Γύρω, γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης: Φωνή Διαμαρτυρίας του Ιστορικού Κέντρου...

Μουσουλμάνες γυναίκες, κάθονται αμέριμνα σε μια γειτονιά του Βερολίνου

Έχω εκνευριστεί.

Με μια φανερή κλιμάκωση μετά το Δεκέμβριο του 2008, με τα γνωστά γεγονότα, έχουμε μπει σε ένα φαύλο κύκλο, που νιώθω ότι Αστυνομία και Αντιεξουσία, τα 2 Α μεγάλα, έχουν μπει σ' ένα εξοντωτικό αλληλοφάγωμα και "παιχνιδάκι" σκύλου και γάτας. Ο Τομ και ο Τζέρι της γειτονιάς μας, χωρίς τέλος. Στη μέση όλης αυτής της φασαρίας, οι πολίτες και ειδικά περιοχών όπως τα Εξάρχεια, που άθελά τους, έχουν μπει στη μέση και με μεγάλη πια απορία και αγανάκτηση, παρακολουθούν αυτό το γαϊτανάκι της αντιπαλότητας που κατά κύριο λόγω γίνεται για να γίνει. Ο τρίτος φυσικά "ήρωας" της ιστορίας, είναι υποτίθεται το συντεταγμένο κράτος, που με το πρόσωπο του εκάστοτε υπουργού, ειδικά των υπουργών της ΝΔ των τελευταίων 5,5 χρόνων, βάζει λάδι στη φωτιά και προκαλεί με την παντελή έλλειψη σοβαρού σχεδίου αλλά και επαγγελματικής αντιμετώπισης της κατάστασης.

Έχουμε πήξει στην υπερβολική τεστοστερόνη των "παλικαριών" του σώματος και στην ψευτο-επαναστατική εγκεφαλική διέγερση των δήθεν αναρχικών, που δεν έχουν καμία σχέση όπως φαίνεται πια με τη καθαρή αυτή πολιτική άποψη, που φυσικά και είναι σεβαστή.

Τρεις και οι συνιστώσες του εκνευρισμού μου...

1. Έχουμε καταλήξει να βαφτίζουμε αναρχία και επανάσταση, το πέσιμο σε μια ομάδα με μπλε στολές που πίνει φραπέδες (σπουδαία δουλειά και αυτή) ή να κάψουμε πέντε αυτοκίνητα και 2 τράπεζες. Σιγά τα ωά! Η αναρχία, όπως περιγράφεται σε συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις και προτάσεις όπως διατυπώθηκαν π.χ. από τον πρωτεργάτη της αναρχικής ιδεολογίας τον William Godwin ίσα, ίσα καταδικάζει τέτοιου είδους επιθέσεις ή πρωτοβουλίες, ως αντίθετες ενέργειες στη φιλοσοφία της συγκεκριμένης θεωρίας, αφού δίνουν αφορμή για χειρότερες επεμβάσεις από το οργανωμένο κράτος που νιώθει αντανακλαστικά πως πρέπει να αντιδράσει. Παράλληλα, συνεχίζει, πως η βία στρέφει την κοινωνία απέναντι στους προβληματισμούς και στις θέσεις της ιδεολογίας και μάλιστα καταστρέφει τη δημιουργική ανάγκη για αυτοργάνωση και συλλογικότητα σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας, γειτονιάς. Γεννά, επίσης αντανακλαστικά, την ανάγκη επικάλυψης, προστασίας του συνόλου, που νιώθει πως θίγεται, με την επίκληση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους για επιβολή της τάξης. Άρα μηδέν εις το πηλίκο. Υ.Γ. Με ενοχλεί επίσης αφάνταστα, να μου κάνετε κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στα Προπύλαια και ειλικρινά δε ξέρω αν έχετε δίκιο ή όχι, μπορεί και να έχετε, άλλα με ενοχλεί που έχετε μίσος για κάθε τι ωραίο στην πόλη, μίσος για την πόλη που σας θρέφει και ΝΑΙ με ενοχλεί που μου γράφετε συνθήματα πάνω στα αγάλματα και δε σέβεστε ούτε ένα τέτοιο κτίριο, από τα λίγα που υπάρχουν στην ταλαιπωρημένη πόλη μας. Γράψε σύνθημα σ' ένα πανί πάνω, δε ξέρω...Έτσι δε γίνεται η επανάσταση σας. Ειλικρινά θα ήθελα μια εξήγηση!
   
