίδι στη Μόσχα...

Ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο, λούζοντας με ένα πράσινο εξωπραγματικό φως τις παλιές τοιχογραφίες και τη γυναίκα που προσευχόταν.

10 Χρόνια, Αθήνα στο Ποδήλατο. Ένα γράμμα για το Athensville!

Photo Courtesy: Athensville

Ο Spastos Petalakis γράφει για τον Athensville...

Αγαπητέ Athensville!

Θυμάμαι, σκέφτομαι, χαμογελώ...  Σε λίγες μερές, με το τέλος του 2010, κλείνω σχεδόν μια δεκαετία σε αυτήν την πόλη που λέγεται Αθήνα, όταν η ζωή έριξε το ζάρι και με έφερε εδώ από το εξωτερικό.  Κάθε μετακόμιση κουβαλά μαζί της αναμνήσεις, συνήθειες, κουτιά, πράγματα, ακόμα και μικρούς κόκκους σκόνης από εκεί που ξεκίνησες το μακρύ ταξίδι και την ελπίδα για κάτι καινούριο, για καινούριους ανθρώπους, για νέες προκλήσεις, για νέες εμπειρίες.  Θυμάμαι σα χθες την προβλήτα στον Πειραιά, όταν ανάμεσα στα διάφορα αντικείμενα που κατέφθαναν, μάζεψα ένα βρώμικο, παλιό Raleigh ποδήλατο που μέχρι τότε ταξίδευε στους δρόμους του Λονδίνου και του Μάντσεστερ...  Το φόρτωσα στο αυτοκίνητο και στην αρχή βολεύτηκε εκεί σε μια ακρούλα, μόνο του, στο μπαλκόνι του σπιτιού.  Όπως πιστεύω πολλά από τα δικά σας ποδήλατα...

Ήρθε όμως μια μέρα, που αποφάσισε πως ήθελε να ταξιδέψει στους δρόμους της πόλης.  Βαρέθηκε να κάθεται εκεί, χωρίς παρέα, χωρις να νιώθει το αστικό αέρα να του μαστιγώνει το τιμόνι.  Με έπεισε πως και εδώ μπορεί να αποκτήσει και πάλι ζωή.  Το πήρα στα χέρια μου και ξεκίνησα το πετάλι.  Στην αρχή δειλά, δειλά στις γειτονιές της Νέας Σμύρνης, μέχρι το διπλανό περίπτερο, στις βόλτες στην πλατεία.  Μετά μου ζήτησε να πάει μια βόλτα πιο κεντρικά.  Ήθελε να γνωρίσει την Αθήνα, μια πόλη που, ναι, στην αρχή του φάνηκε εχθρική, αλλά σταδιακά την έμαθε, την αγάπησε για αυτό που είναι, ένας αστικός λαβύρινθος με τόσες κρυφές γωνιές, που διαφορετικά το ποδήλατο και ο αναβάτης του δεν θα ανακάλυπταν ποτέ.  