2. Η δε Αστυνομία, έτσι όπως αυτή τη στιγμή λειτουργεί στην Ελλάδα, ουσιαστικά δε λειτουργεί. Πάσχει από το σύνδρομο του Δ. Υπαλλήλου, με ελλιπέστατη εκπαίδευση, πάνω απ' όλα στη συμπεριφορά απέναντι στον πολίτη, με βαθιά προβληματικές εκφάνσεις προσωπικοτήτων στο σώμα, που φλερτάρουν από τη στρατολαγνεία, το ρατσισμό σε κάθε τι διαφορετικό και το υπερβολικό ζήλο, τύπου σερίφη στη Αμερικανική Μεγαλούπολη του 70, μέχρι την πλήρη απραξία και ωχαδερφισμό. Δεν μπορεί πια ούτε ασφάλεια να προσφέρει από το κοινό έγκλημα, αλλά ούτε και σωστή πολιτική αντιμετώπισης κρίσεων, θερμοκέφαλων κτλ. Τα τελευταία 2 χρόνια στην πόλη αυτή, έχω αποκτήσει φοβία με τους αστυνομικούς. Ομάδες και ομάδες, στολές και στολές, παπάκια και μηχανές με ομάδες ΑΒΔΖ και του πουλιού το γάλα, που περιδιαβαίνουν τους δρόμους, σούζες με ζητάδες στην Αμαλίας μέρα μεσημέρι, κλούβες που κλείνουν λεωφορειοδρόμους, ασπίδες και μάσκες και προτεταμένα όπλα, θαρρείς και θα μας χτυπήσουν οι τρομοκράτες του αλί μπαμπά και του τσου και βάρα από στιγμή σε στιγμή, σε ένα περιφερόμενο θίασο από κυρίως νεαρά παιδιά, που έχουν και ύφος από επάνω. Οι μισοί δε, πλακωμένοι και στα βάρη, θαμώνες στα καλύτερα γυμναστήρια. Αυτό μπορεί να εξιτάρει ίσως ορισμένες και γιατί όχι και ορισμένους στην πόλη αυτή, εμένα όμως με κάνει και αγχώνομαι. Δεν καταλαβαίνω, επίσης τη μανία, να περιχαρακώνονται σε πολύ συγκεκριμένες περιοχές του Ιστορικού Κέντρου, ενώ στα ΒΠ, ΔΠ και ΝΠ, τους βλέπουν γενικά με το τηλεσκόπιο. Διαβάζω μόνο στο τρίγωνο της Βουλής, είναι τουλάχιστον 200! Σώπα, φυλάνε τα βλαστάρια... Η δε Ηρώδου Αττικού, κάθε 2 και 3, ξεκίνησε με το "φοβητσιάρη" να υποθέσω πρώην πρωθυπουργό και δυστυχώς συνεχίζει και τώρα, να κλείνει αψυχολόγητα, κάτι ώρες ας πούμε 11 το βράδυ... Γιατί; Για να πάει ατάραχο βόλτα κάνα κανίς της γειτονιάς; Όλη η Αθήνα μια αναστάτωση, μια εικόνα κατάληψης από πηλήκια.
3. Η δε καραμέλα, κάποιων περιοχών που "παραδοσιακά" είναι πιο ελεύθερες, ανεξάρτητες, κτλ που ειδικά τον τελευταίο καιρό, πιπιλάνε συνέχεια τα μίντια. Τα Εξάρχεια και καλά, πρώτα στη λίστα. Σαν την πολυζηλεμένη νύφη. Η τάδε ομάδα που αντίκειται στην εξουσία ότι η περιοχή τους ανήκει (έτσι αποφασίσανε πολύ "δημοκρατικά", ότι άλλοι δεν χωράνε), άλλοι πάλι ότι δεν έχει αστυνομία και φοβούνται, άλλοι πάλι μας έχουν πρήξει με το "άβατο", για άλλους πάλι, πεδίο κλεφτοπολέμου με τις μπλε στολές που απλά κάθονται γύρω τριγύρω και αυτές χωρίς λόγο... και στη μέση τα ναρκωτικά, οι προστασίες που πουλιούνται στα μαγαζιά και κανείς δεν ασχολείται. Όλοι δε οι Ελληναράδες, φαν της δήθεν οργανωμένης "επίθεσης" από τα συμφέροντα του real estate. Ποια οργανωμένη μωρέ; Εδώ δεν μπορούμε να οργανώσουμε πως να αλλάξουμε μια λάμπα π.χ.! Και όλα αυτά με γαρνιτούρα μια κουραστική πια για το 2009 αριστερή Τσιπρική μπουρδολογία, (συγγνώμη φίλοι του χώρου, αλλά έτσι είναι) για Λωρίδες της Γάζας κ.α. βλακώδη. Μια απλή συνοικία είναι τα Εξάρχεια, με μια χαρά ανθρώπους, με μια χαρά ζωή, με δυνατές προσωπικότητες και μέρη φιλοσοφικής συνεύρεσης, που απλά έχουν μια ιστορία λόγω θέσης στον αστικό ιστό, πολιτισμό και ζωή της πόλης. Έτσι έτυχε και τα έφερε η ζωή...
   

ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ;

Ότι μας έχετε αλλάξει ΌΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι σε αυτή την ιστορία, στο χαζό παιχνίδι σας, τα φώτα. Εμείς που κατοικούμε στο κέντρο από αγάπη, που αγαπάμε αυτή την πόλη και δεν τη χρησιμοποιούμε μόνο για να την απομυζούμε, θέλουμε ΟΛΟΙ σας να μας αφήσετε στην ησυχία μας. Να έχουμε τις γειτονιές μας ανθρώπινες και όπως τις θέλουμε, να είμαστε μόνοι μας οργανωμένοι όπως παλιά, να μη χρειαζόμαστε καμιά προστασία από κανένα αστυνομικό ή αναρχικό, που όλοι πια δουλεύουν και δήθεν παλεύουν για εμάς χωρίς εμάς. Μια πόλη που μοιάζει σαν μια αρένα ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε συνεχιζόμενες εντάσεις που καλλιεργούνται σκόπιμα. Μια ζωή, η κατάρα του Μεσογειακού Νότου μας: Ομάδες και ομαδούλες, σκύλοι και γάτες, πράσινοι και κόκκινοι, άσπρο μαύρο και φωνές, φωνές, φασαρία.

ΑΜΑΝ ΠΙΑ.
Φτάνει...

ΞΟΥΤ όλοι στα σπίτια σας, να παίξετε με την μπάλα σας και να αφήσετε τα Εξάρχεια, το Ιστορικό Κέντρο να βρει το ρυθμό του, να βρει τη θέση που του αρμόζει πια, όπως έχει γίνει σε τόσες πόλεις. Ακόμα και στο Λονδίνο, με την τρομολαγνεία τους, τόση αστυνομία δεν έχει πια, (αυτοί έχουν και τις κάμερες και καλά, άλλη μπούρδα) αλλά ακόμα και στο Βερολίνο με την παράδοση στην ελεύθερη σκέψη αλλά και στην αναρχική ιδεολογία σε ορισμένες γειτονιές, δεν υπάρχει σχεδόν δείγμα αστυνομίας.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΤΕ
αλλά οι γειτονιές μας δεν ανήκουν σε κανέναν.

Ανήκουν στα μπαλκόνια μας και στα λουλούδια μας,
στα καλημέρα μας και τα καλησπέρα μας,
στα χαμόγελα, στα δάκρυα και στις κουβέντες μας
στις συνευρέσεις μας, στις κηδείες και στους γάμους μας
στο σεξ μας και στο φλερτ μας
στη βόλτα μας, στο σκύλο και στη γάτα μας
στις επισκέψεις μας και
στα Κυριακάτικα πρωινά μας,
στα μεσημεριανά μας στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας.

Ξεκολλήστε και αφήστε μας ελεύθερους!

STOP PRESS: Εξάρχεια... Όμορφοι άνθρωποι, όμορφα πάρκα ονειρεύονται...

Στο φύτεμα...
Σαν να μη βλέπω ΣΚΑΙ, Δημάρχους, Πρωτοψάλτη και άλλους μαϊντανούς. Ξέχασα, αυτοί πάνε στα εύκολα...
"Να έχει η βίλα στην Πολιτεία θέα τα καμμένα, ανεπίτρεπτο Μαντάμ Σουσού μου..."

Χάρηκα, γιατί οι ποδηλάτες ήταν πανταχού παρόντες. Δείγμα των ανθρώπων που φέρουν ποδήλατο...

Παίζοντας "πλατεία Volley"...

Φτάνω Εξάρχεια, στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη, Ναυρίνου και Ζωοδόχου Πηγής...

Ο ήχος από το τρυπάνι διαπεραστικός και όπως πάντα ενοχλητικός, αλλά αυτή τη φορά δεν ενοχλείται κανένας. Είναι ένας ήχος διαφορετικός, δε γκρεμίζει τοίχους για να έρθουν να χτίσουν, να πέσει τσιμέντο, ούτε για να περάσουν καλώδια και σωλήνες και μετά να καλυφτεί η τρύπα από την καυτή άσφαλτο. Αυτή τη φορά, ανοίγει τρύπες για να δεχτεί στα σπλάχνα της η ξεχασμένη Αττική γη, σκεπασμένη χρόνια και χρόνια και που τώρα ξυπνάει, τις λεμονιές, τις πορτοκαλιές, τις ελιές, τα λουλούδια και τις μπουκαμβίλιες, που έχουν φέρει εκατοντάδες άνθρωποι και έχουν ακουμπήσει σε διάφορα μέρη.

Το σώμα σκύβει, τα χέρια σκάβουν με ότι εργαλεία βρουν, τα χαμόγελα δίνουν και παίρνουν, τα πόδια λυγίζουν, τα φυτά παίρνουν τη θέση τους, βολεύονται στο καινούριο τους στέκι. Μια γιορτή ζωής έχει στηθεί, στην καρδιά της πόλης, στην καρδιά των Εξαρχείων. Μια πολύχρωμη γιορτή, που οργάνωσε με πολύ κόπο και φροντίδα η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων, που είναι μια από τις πιο δραστήριες και δυναμικές οργανώσεις πολιτών στην πόλη αυτή. Μια κίνηση που απλά αγαπάει και πονάει το μέρος που διάλεξε να μένει και όχι μόνο, το μέρος που τόσοι και τόσοι προσπαθούν να σβήσουν, να δαιμονοποιήσουν, τα Εξάρχεια.

Το παλιό λάστιχο, κειμήλιο από το πάρκινγκ, γίνεται αμέσως παιχνίδι!

Τα Εξάρχεια, που ενώ έχουν τόσο ανάγκη από ένα πνεύμονα πρασίνου και σε οποιοδήποτε άλλο πολιτισμένο μέρος του κόσμου θα έμπαινε σε άμεση προτεραιότητα η διαμόρφωση μιας πλατείας με υψηλό πράσινο για μια περιοχή με τέτοια πολεοδομικά στοιχεία, στην Ελλάδα του 2009, οι Τοπικές Αρχές, τα συμφέροντα και οι εργολάβοι που μας έχουν πνίξει πια, δεν κάνουν τίποτα παρά μόνο καταστρέφουν πάρκα, ονειρεύονται κτίρια και πάρκινγκ.

Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Των πολιτών που δεν είναι κ. Κακλαμάνη, ο περιφερόμενος θίασος όπως περιφρονητικά και αγενέστατα αρέσκεστε να λέτε με το ύφος των δέκα καρδιναλίων, αλλά χιλιάδες άνθρωποι που ζουν, είναι ερωτευμένοι με αυτή την πόλη και είναι σκεπτόμενοι, γεμάτοι ελπίδες και όνειρα για κάτι καλύτερο. Άλλωστε αν δεν κάνω λάθος εσείς ζείτε στο Χολαργό, ή κάπου προς τα εκεί. Εμείς λοιπόν λέμε όχι στα Parking σας, ναι στα Πάρκα μας! Υπάρχει ιστορία για αυτό το οικόπεδο και για την καλύτερή σας ενημέρωση διαβάστε εδώ.

Ο τοίχος της δημιουργίας. Πάντα αφηρημένης...