Πήρε θάρρος, άρχισε πια να διασχίζει δρόμους και σοκάκια, να "τρώει" τα χιλιόμετρα εύκολα, να πηγαίνει σε μέρη όπως οι Αμπελόκηποι και η Κυψέλη, από την Καλλιθέα να φτάνει μέχρι το Ψυχικό.  Ένας καινούριος κόσμος ανοίχτηκε στο Αγγλικό ποδήλατο και τελικά φαινόταν πως αυτή η σχέση είχε μέλλον και βάση.  Στις διαδρομές της πόλης, γνώρισε τυχαία από ένα flyer που προσγειώθηκε ξαφνικά στην μπροστινή ρόδα κάπου εκεί το 2004, και μια ομάδα παιδιών που λέγονταν ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ.  Ένιωσε πολύ μεγάλη χαρά, γιατί κατάλαβε τότε ότι δεν ήταν μοναχό του, αλλά πως υπήρχαν και άλλα ποδήλατα εκεί έξω, ίσως λίγα ακόμη τότε, αλλά αναζητούσαν παρέα, αναζητούσαν να βρουν λύσεις, είχαν μια συνέλευση, που προσπαθούσαν για τα αυτονόητα, που μάχονταν ήδη για μια πιο ανθρώπινη πόλη, μια πόλη που να σέβεται τον αδύναμο, τον πεζό, τον αναβάτη φίλο του! Μετά ήρθαν για το Αγγλικό ποδήλατο και άλλες μέρες μετακόμισης σε πιο κεντρικό μέρος, έγινε πια καθημερινό μέσο μετακίνησης και εργασίας, απέκτησε καινούριους φίλους, πάτησε νέες διαδρομές, κουβάλησε από ψώνια μέχρι και δεύτερο αναβάτη μια καλοκαιρινή νύχτα, κουβάλησε γέλια και στεναχώριες. Πήγε σε συνελεύσεις, σε συναντήσεις με πολιτικά κοιμισμένους ανθρώπους που προσπαθούσε να ξυπνήσει για την ανάγκη της  χρήσης του ποδηλάτου, αντέδρασε, συζήτησε, φώναξε, πρότεινε, ονειρεύτηκε, σχεδίασε, πήγε σε ποδηλατοπορείες...  Στην αρχή μόνο 100. Το αποκαλούσαν τρελό και αυτό και τον αναβάτη του.  Μετά οι τρελοί έγιναν 200... 300...  Κατέληξαν το 2010, αμέτρητοι...  

Το Αγγλικό ποδήλατο, μεγάλωσε και ήταν ώρα να ξεκουραστεί.  Έγινε σπαστό, έσπαγε και έμπαινε πια παντού, ακόμα και αν χρειάστηκε ακόμα και για αυτό να δώσει μάχες για την ταυτότητά του, ώστε να μπορεί να μπαίνει τελικά σε αυτό το ρημάδι που λέγεται Μετρό ή σ' ένα Λεωφορείο.  Αλλά θλίβεται, γιατί τα μεγάλα αδέρφια του ακόμα αντιμετωπίζουν πρόβλημα ως επικίνδυνα αντικείμενα.  Μετά ήρθε και η ιστορία, η ιδέα ενός blog, μια μικρή αναμέτρηση με τον κόσμο εκεί έξω, αράδιασμα λέξεων και εικόνων, έτσι όπως μόνο ένας ποδηλάτης μπορεί να δει μια πόλη.  Ταξιδεύοντας λοιπόν με το βλέμμα ενός αναβάτη.  Εμπειρίες, ακούσματα, προτάσεις, όλες οι αισθήσεις να πιάνουν την καθημερινή ζωή της Αθήνας και να προσπαθούν να την περάσουν στον άγνωστο εκεί έξω αναγνώστη.  Με την ελπίδα να τον αγγίξει, να τον προβληματίσει.

Ταξίδεψε και μακριά σε βαλίτσες και cargo αεροπλάνων, σε τρένα και λεωφορεία στην Ελλάδα, σε πόλεις που επενδύουν πια σε αυτό και το αγκαλιάζουν με στοργή, όπως το Βερολίνο, το Παρίσι, το Λονδίνο... Γύρισε και πάλι πίσω και πείσμωσε ακόμα πιο πολύ και βάλθηκε και άλλο να παλεύει για αυτό που πιστεύει... Γιατί γύρω του πια έβλεπε κάθε μέρα, πως πολλά, ακόμα πιο πολλά ποδήλατα έβγαιναν στους δρόμους, έβλεπε πως ξαφνικά ένα κίνημα άρχισε να ωριμάζει, πως οι πρώτοι 100 σε μια απλή λίστα με emails, έγιναν 10.000, έγιναν αναβάτες στο κάτι διαφορετικό, στο κάτι που δίνει κουράγιο για μια ζωή λίγο διαφορετική...  Και όλα αυτά σε μια πόλη που οι πολιτικοί ιθύνοντες εξακολουθούν να καταστούν εχθρική για όλα αυτά τα πετάλια που άρχισαν πια να κάνουν δυναμική εμφάνιση, να διεκδικούν όλο και πιο πολύ το δικαίωμα της συνύπαρξης τους με όλα τα τροχοφόρα.  Ξεπήδησαν και άλλες ομάδες, βόλτες Παρασκευές βράδια και Critical Μάζες Ποδηλατών κάτι Δευτέρες, εκδηλώσεις, film festivals, ένας ολόκληρος καινούριος κόσμος εκεί έξω που απλά φωνάζει ότι είμαστε εδώ, είμαστε πολλοί και θα γινόμαστε ακόμα περισσότεροι.  