Στέκομαι σε μια γωνιά και κοιτάζω αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά μου. Παιδιά, γονείς, νέοι και νέες, άνθρωποι όλων των χρωμάτων και κοινωνικών καταβολών, ένα μελίσσι πολύβουο, πρόσωπα γεμάτα χαρά, ξυλοπόδαροι, οργανοπαίκτες, παρέες που συζητάνε, γελάνε, παίζουνε με τη μπάλα, ανταλλάσσουν προβληματισμούς και απόψεις, η αυτοοργάνωση σε όλο της το μεγαλείο. Είναι τόσο συγκινητικό, που αυτή η διάθεση των ανθρώπων εδώ να αλλάξουν τα πράγματα, πως μπορεί να γίνει κάτι καλό πια σε αυτήν την πόλη, κάνει τα μάτια μου πίσω από τα γυαλιά ηλίου να υγρανθούν. Προσπαθώ να το κρύψω... Σκέφτομαι, πόσο κρίμα είναι, που δεν θέλουν να τους ακούν. Να μας ακούν. Μόνο να κατηγορούν. Υπάρχει τέτοια δίψα για το καινούριο, για μια γειτονιά ανθρώπινη που σέβεται τους κατοίκους της, τους επισκέπτες της, το διαφορετικό.

Φωτογραφίες από τον "περιφερόμενο θίασο"...

Η πιο ελπιδοφόρα εικόνα είναι τα παιδιά, που παίζουν σε μια αυτοσχέδια παιδική χαρά, που στήνεται πρόχειρα με σκηνές από καλάμια και εφημερίδες, πολλές ζωγραφιές πάνω σε χαρτόνι, και ένα ρημαγμένο τοίχο που γίνεται το κάδρο, ένα ουράνιο τόξο από χρώματα πάνω στην πέτρα. Παιδιά ακόμα και σε καροτσάκια με τη μαμά, το μπαμπά, τη γιαγιά, που κοιτάζουν, κάποια είναι τόσο μικρά που μπορούν ακόμα μόνο να βλέπουν με τα αθώα μάτια τους. Ίσως δεν καταλαβαίνουν και πολύ τι γίνεται, αλλά είναι τόσο σημαντικό ότι παίρνουν τέτοια ερεθίσματα κοινωνικής συνεύρεσης. Τα παιδιά αυτά, που οι γονείς τους επιμένουν να μη τα μεγαλώνουν σε πείσμα όλων, σε "ωραία" αποστειρωμένα προάστια, αλλά στη δύσκολη καρδιά της πόλης. Και που αντιστέκονται στη αποβλάκωση που θέλουν να προσφέρουν η τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η έλλειψη ελεύθερων χώρων.

Το κουτί της οικονομικής ενίσχυσης περιφέρεται...

Μιλάω με κάποιους από την Πρωτοβουλία των Κατοίκων. Η Βέρα, έχει στο πρόσωπο μια χαρά και μια ικανοποίηση. Κουράστηκαν για αυτό και τόσος κόσμος είναι για αυτούς μια σημαντική κατάκτηση. Αλλά και μια ευθύνη! Η Έλλη έρχεται γρήγορα να με συναντήσει, λίγο "αλαφιασμένη" από το πλήθος που υπάρχει. Έχει καθαρή ματιά, από αυτή που σε κοιτάζει και σε ζυγίζει αμέσως, την καθαρή ματιά των ανθρώπων που έχουν πίστη στο δίκιο, στο σκοπό τους. Έχει όμως και την αγωνία της επόμενης μέρας, την αγωνία της ανάγκης για την περιφρούρηση αυτού του χώρου, της θέλησης κόντρα στο ρεύμα, να γυρίσει ο τροχός. Μ' ενημερώνει ότι το πρωί είχε περάσει από εκεί ο Πρόεδρος του ΤΕΕ, και τους είπε ότι θέλει να γίνουν εδώ τα κεντρικά τους γραφεία...
Λίγο σκοτεινιάζω. Αλλά μου λέει, εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε...

Ότι μπορούμε, ότι μπορούμε κυρία Έλλη μου... Ότι μπορούμε για να συνεχίσουμε να ζούμε, να παλεύουμε εκεί που μας βάζουν άλλοι στεγανά και τοίχους. Γιατί έτσι ο άνθρωπος, δικαιολογεί την ύπαρξη της σκέψης του και της φύσης του. Τη ζωή και το νόημά της. Τουλάχιστον δεν πέφτουμε αμαχητί!


Λίγες εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, Τζαβέλλα με Μεσολογγίου, τα σημειώματα, τα πανό, τα λουλούδια της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου είναι εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες μιας σάπιας κατάστασης. Χθες, ο Αλέξανδρος από εκεί ψηλά θα ήταν πολύ χαρούμενος που έβλεπε μια τέτοια γιορτή ΖΩΗΣ, ένα πανηγύρι στη γειτονιά που έφυγε... Το καλύτερο δώρο, το καλύτερο γιατρικό στον πόνο και στη θλίψη ήταν αυτό το ανθρώπινο μελίσσι. Στο στοιχειό ενός τέτοιου γεγονότος, ήταν ξόρκι το πανηγύρι αυτό της ζωής και της προσφοράς...

Η ελπίδα...

Μακάρι όλες οι γειτονιές της Ελλάδας να ήταν Εξάρχεια...

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...
ΣΤΙΣ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1994 ΕΦΥΓΕ Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ...
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ.
ΤΟΤΕ ΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΑ, ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ...

ΕΞΑΡΧΕΙΑ: Στην "απαγορευμένη" ζώνη που ΑΥΤΟΙ θέλουν...

Τα Εξάρχεια τα δικά μου δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Τα Εξάρχεια δεν είναι κατεχόμενα, ούτε μια απαγορευμένη ζώνη, που θέλουν να την έχουν έτσι γιατί βολεύει... Δεν ανήκουν στους αναρχικούς, ούτε σε θερμοκέφαλους ηλίθιους... Δεν ανήκουν στους εμπόρους των ναρκωτικών και στην πρέζα... Ναρκωτικά με τόση αστυνομία γύρω;

Δεν ανήκουν σε κανέναν. Ανήκουν στους τοίχους τους, στους ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ τους. Στα νεοκλασικά τους, στους ερειπωμένους μαντρότοιχους, στις κρυμμένες αυλές τους και στα παρτέρια που ο Δήμος ποτέ δε συντηρεί και αφήνει να ρημάζουν, άλλα ο κάτοικος μπορεί να φυτεύσει ένα λουλουδάκι. Στα σπασμένα πεζοδρόμια και στην πλατεία. Στην Καλλιδρομίου, με την πιο ωραία λαϊκή της Αθήνας. Στις πολυκατοικίες του 30 και του 40 με τις καμπύλες τους και τα μεγάλα παράθυρα. Στη μπλε πολυκατοικία της και στην Τοσίτσα της. Στα μπαλκόνια της, που οι κάτοικοι επιμένουν να κρατάνε ζωντανά και στα ρετιρέ τους να καλλιεργούν ακόμα και λαχανάκια. Στους ηλικιωμένους της, που αγοράζουν το ψωμάκι τους από τους φούρνους τους, κάποιοι από τους καλύτερους στην πόλη. Που ακόμα σέρνουν τα καροτσάκια στα τσαλαπατημένα πεζοδρόμια που καταλαμβάνουν οι πάντες, που επιμένουν στη συνέχεια της ζωής τους εκεί που έζησαν. Για μένα αυτοί είναι οι ήρωες. Οι ήρωες της καθημερινότητας που δεν καταφεύγουν στα προάστια της αποστείρωσης. Στα πρόσωπα που κοιτούσαν χθες έξω από τα παράθυρα. Στη γιαγιά που είχε χθες αγκαλιά το σύντροφό της, και με τα μπαστούνια τους κατέβαιναν τη Θεμιστοκλέους τρικλίζοντας, με μια τσάντα με γάλα, γιαούρτι και λίγο ψωμί. Στη μαμά, που έχει ακόμα το παιδί της εκεί και επιμένει να το μεγαλώνει εκεί. Στους ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ λοιπόν, που επιμένουν να καθαρίζουν το λόφο του Στρέφη, να φροντίζουν όσο μπορούν τη γειτονιά τους, που όλοι, επίτηδες, έχουν παρατήσει. Που τους στερούν το πράσινο, που ανασαίνουν κάθε 2 και 3 χημικά, καυσαέρια, που ζητάνε βοήθεια για ένα τρακάρισμα από την Τροχαία και τους απαντά ότι δεν έρχεται εκεί...