Τι πιστεύει λοιπόν, αγαπητέ αστικέ "Athensville" το μικρό σπαστό ποδήλατο;  Ότι σε αυτό το ville (πολιτεία) που ζούμε, αλλά και σε κάθε πολιτεία της Ελλάδας, το ποδήλατο αποτελεί μια λύση εξόδου από τη μιζέρια που μας έχει κατακλύσει.  Πως μαζί με το Ποδήλατο και τις υποδομές του, έρχεται ένας καλύτερος αστικός πολιτισμός για τον πεζό, τους ΑΜΕΑ, την κοινωνία γενικότερα.  Το ποδήλατο για εμάς τα "παιδιά" της κάθε ηλικίας αυτής της πόλης, είναι ισχυρή άποψη ζωής.  Μια ενεργή στάση ζωής, μια ενέργεια για το περιβάλλον, όχι επειδή ξαφνικά έγινε trendy, αλλά επειδή είναι η ψυχή μας. Είναι μια επιλογή ενάντια στα καλούπια, στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων που αποξενώνουν, μας έχουν κατακλύσει εμάς, τα πεζοδρόμια μας, τις πόρτες μας, τα καρότσια με τα παιδιά μας που ψάχνουν δρόμο να διαβούν, που αποκόπτουν γειτονιές και σκοτώνουν χιλιάδες κάθε χρόνο.

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν υπάρχει καλύτερο μέσο από το ποδήλατο για να ενώσει χιλιόμετρα, αποστάσεις, ανθρώπους, ζωές.  Μέχρι και έρωτες μου έχει φέρει αυτό το μικρό πραγματάκι, είτε θέλετε να το πιστέψετε, είτε όχι.  Και υπέροχους ανθρώπους που χαίρεσαι να ζεις και να ανακαλύπτεις.  Σε μια κοινωνία που ο αποκλεισμός, ο φόβος για τον άλλο, τον ξένο, αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο στον κοινωνικό ιστό, εμείς μεταξύ μας και με όλους εσάς, σας "χτυπάμε" τα μικρά μας κουδούνια και σας καλούμε να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, κάτι που μας φέρνει αλληλέγγυους.  Θέλετε απόδειξη;  Φαίνεται στα πρόσωπα των ανθρώπων που κοιτάνε από τα μπαλκόνια και τα πεζοδρόμια στις βραδυνές βόλτες της Παρασκευής, το γέλιο των παιδιών στις ανοιχτές πόρτες του Βοτανικού, τα μάτια των ηλικιωμένων που σπινθηρίζουν στα καφενεία του Κολωνού, το γέλιο και το χειροκρότημα στις καφετέριες στο Γκάζι, στις έφηβες κοπέλες που κοιτάνε με νάζι από το παράθυρο ενός μαγαζιού, σε όλους αυτούς που λένε αυτό το τόσο όμορφο "Καλό Δρόμο"...

Καλό δρόμο λοιπόν να έχουμε...!  Έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε και να παλέψουμε για να πείσουμε την πολιτεία, τις τοπικές αρχές να δώσουν τόπο στον άνθρωπο και όχι στο αυτοκίνητο, να εντάξουμε σωστές υποδομές στον πολεοδομικό σχεδιασμό αυτής της ταλαίπωρης πόλης.  Το κλίμα πια έχει όμως αλλάξει, το νιώθω στον αέρα, στους ανθρώπους που μιλώ, γιατί απλά πια δεν πάει άλλο.  Στέκομαι εδώ, μπροστά από αυτήν την οθόνη, αυτό το πληκτρολόγιο, γυρίζω το χρόνο δέκα χρόνια πίσω και νιώθω τόσο συγκινημένος που ένα μικρό Αγγλικό ποδήλατο μου έδειξε το δρόμο για μια άλλη ζωή, για σκοπούς σημαντικούς.  Νιώθω συγκινημένος που πια δεν κάνω ποδήλατο μόνος μου, που μπορώ και χαιρετώ κάθε μέρα δεκάδες ποδηλάτες, που πια δεν προλαβαίνω το ενδιαφέρον του κόσμου, τις ερωτήσεις τους,  που όλο και πιο πολλοί εκεί έξω το τολμάτε και προσπαθείτε.  Που καταλαβαίνετε την ανάγκη για μια αλλαγή στη ζωή σας.  Και στη πόλη σας.  Γιατί το αξίζετε.  Εσείς και τα παιδιά σας.  

Ξυπνήστε λοιπόν και εσείς τα ποδήλατα σας που ακόμα μπορεί να "ξεκουράζονται" σε αποθήκες και μπαλκόνια.  Δώστε τους, πάντα με προσοχή για εσάς και αυτά, μια ευκαιρία ακόμα.  Ψάξτε, ενημερωθείτε, πάτε σε μια ποδηλατοβόλτα, το διαδίκτυο είναι γεμάτο πια πληροφορίες, σηκωθείτε, ζείστε, δείτε μια Αθήνα διαφορετική, μια πόλη άλλη.  Πάτε μέχρι το περίπτερό σας.  Και μετά στις πλατείες σας. Και μετά θα έρθουν και τα χιλιόμετρα στην πόλη σας...  

Θα με θυμηθείτε πως το βλέμμα σας δε θα είναι πια το ίδιο, θα καταλάβετε αλλιώς τη ζωή.  Αφεθείτε στο ταξίδι πάνω στις αθόρυβες ρόδες ενός ποδηλάτου, και αυτό θα σας ανταμείψει όπως δεν το φαντάζεστε.  Η Αθήνα έχει ακόμα ευκαιρίες. Και το ποδήλατο είναι μια από αυτές. Ειλικρινά, ο "έρωτας" αυτός δεν έχει τέλος! Το ταξίδι συνεχίζεται...

Spastos Petalakis

http://athenssunbiker.blogspot.com/

 Links

www.podilates.gr

http://www.filoi-podilatou.gr/

http://www.criticalmass.gr/

http://www.facebook.com/group.php?gid=49283986544 (FREEDAY Athens)

ΥΓ: Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη μουσική υπόκρουση από τις πολύ ταλαντούχες κοπέλες Marietta Fafouti and the Band, με ένα καινούριο και φρέσκο άλμπουμ από όπου και το τραγούδι..

"Don't Stop...following your dreams"

Ένα διαφορετικό FREEDAY! Γιατί ακόμα και στην κρίση οι Ποδηλάτες μπορούν να προσφέρουν!

Photo: Courtesy of G. Mouzakis @ Zanzibar

Το να είσαι ποδηλάτης σημαίνει στάση ζωής.  Όλοι εμείς, εδώ στην Αθήνα, σε μια πόλη απάνθρωπη, όπου για δεκαετίες οι ιθύνοντες αλλά και οι πολίτες εξίσου, δεν έχουν μάθει να σέβονται τον αδύναμο κρίκο, τις ευαίσθητες ομάδες, όπως τα παιδιά, τους πεζούς, την Τρίτη ηλικία, τον ποδηλάτη, τα ΑΜΕΑ, το να κάνουμε πετάλι, είναι από μόνη της μια πράξη ελπίδας, αντίδρασης, αλληλεγγύης ο ένας με τον άλλο.

Στη σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, κάποιες κινήσεις έχουν τόση σημασία όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε.  Αυτήν την Παρασκευή, οι ποδηλάτες, μπορούν να αποδείξουν ότι παρόλο που περνάνε δύσκολα στη τσέπη τους αλλά και στην καθημερινότητά τους, έχουν μεγάλη καρδιά, τόσο μεγάλη, που μπορεί να γεμίσει ένα ολόκληρο φορτηγό με καλούδια και χρήσιμα πράγματα για το Παιδικό Χωριό SOS.

Σήμερα, Παρασκευή 17/12, στις 21:00 το βράδυ στο Θησείο, στα πλαίσια του θρυλικού και κλασικού "FREEDAY ATHENS", καλούμαστε όλοι να αποδείξουμε ότι δε είμαστε μόνο για βόλτες, αλλά ότι μπορούμε σα μια γροθιά, κόντρα στο μίζερο κλίμα της εποχής μας, να προσφέρουμε ελπίδα.  Ακόμα και να μην κάνετε ποδήλατο, μπορείτε να έρθετε και να αφήσετε κάτι. 

Να δείξουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω με Α κεφαλαίο.

Θα υπάρχει αυτοκίνητο από το Παιδικό Χωριό ΒΑΡΗΣ SOS, που θα μαζέψει όλες τις προσφορές.  Από τρόφιμα, όπως Δημητριακά, Όσπρια, Μαρμελάδες, Μέλι μέχρι παιχνιδάκια, αν γίνεται σε άριστη κατάσταση, τα πάντα για παιδιά από 2 εώς 16 ετών.  Όλα μπορούν εύκολα να μεταφερθούν σε μια τσάντα ενός ποδηλάτη!

Και φυσικά μετά ακολουθεί η πιο μεγάλη, φωτεινή, με χιλιάδες λαμπιόνια, στολίδια, τάρανδους, έλατα, φάτνες, τρελή Ποδηλατοβόλτα της χρονιάς που έχει ζήσει η πόλη.  Φέρνουμε και κεράσματα για τους άλλους ποδηλάτες, για τον κόσμο στο πεζοδρόμιο, για την πόλη ολόκληρη.   

Μια ποδηλατοβόλτα που θα αλλάξει το κλίμα της πόλης.

 Κόντρα στην καταστροφή, το ποδήλατο 

είναι πάντα αυτό που στηρίζω θερμά και επαναλαμβάνω:

Ζωή και κοινωνικότητα.

Μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε αν είμαστε όλοι μαζί. 

Το χρωστάμε στο μέλλον μας!

Στο ποδήλατο μας!

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο Facebook, εδώ

Και ορίστε και η αφίσα του event.

 Τέλος, ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά της παρέας του Freeday για αυτό που σκέφτηκαν, για αυτό που κάνουν κάθε Παρασκευή.

Ντυθείτε, στολιστείτε. 

Ή και ακόμα ελάτε όπως είστε!

Αρκεί να είστε εκεί!

Λόγια στους δρόμους με τα καπνογόνα!

Λόγια των δρόμων, λόγια πολιτών, λόγια απεργίας, λόγια οδομαχίας, λόγια των ΜΑΤ, λόγια μεταναστών, λόγια νεολαίας, λόγια της γιαγιάς, λόγια απαξιωτικά, λόγια αδιάφορα, λόγια ειρωνικά, λόγια αγωνιστικά, λόγια διαδήλωσης, λόγια, λόγια, λόγια...

Λόγια από το (και πάλι) "ανανεωμένο" Αθηναϊκό Κέντρο, 

που πιάστηκαν στα "δίχτυα" καθώς οι φωτογραφίες έκλειναν στιγμές...

Πραξιτέλους:

"Μα η αστική τάξη τα προκαλεί όλα αυτά!"

"Σε πορεία με φέρατε ρε παιδιά ή σε μπάνιο με τις χημείες τους;"

"Που πάμε από εδώ;"

"Να πάμε Φαρμακείο να πάρουμε καμιά μάσκα, ρε..."

"Καλό γκομενάκι αυτό μπροστά..."

Πλατεία Καρύτση:

"Χεστους μωρε τους μ///ες! Πάμε για κανά ρακομελάκι;"

"Μη βάζεις νερό στα μάτια σου λέω!  Εντάξει ρε παιδιά... μη με φάτε λίγο θέλω...!"

"Πλακώνονται στη γωνία;"

"Τα Goodys είναι ανοιχτά, να πάρω μια σαλάτα;"

"Είχε κόσμο πάντως. Πολύ!"

Σταδίου:

"Καλά που ανάβουν και αυτές τις φωτιές και σπάει τις μ...ες των μπάτσων..."

"Ο  Zolotas στέκει;"

"Του σοσιαλισμού οι αρ..ες είναι αυτές. Ψήφιζες και ΠΑΣΟΚ, βλαμμένη...

Εντάξει τι θες, το μετάνιωσα τώρα!"

"Φέρε το πανό"

"Ρε που είναι ο σκούφος μου;"

"Άστα σου λέω Ματίνα, πάλι σκ...α τα έκαναν..."

Καραγιώργη Σερβίας:

Σε κλοιό αστυνομικών που δεν άφηνε τον κόσμο να την ανέβει,

"Αυτό που κάνεις ρε είναι αντισυνταγματικό!"

Απάντηση συναγωνιστή:

"Χε...ε, μεταξύ μας τώρα!"

"Το Μετρό είναι κλειστό, ε;"

"Α πα πα, πράγματα..." γιαγιά

Σε υπαλλήλους σε πόρτα στον Ματσούκα, Ξηροί Καρποί:

"Εσείς καλέ γιατί δεν κάνετε απεργία;  Θα μας λείψουν τα φιστίκια;"

"Προλαβαίνω να βγάλω 40€ από το  ΑΤΜ;"

"Μας έχετε πρήξει πια"... κυρία στον αέρα!

Σύνταγμα:

"Αχχ, δες τα τζιπ..."

Μετανάστης σε μετανάστη, να πλυθεί στο συντριβάνι, σε urdu:

"#¢∞¢#¢∞¶§¶§ ainte ¢§∞#¢∞§§∞"

"Μαρία, πάρε τηλέφωνο το παιδί..."

"Άσε πολύ δακρυγόνο σου λέω, μας πνίξανε πια οι ηλίθιοι!"

"Και στο είπα, σήμερα δεν έπρεπε να κατέβουμε να ψωνίσεις..."

Νεαρό ζευγαράκι

Βουλής:

ΜΑΤ μεταξύ τους

"Ναι ρε'συ, μου ήρθε η μπογιά στη μούρη..."

Βουκουρεστίου:

"Ακόμα να φύγουνε οι μ...ες;" ποιοι δεν κατάλαβα!

"Τα μπάχαλα αυτά είναι κατευθυνόμενα σου λέω... Το λέει και η Γραμματέας..."

εννοεί την Παπαρήγα, μάλλον.

"Να στρίψω στην Πανεπιστημίου ή πέφτει ξύλο;"

"Τα καφέ Ζοναρς μας μάραναν, βλάχοι..."

Πανεπιστημίου:

"Καλά αυτός ακόμα πουλάει κουλούρια;"  

στην όψη του κουλουρτζή που τα μάζευε στο χαμό.

"Ρε συ... δες το Άττικα το κλέψανε; Είσαι ηλίθιος ρε/ κάτι μάρμαρα μόνο, 

θα τρέχει αύριο η μαντάμ στην Πεντέλη..." 

Γέλιο, 2 νεολαίοι!

"Ναι τώρα έφτασα, γιατί το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό.  Ναι θα πάω στη δουλειά.  Ξέρεις τι έχω να καθαρίσω;  Άσε με, κάθε φορά τα ίδια πάλι"

Καθαρίστρια του City Link.

"Σκατά και η μέρα σήμερα"

"Άκουσα αλλάζει ο καιρός... κρύο λέει"

"Αυτό είναι χειροβομβίδα;"

"Τάσο, έλα να πάμε μέχρι το Σύνταγμα να πάρουμε ταξί..." !!

MERRY CHRISTMAS ATHENS!

Και ένα βαλσάκι για να είμαστε στο πνεύμα της εποχής!