Τι είναι το εκεί λοιπόν; Το άβατο; Το άβατο του Αγ. Όρους το κάνανε μπίζνα. Εδώ τί είναι; Άβατο ψυχών, ανθρώπων που ζούνε σε τι; Σε μια αποθήκη του κέντρου; Αθηναίοι και Αθηναίες είναι, που ζούνε σαν εσένα και εμένα, που θέλουν να είναι και είναι οι πρωταγωνιστές της πόλης τους. Τα αγγεία και τα αιμοσφαίρια της καρδιάς της. Που θέλουν να κάνουν να πάψει να χτυπά... Να στέλνει τους χτύπους στο διπλανό κοιμισμένο, νεόπλουτο Κολωνάκι της βιτρίνας και από εκεί σε όλη την πόλη...

Τα Εξάρχεια των βιβλίων και της σκέψης. Της κουβέντας και του διαλόγου. Της διαμόρφωσης ιδεολογιών. Των συνελεύσεων κινημάτων και μη. Της πρωτοβουλίας των κατοίκων. Της σωστής πολιτικοποίησης και της νεανικής και ζωντανής σκηνής που θέλουν να θάψουν. Γιατί βολεύει...
Του Βοξ και του θερινού σινεμά στην ταράτσα με μπύρα και πασατέμπο. Της καλύτερης κρέπας και του Κάβουρα. Του αλληλέγγυου εμπορίου και των μαγειρείων της. Της συνοικίας που ακόμα μπορείς να μιλήσεις με τους γείτονες. Των χρωμάτων της Ζαίμη και της Τζωρτζ, των τυπογραφείων της Δερβενίου, των γραφιστικών γραφείων, της ιστορικής οδού Μπουμπουλίνας, του Πολυτεχνείου. Των γραμμένων τοίχων, που τι να κάνουν και αυτοί οι καημένοι... Πόση μπογιά και σπρει έχει πέσει πάνω τους! Των γκράφιτι του Αρκά στη Τζαβέλα...

Τζαβέλλα και Μεσολλογίου λοιπόν... Εκεί που όλα ξεκίνησαν.
Εκεί στις φαγωμένες μπάλες του παρατημένου πεζόδρομου.
Εκεί που το πεζοδρόμιο άκουσε ένα γδούπο και ρώτησε: "Τί ήταν αυτό;"
Εκεί που ο γραμμένος τοίχος απέναντι, έκανε ξαφνικά την υγρασία δάκρυ και απάντησε: "Ένα παιδί... έπεσε..."
Εκεί που η σπασμένη γλαστρούλα με το βασιλικό στο μπαλκόνι δίπλα, φώναξε: "Δεν έπεσε!!!... Τον σκότωσαν...¨

Και το παρατημένο κάγκελο, το κλειστό παντζούρι απέναντι, τα σπασμένα φωτιστικά, οι τοίχοι, τα άνοιχτα στόματα, τα μάτια, τα πρόσωπα από τα παράθυρα, από τους δρόμους, τα καφέ, τα κτίρια απέναντι, η γιαγιά και ο παππούς με το μπαστούνι τους, η πλατεία, ο Λόφος του Στρέφη, τα διψασμένα δέντρα, τα λιγοστά παρτέρια, οι πολυκατοικίες, τα ρετιρεδάκια και οι γκαρσονιέρες, τα εφηβικά όνειρα και οι ρημαγμένες ζωές των εξαρτημένων, κοίταξαν ψηλά προς τον ουρανό όπου μια εφηβική ψυχή ΠΕΤΟΥΣΕ.... ΕΦΕΥΓΕ....

ΚΑΙ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΤΩ... ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ... ΓΙΑΤΙ;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ...

ΜΟΝΟ Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΝΕΚΡΙΚΗ ΣΙΓΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ 4 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ... ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΟΥΝΑΕΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΣΤΟ ΡΗΜΑΓΜΕΝΟ ΑΣΒΕΣΤΗ... ΛΕΞΕΙΣ, ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΗΣΟΥΝ Η ΟΧΙ "ΤΟ ΚΑΛΟ" ΠΑΙΔΙ... ΞΕΡΩ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ... ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΡΗΚΕΣ!

ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ ΕΚΕΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΩΡΑ... Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο...