Τηλεοπτικά... ποδήλατα!

Από τα γυρίσματα της σειράς "Μήλα μου Πράσινα"

Από την πρώτη στιγμή που επικοινώνησαν οι άνθρωποι της σειράς "Μήλα μου Πράσινα", για να συζητήσουμε για τα γυρίσματα της εκπομπής, μου έκανε εντύπωση το επίπεδο της συνεργασίας και της συνεννόησης.  Είχαν ήδη ψάξει αρκετά το θέμα, είχαν απόψεις και ξεκάθαρες ερωτήσεις και πάνω απ΄ όλα αγάπη για αυτό που έκαναν.

Μόλις γνώρισα όμως και τον Σκηνοθέτη της σειράς Μιχάλη Αναστασίου και το πόσο ήθελε να γίνει σωστά το "γύρισμα", με ωραίες εικόνες και αρκετές γωνίες λήψης, σαν να ήμουν κανονικά σε γνώριμα χωράφια μιας ταινίας, κατάλαβα ότι το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό. Συμπάθησα ιδιαίτερα και την λιτή και πολύ πρόσχαρη Λενιώ Μυριβήλη, την παρουσιάστρια της εκπομπής, που αμέσως αγκάλιασε τη συζήτησή μας με ενδιαφέρον και χωρίς πολλά περιττά, ακούγοντας με προσοχή ότι είχαμε να πούμε. Να σημειώσω δε πως, όλα τα παιδιά στο γύρισμα ήταν εξαιρετικά και πολύ επαγγελματίες!

Το "Μήλα μου Πράσινα" είναι μια εβδομαδιαία Σειρά Οικολογικού Ντοκιμαντέρ 13 επεισοδίων, που προβάλλεται κάθε Κυριακή στην ΕΤ1.  Ένα οικολογικό ντοκιμαντέρ, που εστιάζοντας στην καθημερινότητα και τον οικολογικό τρόπο διαβίωσης, ανοίγει τη βεντάλια των βασικότερων περιβαλλοντικών ζητημάτων και φιλοδοξεί να αφυπνίσει την οικολογική μας συνείδηση. Στα επεισόδια της σειράς αναλύονται επίκαιρες θεματικές όπως οι ανανεώσιμες πήγες ενέργειας, η βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία, η βιοκλιματική αρχιτεκτονική, η πράσινη επιχειρηματικότητα και η αγροτική βιοποικιλότητα.

Η Λενιώ Μυριβήλη, ακαδημαϊκός με βαθιές οικολογικές ανησυχίες, ταξιδεύει στην Ελλάδα και συναντά 45 χαρισματικές προσωπικότητες, που έκαναν την οικολογία πράξη: Καλλιεργητές, ομάδες νέων, αρχιτέκτονες, επιχειρηματίες, δημόσια πρόσωπα και ακτιβιστές· ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και επιχειρούν για έναν καλύτερο πλανήτη, αλλά και για ένα ποιοτικότερο τρόπο ζωής. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις ανοίγεται ένας ορίζοντας οικολογικών επιλογών, που δεν μπορούν παρά να επηρεάσουν θετικά την καθημερινότητα μας.

Τις θεματικές των επεισοδίων πλαισιώνουν επιστημονικά πάνω από 40 ακαδημαϊκοί, φορείς αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Μέσα σε ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο κλίμα, η σειρά ισορροπεί ανάμεσα στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία, αρθρώνοντας στο σύνολό της έναν πρακτικό κώδικα οικολογικής διαβίωσης.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν στις 26/06 και τις 1130 το πρωί στην ΕΤ1, θα προβληθεί το επεισόδιο για τις "Βιώσιμες Μετακινήσεις", από τις οποίες φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει το Ποδήλατο και οι ποδηλάτες και... ο Σπαστός Πεταλάκης!  Νομίζω πως το αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες μας, δίνοντας στο Ποδήλατο την σωστή προβολή που του αξίζει.   

 

Ένα trailer μπορείτε να δείτε εδώ, αν έχετε Facebook 

Και επειδή πήραμε σβάρνα τα κανάλια, αυτή τη Δευτέρα, στις 27/7 και στις 15:45 στην εκπομπή του ΣΚΑΙ, ΣΚΑΙ Life με την Εύα Αντωνοπούλου, θα περάσουμε να κάνουμε μια μεσημεριανή κουβεντούλα για τις εξελίξεις στο Ποδηλατικό Σκηνικό της Ελλάδας εν μέσω κρίσης!

Καλή τηλεθέαση λοιπόν και ας ελπίσουμε στην καλύτερη ευαισθητοποίηση του κόσμου.  Ορίστε, δεν έχετε παράπονο!  Σας έχω πάντα ενημερωμένους!

O "Ανασχηματισμός" του εαυτού μας και μια ιστορία

Τον κοίταξα.  Φαινόταν, δεν φαινόταν καμιά 23 χρονών.  Καθόταν στην παραλία και το μάτι ήταν στην τσίτα, σαν ένα ραντάρ μικρό που έψαχνε πιθανώς συντροφιά, παρέα, κουβέντα, στριφογυρνούσε στα βράχια, στους λουόμενους.  

Καθόμασταν μ' ένα φίλο λίγο πιο εκεί.  Πέρασα από μπροστά, βραχώδης η παραλία, σκεφτόμουν από που ήταν καλύτερα να μπω στη θάλασσα, να μη γκρεμοτσακιστώ κιόλας.  

"Από εδώ θα μπεις" μου δίνει συμβουλή.  Ψάχνεται για κουβέντα λέω.  "Ευχαριστώ".  Βουτάω. Το νερό είναι ωραίο δροσερό, αγκαλιάζει όλο το κορμί, η θάλασσα είναι πάντα μια ζωή, μια αναγέννηση.  

Βγαίνοντας, σηκώνεται: "Από Θεσσαλονίκη είσαι;". Δεν είχα και κέφια για πολλά, πολλά αλλά λέω "Ναι. Πως το ξέρεις;" Σύμπτωση προφανώς σκέφτομαι. Και κάπως έτσι ήταν.  Είσαι ο τέτοιος, όχι δεν είμαι, ξέρεις αυτόν, όχι δεν ξέρω, αλλά μοιάζεις πολύ, τα γνωστά μωρέ να λυθεί η γλώσσα, ανάμεσα σε αγνώστους.  Να γίνει μια πρώτη ανταλλαγή. 

"Ήμουν πολύ Θεσσαλονίκη αυτό το καιρό".  Ωραία.  "Και τι κάνεις τώρα εδώ;"  απαντώ.  "Βασικά φαντάρος είμαι, αλλά τελείωσα με πάνω".  Μετάθεση, άδεια, τι και πως να πέσουν οι λεπτομέρειες στο "τραπέζι" της γλώσσας.  

Αρχίζει η παρουσίαση.  "Κοίταξε, εγώ Κομμωτής είμαι βασικά, από εδώ από Αθήνα, αλλά είμαι και φαντάρος. Αλλά μου την έδωσε τρελά εκεί πέρα. Εγώ έχω εδώ τις δουλειές μου, είμαι μέσα στη παραγωγή, έχω ανοίξει δουλειές, δεν μπορώ να είμαι σε μια μονάδα, που με βάζουν κάθε μέρα μέσα και να μην κάνω τίποτα και να ξυπνώ το πρωί για να λέω παρόν.  Σιγά ρε φίλε, αφού βλέπεις μέσα είμαι, τι με ξυπνάς;"  

Στην κουβέντα εμφανίστηκε και ο φίλος μου.  Γελάμε.  "Καλά βρε εσύ, στρατός είναι. Δεν είναι και διακοπές στον Αστέρα, τι θέλεις δηλαδή; Σιγά!"

"Δε μπορώ σου λέω, εγώ είμαι και ενδυματολόγος, φτιάχνω και νύφες". Ο φίλος μου τον διακόπτει.  "Ενδυματολόγος, παιδί μου είναι επιστήμη, ήταν ο Μετζικώφ ας πούμε, εσύ ούτε αμπιγιέζ".  Παγώνει λίγο.  "Πόσο χρονών είσαι;" Απαντά "21!"

Η έπαρση που έβγαζε αυτό το παιδί για 21 χρονών σκατό, ήταν ασύλληπτη.  Καταλάβαμε ότι το μάτι δεν έπαιζε μόνο και το hypertension δεν ήταν όλο μόνο από φυσικού του.  Ξέρετε την έκφραση παιδί "Κουμπί".  Με "κουμπιά" ήταν μάλλον... Μάλλον από χθες νύχτα.  Ξέρετε τι είναι αυτά;  Σε κάνουν χάπι. Tense! Τα βρίσκουν οι νέοι, οι πιο νέοι από εμάς, εύκολα.  

Αφού συμμαζεύεται λίγο, συμπληρώνει:" Ναι οκ, ας πούμε δίνω συμβουλές.  Ξέρεις τα μαλλιά είναι το στοιχείο μου."  Μπράβο, πολύ ωραία.  Μιλάμε για τρίχες δηλαδή.  "Και τώρα τι κάνεις εδώ; Άδεια;"  

"Όχι ρε" κοιτάζει μέσα από τα μεγάλα μαύρα Armani γυαλιά του. "Πήρα Ανοιχτό Φύλλο πορείας. 7 μήνες." Κοιταζόμαστε με το φίλο μου...  "Άσε μας μωρέ που θα καθόμουν τώρα στο Κιλκίς.  Αν και κάθε βράδυ έξω ήμουν, Σαλονίκη και τα συναφή, είχα τιμητικές, ότι ήθελα έκανα... Αλλά βαρέθηκα.  Έβαλα Αρχιμανδρίτες, πολιτικούς, γνωστούς είπα άντε από εδώ, εγώ θα συνεχίσω τη ζωή μου και την έκανα. Ξόδεψα 4500€, σε 2,5 μήνες πήγαινε έλα, εξόδους κτλ.  Οπότε έκανα και μια μεγάλη χορηγία..."

Κοιταζόμαστε και πάλι με το φίλο.  Κοιτάμε και το νέο 21 χρονών, σκατό, που έχει μπει για τα καλά και από νωρίς στο μεγάλο κόλπο της Ελληνικής ξεπουλημένης κοινωνίας.  Τον κοιτάζω και με λίγο οίκτο.  Θλίψη μου βγάζει.  "Ρε αγόρι, σιγά θα σκίσεις κάνα καλτσόν.  Καλά όλοι πήγαμε στρατό, δεν έγινε και τίποτα. Αυτός έκανε 28 μήνες, εγώ 23 και εσύ κλαίγεσαι για 9 μήνες; Βασικά όλοι κλαίγεστε λέω τα ζαζεμένα της γενιάς σου... Να είσαι αξιοπρεπής βρε!"

Με κοιτάζει σαν να του ανάλυσα τη μέθοδο του πειράματος στο CERN. Προφανώς η λέξη αδυνατεί ακόμα ίσως να κατοικήσει στο "κουμπιασμένο" εγκέφαλο.  "Ναι σιγά, μου λέει. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ δεν χάνω χρόνο. Τώρα είμαι στην παραγωγή, έχω το μυαλό να γίνω τέλειος στη δουλειά μου.  Σε εμένα βρε έρχεται η Ε (μια γνωστή αοιδός) και επίσης και η Δόμνα..."

Και πάλι κοιταζόμαστε με το φίλο μου.  "Ποια είναι η Δόμνα;"  Θαρρείς και έπρεπε να ξέρουμε την κυρία αυτή. "Αντε ρε χαζά! Έλα ρε, η Δόμνα, αυτή που μάλωνε με όλους στο Fame Story και τραγουδά...."  Δεν άκουσα που και τι κάνει αυτό το καιρό η "φίλη" Δόμνα.  Ήταν όλα υπερβολικά για εμένα.  Μόνο τον κοίταξα πάλι, νέο παιδί, όμορφο ναι, αλλά τόσο χαμένο, μάλλον τόσο νωρίς χαλασμένο από κοινωνία, συνήθειες, γεγονότα, εικόνες.  Στα 21.

Στα 21, έχει ήδη δώσει "χορηγία" στο Στράτευμα κάποιες χιλιάδες Ευρώ για να πάρει ουσιαστικά χαρτί πορείας. Έκανε άσφαλτο το μισό στρατόπεδο.  Αυτό είναι Δωροδοκία.  Έχει ήδη δώσει και πάρει τηλέφωνα σε δεκάδες "βύσματα" για να βολευτεί και να πιέσει. Όπως σχεδόν όλοι μας κάποια στιγμή.  Αυτό είναι Διαπλοκή.  Έχει ήδη καταλάβει, εμπεδώσει και καλά ότι στη ζωή είναι ότι φάμε, ότι πιούμε και αρπάξει ο κ...ς μας.  Αυτό λέγεται Έπαρση και Ματαιοδοξία.  Περηφανευόταν ότι ζει με 2 πακέτα τσιγάρα την ημέρα και 5 καφέδες.  Αυτό λέγεται ασέβεια στο Σώμα, στην Υγεία.  Και είναι μόνο 21...

Η σαπίλα εισχωρεί νωρίς στο κοινωνικό μας σύστημα.  Και ας φωνάζουν οι "Αγανακτισμένοι", που διόλου δε μου το διώχνεις από το νου ότι οι μισοί, που μουντζώνουν, έχουν πράξει τα ίδια, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.  Λαός και πολιτικοί, (οι μουντζωμένοι) σε αγαστή συνεργασία, δεκαετίες τώρα.  Η σάπια γενιά του Πολυτεχνείου, που μας τα έκανε τούμπανο με τις κατακτήσεις και τα δήθεν της που έγιναν τζιπ και Βαρούλκα στην Πειραιώς. Και Βυζαντινά και βίλες στη Μύκονο, σεμνά και ταπεινά.

Όσο για τον περίφημο Ανασχηματισμό του ΓΑΠ, σαν να βλέπω μπουλούκι περιφερόμενο με άλλο θίασο.  Όταν δε θέλεις να ζυμώσεις Γιωργάκη, δέκα χρόνια κοσκινίζεις. Εσύ 18 μήνες για την ακρίβεια.  Ένα απλό παράδειγμα...

Η Μπιρμπίλη πήρε πόρτα, αφού ποτέ δεν την συμπάθησε το σύστημα, το παλιό λιγδιάρικο ΠΑΣΟΚ, οι αντίπαλοι του  ΝΑΤURA και οι εργολάβοι.  Βάλε εκεί τον "πετυχημένο" Παπακωνσταντίνου, που μάλιστα νομιμοποιεί και τα αυθαίρετα και κλείσαμε.  Όταν φτάνει ένας άνθρωπος, να κάνει Αντιπρόεδρο και Τσάρο της Οικονομίας, το μεγαλύτερό αντίπαλό του για να κρατήσει ισορροπίες και να μην πέσει, τότε ξέρεις πως το παιχνίδι είναι από πριν χαμένο.

Πέρα από όλα αυτά, η μικρή ιστορία της παραλίας, δείχνει το τέλμα μας.  Είναι ακόμα, δυστυχώς, η αυριανή μας εικόνα.  Και δεν πάει ο κόσμος να χτυπά την κατσαρόλα, να σκούζει και να συνελευσιάζει στην πλατεία;  Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία του Ραγιά, τίποτα δε γίνεται.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, εντάξει μπράβο στα παιδιά της πλατείας Συντάγματος, για πολλά που έχουν κάνει και σκεφτεί και πράττουν.  Είναι συγκινητικό.  Αλλά γιατί έχω την υποψία ότι αρκετοί είναι σαν τα παιδιά στα free camping της Ικαρίας και της Δονούσας;  Η υπόλοιπη κοινωνία μάλλον δεν εκπροσωπείται και τόσο... Τουλάχιστον κάτι έχω σαν ελπίδα, ότι θα βρω πιο άδεια την παραλία στο εξωτικό Λιβάδι, φέτος.

Αυτά τα ακούσατε και χάρηκα.

Music: It's a matter of "One Life Stand", by Hot Chip...

Γιατί πήγα στους "Αγανακτισμένους"... αλλά μετά έφυγα.

Source: http://intyro.tumblr.com/post/5838870745/greekrevolution-spanishrevolution

Η λέξη  #greekrevolution σίγουρα δεν θα το περιγράψει καλά.  Ως έννοια.  Μάλλον δεν πλησιάζει, ακόμα τουλάχιστον την έννοια της επανάστασης.  Αποτελεί απλά ένα Twitter link για να συνομιλούμε άνθρωποι στο διαδίκτυο και να ανταλλάσονται λόγια αλληλεγγύης από τους Ίβηρες φίλους μας αλλά και από άλλους.  Βρέθηκα από την αρχή στο Σύνταγμα και μόλις γύρισα με το μυαλό να προσπαθεί αν αποκωδικοποιήσει όλο αυτό το μάζεμα ανθρώπων.

Συμπεράσματα πρώτα, γρήγορες ριπές από σκέψεις:

Θετικά (για να πεις ότι πήγες)

1. Θέληση μεγάλου κομματιού της κοινωνίας, ειδικά της διαδικτυωμένης να κάνει κάτι.
2. Απόρριψη έκφρασης από το σύνολο του πολιτικού, συνδικαλιστικού και άλλου κόσμου.
3. Αφορμή να διαμορφωθεί ένα σύνολο που αναζητά τη συλλογική παρέμβαση και επιζητεί τη ομαδικότητα στην αναζήτηση αυτή. Ο άνθρωπος σε δύσκολες στιγμές, όπως αυτή, ψάχνει κοινές συνιστώσες με όμοιούς του
4. Υπάρχει αγανάκτηση. Υπάρχει πάθος για κάτι άλλο.
5. Η μαζικότητα που προέκυψε σ' ένα απόγευμα είναι σίγουρα ελπιδοφόρα.
6. Η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει αδιέξοδο που κάπως πρέπει να σπάσει.
7. Η (έως τώρα) ειρηνική έκβαση και ισχυροποίηση καθώς έρχεται η νύχτα είναι σημάδι καλό.
8. Η σταδιακή ευρηματικότητα στα συνθήματα από την αμηχανία των πρώτων ωρών σημαντικός επίσης δείκτης ευφυίας "όχλου".
9. Για να ευλογώ και τα γένια μου, ότι είδα τόσα ποδήλατα, που χαίρομαι γιατί αν μη τι άλλο αποτελούμε πολύ δραστήριο κομμάτι της κοινωνίας όπως κατάλαβα.  Μπράβο ποδηλάτες μου!

Strike a pose

Τα ποδήλατα πλημμύρισαν τους δρόμους...

Όχι ακριβώς Αρνητικά (μάλλον προβληματικά)

1. Δεν υπάρχει ακόμα υπόβαθρο ιδεολογικό, απαιτήσεων, συγκεκριμένες προτάσεις.  Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα. Θα δείξει. Λίγο χαμένοι, αλλά ωραίο πλήθος.
2. Ελληνική φαγωμάρα.  Άλλοι τόσοι από τους 30000 μαζεμένους, βάλθηκαν να ακυρώσουν την όλη προσπάθεια. Με οποιοδήποτε τρόπο.
3. Μη νομίζετε πως (ακόμα) ιδρώνει το αυτί κανενός από τους πολιτικούς, τις μαφίες τους και τους πλουσίους.
4. Οι μισοί μου ήρθατε με φραπέ και για βόλτα.  Επανάσταση με το φραπέ δε γίνεται.
5. Το 2007, για την Πάρνηθα (βεβαίως άλλοι λόγοι, άλλες εκφάνσεις) ήσαν πολλοί με μαύρα. Όπως σημειώνει σωστά και ένας από τους πρωτεργάτες της κίνησης τούτης, τον επόμενο χρόνο ούτε 30 άτομα δεν ανέβαιναν στην Πάρνηθα για μια δουλειά. (σημειώνω, όμως διαφορετικές αιτίες)
6. Αμηχανία από συμμετέχοντες και μη.
7. Ανάγκη συνέχισης και όχι μιας εκδήλωσης πυροτέχνημα.
8. Θέλει πιο πάθος.
9. Λείπει οργάνωση. Άμεσα χρειάζεται κάποια συνέλευση, κάποια εκπροσώπηση. Κάποια δείγματα συνόλου με κοινά θέλω.
10. Στην Ισπανία, που έτυχε να βρίσκομαι στις διαδηλώσεις στις 15 Μαΐου τα αιτήματα είναι πολύ πιο συγκεκριμένα, υπάρχει σαφέστατη προετοιμασία και οργάνωση με ομάδες κτλ.
11. Το να φωνάζουμε συνέχεια κλέφτες και να μουντζώνουμε τη Βουλή, είναι ψυχοθεραπευτικό, αλλά δεν μας προσφέρει κάτι.
12. Μεγάλη μερίδα της Ελληνικής κοινωνίας είναι κακώς/καλώς βολεμένη.  Αυτή είναι η αλήθεια. Και μέρους του προβλήματος είμαστε και εμείς οι ίδιοι που δε θέλουμε ν' αλλάξουμε. 

Αλλά μην είμαστε άδικοι.  Όλοι εμείς που πήγαμε εκεί, έστω και για 1 ώρα, 1 βόλτα, κάτι ακόμα μέσα μας μας τρώει και κάτι δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε.  Κάτι μας λέει ότι πρέπει να γίνει.  Αλλά δεν το ξέρουμε ακόμα.  Αρκεί όμως που τουλάχιστον, το συζητάμε, το σκεφτόμαστε, στα καφενεία ακόμα λέμε, δεν έχουμε γίνει ακόμα ζώα.  "Αγανακτισμένοι" δεν ξέρω, αλλά τουλάχιστον όλοι αυτοί εκεί έξω, κάτι θέλουν να ελπίζουν...

Ας δώσουμε μια μικρή ευκαίρια...  Οι επόμενες ώρες/μέρες θα δείξουν...

 Viva Grecia, solidaridad de...  βάζετε ότι θέλετε!

Ένα διαφορετικό FREEDAY! Γιατί ακόμα και στην κρίση οι Ποδηλάτες μπορούν να προσφέρουν!

Photo: Courtesy of G. Mouzakis @ Zanzibar

Το να είσαι ποδηλάτης σημαίνει στάση ζωής.  Όλοι εμείς, εδώ στην Αθήνα, σε μια πόλη απάνθρωπη, όπου για δεκαετίες οι ιθύνοντες αλλά και οι πολίτες εξίσου, δεν έχουν μάθει να σέβονται τον αδύναμο κρίκο, τις ευαίσθητες ομάδες, όπως τα παιδιά, τους πεζούς, την Τρίτη ηλικία, τον ποδηλάτη, τα ΑΜΕΑ, το να κάνουμε πετάλι, είναι από μόνη της μια πράξη ελπίδας, αντίδρασης, αλληλεγγύης ο ένας με τον άλλο.

Στη σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, κάποιες κινήσεις έχουν τόση σημασία όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε.  Αυτήν την Παρασκευή, οι ποδηλάτες, μπορούν να αποδείξουν ότι παρόλο που περνάνε δύσκολα στη τσέπη τους αλλά και στην καθημερινότητά τους, έχουν μεγάλη καρδιά, τόσο μεγάλη, που μπορεί να γεμίσει ένα ολόκληρο φορτηγό με καλούδια και χρήσιμα πράγματα για το Παιδικό Χωριό SOS.

Σήμερα, Παρασκευή 17/12, στις 21:00 το βράδυ στο Θησείο, στα πλαίσια του θρυλικού και κλασικού "FREEDAY ATHENS", καλούμαστε όλοι να αποδείξουμε ότι δε είμαστε μόνο για βόλτες, αλλά ότι μπορούμε σα μια γροθιά, κόντρα στο μίζερο κλίμα της εποχής μας, να προσφέρουμε ελπίδα.  Ακόμα και να μην κάνετε ποδήλατο, μπορείτε να έρθετε και να αφήσετε κάτι. 

Να δείξουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω με Α κεφαλαίο.

Θα υπάρχει αυτοκίνητο από το Παιδικό Χωριό ΒΑΡΗΣ SOS, που θα μαζέψει όλες τις προσφορές.  Από τρόφιμα, όπως Δημητριακά, Όσπρια, Μαρμελάδες, Μέλι μέχρι παιχνιδάκια, αν γίνεται σε άριστη κατάσταση, τα πάντα για παιδιά από 2 εώς 16 ετών.  Όλα μπορούν εύκολα να μεταφερθούν σε μια τσάντα ενός ποδηλάτη!

Και φυσικά μετά ακολουθεί η πιο μεγάλη, φωτεινή, με χιλιάδες λαμπιόνια, στολίδια, τάρανδους, έλατα, φάτνες, τρελή Ποδηλατοβόλτα της χρονιάς που έχει ζήσει η πόλη.  Φέρνουμε και κεράσματα για τους άλλους ποδηλάτες, για τον κόσμο στο πεζοδρόμιο, για την πόλη ολόκληρη.   

Μια ποδηλατοβόλτα που θα αλλάξει το κλίμα της πόλης.

 Κόντρα στην καταστροφή, το ποδήλατο 

είναι πάντα αυτό που στηρίζω θερμά και επαναλαμβάνω:

Ζωή και κοινωνικότητα.

Μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε αν είμαστε όλοι μαζί. 

Το χρωστάμε στο μέλλον μας!

Στο ποδήλατο μας!

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο Facebook, εδώ

Και ορίστε και η αφίσα του event.

 Τέλος, ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά της παρέας του Freeday για αυτό που σκέφτηκαν, για αυτό που κάνουν κάθε Παρασκευή.

Ντυθείτε, στολιστείτε. 

Ή και ακόμα ελάτε όπως είστε!

Αρκεί να είστε εκεί!

Freeday Athens: Όταν η Αθήνα τη νύχτα πλημμυρίζει ποδήλατα!

(Για να απολαύσετε τα Video, με το ανάλογο σχολιασμό και όλο το... "ηχητικό περιβάλλον", παρακαλώ, πατήστε το PAUSE, στο "MUSIC FOR BLOGGING" player κουτάκι δεξιά σας.  Και μια συμβουλή, ειδικά για εσάς σε χώρο εργασίας:  Μην το έχετε και το ηχειάκι στο full, έτσι; Ευχαριστώ!)

Παρασκευές βράδια και νομίζετε πώς έχετε χαλαρώσει; Κάθεστε ήσυχα στο σπίτι σας, όταν ξαφνικά έξω από το παράθυρό σας ακούγονται κουδουνάκια και περνάνε ορδές ποδηλάτων; Πήγατε σινεμά στο "Αττικόν" και μόλις τελειώσει το έργο, είστε στο δρόμο και ξαφνικά ξεπροβάλλουν μπροστά σας εκατοντάδες ποδηλάτες;  Είστε στο ωραίο ταβερνάκι στο Κολωνό και σκάνε ποδήλατα από παντού και δε ξέρετε μήπως βλέπετε παραισθήσεις από την πολύ ρακί;  Και το χειρότερό απ' όλα: Είστε στο αυτοκίνητο και εκεί που αμέριμνοι νομίζετε πως θα γλυτώσετε, σας την πέφτουν ποδήλατα από παντού, με αναβάτες μέσα στην τρελή χαρά; Το μόνο σας όπλο, λυπάμαι, αλλά στην κατάσταση αυτή είναι οι βαθιές εισπνοές και εκπνοές και μια δόση υπομονής. Γιατί θα χρειαστεί να περιμένετε μάλλον αρκετά...

Το Athens Freeday Friday + [(free)+(day)] = freeday), ξεπήδησε πριν από περίπου 2 χρόνια ως ένα group από απλούς ποδηλάτες της πόλης που ήθελαν να οργανώσουν μια απλή  βραδινή βόλτα, στη νυχτερινή Αθήνα! Στόμα με στόμα το νέο απλωνόταν στην πόλη.  Σύντομα όμως, με τη δυναμική που προσφέρουν τα social networks, όπως το Facebook και το Twitter και τα διάφορα blogs, αλλά κυρίως για το κέφι του, τις μακρινές του διαδρομές, που μπορεί να αγγίξουν και τα 40χλμ τη φορά, τις περιοχές που ανακαλύπτεις με παρέα, το κοινωνικό του χαρακτήρα, γρήγορα έγινε το talk of the town στους ποδηλατικούς κύκλους και όχι μόνο.  Οι πρώτοι 50 έγιναν 100, 200 και έφτασαν μέρες όπως η χθεσινή Παρασκευή 19/11, που μαζεύτηκαν τουλάχιστον 1500 ποδήλατα, δημιουργώντας το πανδαιμόνιο στην αθεράπευτα ανυποψίαστη Αθήνα.

Αθεράπευτα είπα; Όχι πια!  Το ποδηλατικό αυτό μπουλούκι, καταρχάς ξεκίνησε πια να απασχολεί, ήθελε δεν ήθελε την Τροχαία, που έχει αρχίσει πια να γίνεται και αυτή μέρος της παρέας, να απασχολεί τους ανήσυχους ταξιτζήδες που μάλλον θα "βρίζουν", τον "σταθερό" κόσμο στην Ερμού και στην Αθηνάς που πλέον εξηγεί μόνος του τι συμβαίνει ξαφνικά στους εμβρόντητους πολίτες και τουρίστες.  

Προκαλεί ακόμα την περιέργεια των δημοσιογράφων που προσπαθούν να βρουν ποιος στο καλό το οργανώνει όλο αυτό, γιατί οι podilates.gr, απλά φιλοξενούν τις ανακοινώσεις για τις βόλτες στο site τους.  Προσπαθούν επίσης να καταλάβουν το πιο απλό πράγμα, ότι δεν χρειάζεται κανένας φορέας, κανένας αρχηγός, κανένας χορηγός, καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να ξεπηδήσει η ανάγκη των ποδηλατών αυτή της πόλης απλά να πάνε... ΒΟΛΤΑ!

Και τι βόλτα!  Στην ιστορία έχει ήδη μείνει η πανηγυρική βόλτα Tour D' Athenes, που γίνεται με το κλείσιμο της σεζόν κάπου εκεί τον Ιούλιο, όπου η "παρέα" ποδηλατεί ένα γύρο σχεδόν όλου του Λεκανοπεδίου, κάπου 80 χλμ.  Ή οι θεματικές, όπου π.χ. οι πατινιέρηδες (που συμμετέχουν και αυτοί με το δικό τους τρόπο) χαράζουν το δρόμο, ή οι Χριστουγεννιάτικες και οι Αποκριάτικες, οι "προαστιακές" όπως της λέω εγώ, Δ. Αττική, ή π.χ. στην Πεντέλη και στην Ανθούσα.  Ναι, σίγουρα δεν είναι πάντα η διαδρομή τόσο εύκολη, κυρίως λόγω απόστασης και ένας αρχάριος ίσως κουραστεί, αλλά πάντα υπάρχει η ποδηλατική αλληλεγγύη και πάντα μπορείς να βρεις λίγους ανθρώπους σε σημεία να γυρίσετε πίσω μαζί.

Και επειδή, πως να το κάνουμε, είμαστε λαός της φασαρίας, τα καλύτερα σημεία της ποδηλατοβόλτας, είναι οι υπόγειες διαβάσεις, τα τούνελ της πρωτεύουσας, που δίνουν μια ξεχωριστή ηχώ και αποτελούν το ξεσάλωμα του κάθε ποδηλάτη! Σίγουρα, δεν είναι και ευχάριστο για όλους να γκαρίζουν κάποιοι, αλλά οι ποδηλάτες όπως και να το κάνουμε, είναι όλοι τόσο μοναδικοί και τόσο "ισχυρές" παρουσίες με τον τρόπο ζωή τους, που αναπόφευκτα το δέχεσαι.  Χίλιοι καλοί χωράνε!

Ξέρετε όμως πιο είναι το πιο ωραίο επακόλουθο στα Freeday;  Αυτά τα υπέροχα βλέμματα των παιδιών στα μπαλκόνια της κάθε γειτονιάς.  Το αθώο, τόσο γνήσιο Ελληνικό και φιλόξενο "Καλό σας δρόμο" της κυρίας από το μικρό σπίτι στο Κολωνό.  Τα χειροκροτήματα των νέων παιδιών από τα πεζοδρόμια και τα πρόσωπα που λάμπουν από χαμόγελο σε κάθε σοκάκι και δρόμο. Το να χαιρετάς το απορημένο παππού και γιαγιά στη διάβαση που παρόλο που τους προσφέρεις δίοδο για να περάσουν, ξαφνικά έρχονται και σου δίνουν συγχαρητήρια και θέλουν να μείνουν εκεί να δουν όλο τον κόσμο να περνά. Η κοπέλα στο κατώφλι της πόρτας της με το σκυλάκι που μας χαιρετούσε όλους και φορούσε τις πυτζάμες της.  Οι γέροι στο καφενείο, που ρωτούσαν που πάμε και τους λέγαμε δεν ξέρουμε και απαντούσαν καλά το κάνετε!  Οι έφηβοι στην Καλλιρρόης που φωνάζανε μεταξύ τους να πάνε να φέρουνε τα mountain bike από το χωριό για να έρθουν βόλτα.  Οι μεσήλικες, καλοζωισμένοι, που βγαίνουν από τα καλά εστιατόρια στα Β.Π. ή αλλού και δεν πιστεύουν στα μάτια τους.  Ακόμα και τα αυτοκίνητα που αρκετά πια περιμένουν στωικά (έχουν και οι καημένοι άλλη επιλογή;), ή που αρκετοί πια, κορνάρουν στο αντίθετο ρεύμα από χαρά!  Ακόμα και αυτοί που βρίζουν, ακόμα και αυτοί που τσαντίζονται, ακόμα και αυτοί που μας λένε πως δε σέβεστε τίποτα, ναι τους καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να μην απαντήσω ότι εμάς δε μας σέβεται ακόμα κανένας εδώ και χρόνια.  Κάθε μέρα, κάθε ώρα μαζί με τους πεζούς, δίνουμε τη μάχη μας εκεί στους δρόμους. Κάθε μέρα μας "βιάζουν"...

Υπάρχει όμως ελπίδα. Μια ελπίδα για μια άλλη πιο ανθρώπινη Αθήνα. Μια ελπίδα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.  Την υπενθύμιση κάθε Παρασκευή, πως οι ποδηλάτες αυτού του λεκανοπεδίου, συνεχίζουν με το δικό τους τρόπο, με την παρουσία τους και μόνο στους βραδινούς δρόμους να λένε ηχηρά, ΝΑΙ, είμαστε εδώ, είμαστε πια πάρα πολλοί, απαιτούμε, ψηφίζουμε, βγάζουμε πια δικούς μας ανθρώπους στα Δ. Συμβούλια, μπορούμε να επηρεάσουμε την "ατζέντα" σας και θα συνεχίσουμε να ζητάμε τα δίκαια και αυτονόητα μας. Πως; Απλά κάνοντας πετάλι, χαμογελώντας και κατακτώντας δικαιώματα μέσα από την αλληλεγγύη μας!

Athens Freeday... goes underground! from Spastos Petalakis on Vimeo.


More Details:


Athens Freeday

Για όσους αγαπούν το ΠΟΔΗΛΑΤΟ! 

Ποδηλατοβόλτα FREEDAY καθε Παρασκευή εκτός  Εθνικών Εορτών και Αυγούστου.  Διαρκεί 4-5 ώρες απο 30 έως 60 χλμ με διαφορετικό προορισμό κάθε φορά εντός του λεκανοπεδίου Αττικής. 

Καλό είναι να γίνεται μέλη στο ανάλογο group στο Faceboοκ για να μαθαίνετε τι γίνεται. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΚΑΘΕ ΝΕΑΣ ΒΟΛΤΑΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ (ΠΕΜΠΤΗ) απόγευμα προς βραδάκι (εκτός special events) η διαδρομή της βόλτας ΔΕΝ ανακοινώνεται (εκτός tour d'atene) παρά μόνο ο προορισμός.

Και επειδή και οι βόλτες έχουν κανόνες, περισσότερα στο video εδώ...

FREEDAY rules @Athens from xtravaganzagold on Vimeo.

28ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών (Φωτορεπορταζ)

Μικροί, μεγάλοι στον αγώνα των 5χλμ, λίγο πριν φτάσουν στο Στάδιο.

Το σχεδόν άδειο για τέτοιου βεληνεκές αθλητικό γεγονός Καλλιμάρμαρο, περιμένει τους αθλητές των 42 χλμ.

Την περασμένη Κυριακή, στις 31/10, η Αθήνα είχε φορέσει τα καλύτερα ρούχα της και υποδέχτηκε σχεδόν 60.000 επισκέπτες απ' όλο τον κόσμο, με μέσο όρο παραμονής τις 5 ημέρες, για τα 2500 χρόνια από το γεγονός της μάχης του Μαραθώνα και του θρυλικού δρομέα (που τελικά ακόμα δεν είμαστε σίγουροι,αν το ψάξει δηλαδή κάποιος, ποιος ήταν) ο οποίος έφερε το μήνυμα ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ στους Αθηναίους πολίτες.  

Ο γνωστός στους δρόμους της πόλης "Μητσάρας", με τις πάντα επίκαιρες "ταμπέλες-παρεμβάσεις" του και χαρούμενοι φίλαθλοι της Κένυας.

Με το σπαστό ποδήλατο ανά πόδας, στους δρόμους και στα σημεία του αγώνα με τις πιο έντονες συγκινήσεις, έζησα στιγμές ωραίες.  Π.χ. την είσοδο του πρώτου Κενυάτη αθλητή των 42 χλμ, στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, όπου όλοι οι θεατές όρθιοι, χειροκροτούσαν.  Και ακολούθησαν και πολλοί άλλοι.  Τα μάτια μου υγράνθηκαν γιατί ταπεινά νομίζω, ότι ο Μαραθώνιος είναι ένας ύψιστος αγώνας προσωπικής πάλης και αντοχής και είμαι τόσο σίγουρος πως αυτοί οι άνθρωποι, με το που συνειδητοποιούν την υποδοχή του κόσμου πρέπει να νιώθουν τόσο ευτυχισμένοι.  Όλοι τους νικητές.  Και νιώθω τόσο περήφανος για όλους τους, σαν να ήταν δικοί μου άνθρωποι.

Οι πιο μεγάλοι όμως νικητές, ήταν ο απλός κόσμος, νέοι, ηλικιωμένοι, παιδιά, μαμάδες με καρότσια, άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι που συμμετείχαν από όλα τα πλάτη της γης στα 5 και στα 10χλμ των ειδικών διαδρομών, που έτρεξαν με την καρδιά τους, έδωσαν ένα απίστευτο πανηγυρικό χαρακτήρα και πολυπολιτισμικό χρώμα στην πόλη. Θυμήθηκα εκείνες τις υπέροχες μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, που δε θα τις ξεχάσω ποτέ, για το πόσο κόσμο είχα συναντήσει και μιλήσει από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Στα πρόσωπα φαίνεται η θέληση...

Νικήτρια όμως ήταν και η πόλη των Αθηνών, που όπως σημειώσαμε και με μια φίλη, είναι τόσο καλή και όμορφη όταν θέλουν οι υπεύθυνοι, κούκλα, λουσμένη στο Αττικό φως, με ένα υπέροχο ουρανό.  Μια πόλη με τόση κρυμμένη δυναμική, που παρακαλώ πείτε μου πια άλλη πόλη στον κόσμο, 31/10, έχει τέτοια ηλιοφάνεια, τόσες ωραίες συνθήκες.  Με τα αυτοκίνητα απόντα, αποκλεισμένα, με μια ησυχία και ηρεμία μοναδική.  Για αυτό επιμένουμε, επαναλαμβάνουμε συνεχώς, συζητάμε και παλεύουμε όλοι στο ποδηλατικό κίνημα και όχι μόνο, για αυτή την απολύτως αναγκαία απόφαση περιορισμού των ΙΧ, που είναι πια πλήγμα για το ιστορικό της κέντρο, για τις δομές της.  Δεν μπορεί να συνεχιστεί η ίδια κατάσταση έτσι.  

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό να το θυμάστε στις εκλογές που έρχονται, ειδικά στο Δ. Αθηναίων.  Γιατί δυστυχώς η παρούσα διοίκηση είναι εξωφρενικά απούσα από οποιαδήποτε προσπάθεια, εκτός από την καθαρά εισπρακτική της πολιτική, για διαμόρφωση πολιτικής ανεξαρτητοποίησης από το ΙΧ.  Και ούτε πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Το μικρό Brompton, ευέλικτο και ελαφρύ με ξελάσπωσε.

Χάσμα ηλικίας δεν υπάρχει στο τρέξιμο.  Υπέροχο!

Ο κύριος Σεκιούριτι και το πρωτότυπο μήνυμα στα "όργανα".

Σα φιγούρα από χορό, μια γυναίκα εμψυχώνει.

Χαμογελαστές μαμάδες επί το έργο!

Εκατοντάδες πράγματα αυτών που συμμετέχουν περιμένουν τους περήφανους ιδιοκτήτες τους.

Δημιουργώντας μια νησίδα ηρεμίας, με ένα βιβλίο ακόμα και στη μέση του πλήθους. Μοναδικό!

Τσεχία-Ιαπωνία, προφανώς σε συμμαχία!

Και ο Άγιος Πατρίκιος των Ιρλανδών, θέλει το Μαραθώνιό του.

Οι φίλοι μας οι Ισπανοί.

Η εντελώς άδεια, πανέμορφη και ήρεμη Βασ. Όλγας, κάτω από το Ζάππειο.  Τη θέλω έτσι κάθε μέρα!

Ένα ξαδερφάκι Brompton, την έχει αράξει στο στάδιο...

Και ο "Μητσάρας" δίνει το σύνθημα λίγο πριν τις εκλογές...

Για άλλη μια φορά η θέληση του ανθρώπου, και η συνεύρεση, 

κινητήρια δύναμης των πάντων.

ΥΓ: Θα είχα και άλλες φωτογραφίες, αλλά την πάτησα ως πρωτάρης, αφού την κάμερα, είχα να τη φορτίσω εδώ και κάνα 1,5 μήνα.  Πειράζει;  Μπααα!

"Προθήκες Θαυμάτων" στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης (έκθεση)

Στο κτίριο της Πλατείας, με τις art nouveau επιρροές.

Η Πλατεία Αγίας Ειρήνης, στο κέντρο της Αθήνας, κρύβει στο πλακόστρωτο της, στην ατμόσφαιρά της, αυτή την Αθήνα που μάλλον χάσαμε.  Μια εκκλησία, όμορφη, μεγαλοπρεπής, σχεδιασμένη από τον Λ. Καυταντζόγλου, στο κέντρο της, και μια συστάδα από κτίρια στολίδια, που διατρέχουν χρονολογικά τον 19ο αιώνα, μέχρι τον Ελληνικό μοντερνισμό του '30 & του '50 δεσπόζουν στο τοπίο.  Κτίρια, που τώρα πια αρκετά από αυτά στέκουν εγκαταλελειμμένα αλλά κάποτε έσφυζαν από ζωή.  Τόπια και τόπια από υφάσματα στοιβάζονταν στις ξύλινες προθήκες, αραδιάζονταν για τις κυρίες της καλής κοινωνίας στα μεγάλα ξύλινα τραπέζια, και τα στημόνια και οι μηχανές από τους ραφτάδες δούλευαν ακατάπαυστα.  Βιοτεχνίες άκμασαν και παρήκμασαν και τώρα πια, χάσκουν άδεια κτίρια, με τα παραθυρόφυλλα κρεμασμένα, ανοιχτά, για να περνά ο αέρας και η μόλυνση, να τρώνε τα σωθικά τους.

Στο κτίριο της οδού Περικλέους, τα ταβάνια και οι τοίχοι είναι τα αστέρια της βραδιάς.

Και όμως, αποτελεί ακόμα ένα κομμάτι από το πιο ρομαντικά και όμορφα της Αθήνας, που παρόλο την υποβάθμιση, τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα σπασμένα πλακάκια, τις καταχρήσεις χώρου από ένα φυτώριο, και τα καφέ, η πλατεία δείχνει σημάδια αστικής ανάκαμψης και ελπίδας.  Ακόμα είναι νωρίς, αλλά πιστεύω ότι είναι στην αναμονή για να ντυθεί και πάλι με το φόρεμα της δόξας.

Το υπέροχο φουαγιέ του κτιρίου της Περικλέους.

Στο πλαίσιο αυτό, στη αριστερή πάνω γωνία της πλατείας, σε μια πολυκατοικία art nouveau, ιδιοκτησίας του Κ. Σγουμπόπουλου (Sisley, Benetton κτλ), τα τελευταία 2 χρόνια, πραγματοποιείται μια ριζική ανακαίνιση, με σεβασμό στο κτίριο που σιγά, σιγά το αναδεικνύει και θα το τοποθετήσει, κρίσης και διαθέσιμων χρημάτων επιτρέποντος, στη ζωή της σύγχρονης πόλης. Κάποιοι στην αρχή μιλήσανε για διαμερίσματα πολυτελείας, αλλά αυτό το σενάριο τώρα μάλλον δεν ισχύει, και προφανως προβλέπεται μια πιο εμπορική χρήση.

Τα εσωτερικά μπαλκόνια του νεοκλασικού, όμορφα και αεράτα.

Στην απέναντι ακριβώς πλευρά της πλατείας, πάνω στην Περικλέους και απέναντι από την εκκλησία, βρίσκεται ένα νεοκλασικό στολίδι, που μέχρι πριν λίγα χρόνια στέγαζε το ιστορικό υφασματάδικο του Κωνσταντινίδη, και ανήκει στο φίλο και πάντα ευγενή Φ. Σπηλιοτόπουλο.  Ένα κτίριο κόσμημα, με υπέροχη διαρρύθμιση, αστική πολυτέλεια του τέλους του 19ου αιώνα, που ακόμα αντέχει.  Με ταβάνια ζωγραφισμένα μοναδικά, και ένα ισόγειο χώρο που μυρίζει ακόμα κλωστές και εμπόριο, που χαρακτηρίζεται από τις χαρακτηριστικές και στιβαρές ξύλινες προθήκες από το πάτωμα ως το ταβάνι.

Το Δ/ντικό γραφείο, θυμίζει άλλες εποχές.

Ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο, ήρθε και ενώθηκε με τη μοντέρνα τέχνη 33 νέων καλλιτεχνών που μάζεψε η Δάφνη Ζουμπουλάκη (της γνωστής γκαλερί), σε μια έκθεση ουσιαστικά installation, στους 2 παραπάνω χώρους, με την ονομασία "Προθήκες Θαυμάτων" ή Zone D.  Αποτελεί ουσιαστικά μια πρόταση, μια ανοιχτή συζήτηση με τον κόσμο και τα κτίρια στα οποία φιλοξενείται και χαρακτηρίζεται από τις έντονες αντιθέσεις και των έργων αλλά και της αρχιτεκτονικής.

Το κτίριο πάνω στην πλατεία, ένας "απέραντος" ανοιχτός βιομηχανικός ουσιαστικά χώρος σε 2 επίπεδα, φιλοξενεί εγκαταστάσεις τέχνης, πιο μοντέρνες, σε αντίθεση με το πολυκαιρισμένο νεοκλασικό της Περικλέους, όπου η κλίμακα της έκθεσης χαρακτηρίζεται πιο πολύ από λεπτεπίλεπτα, μικρά εκθέματα με εντονότερη την παρουσία της φωτογραφίας.

Βρίσκω εξαιρετικό, να ζωντανεύουν κομμάτια της πόλης, που το έχουν ανάγκη με τέτοιες πρωτοβουλίες, όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά και χορηγία στέγης από τους ιδιοκτήτες στους καλλιτέχνες, μπορεί να κάνει τη διαφορά.  Προσωπικά η έκθεση, δεν με ενθουσίασε, αλλά αυτό είναι προσωπική γνώμη ενός μη τόσο σχετικού με τα εικαστικά της πόλης, αλλά και επίσης ενός ανθρώπου που μάλλον η μοντέρνα τέχνη, με εξαιρέσεις φυσικά, δεν τον συγκινεί σημαντικά.

Στις προθήκες, όπου παλιά τα τόπια, τώρα πίνακες.

Το κόσμημα της έκθεσης και το ατού, νομίζω είναι τα 2 πραγματικά απόλυτα ενδιαφέροντα κτίρια, με τους χώρους τους, τις δυνατότητές τους, τον όγκο τους και την επιρροή τους.  Και η δυναμική μαζί με την ενέργεια της πλατείας, μιας όμορφης γωνιάς της πόλης, που κάποιοι τώρα ανακαλύπτουν σαν ένα κρυμμένο μυστικό. Ας πρόσεχαν.  Η Αθήνα έχει διαμαντάκια που πάντα αξίζει να ψάχνεις και να φέρνεις στην επιφάνεια.  Η έκθεση αυτή, με τη συνειδητή επιλογή τοποθεσίας, χώρων και εκθεμάτων, τοποθετεί και πάλι το Κέντρο της Αθήνας, εκεί που του αξίζει.  Στη ζωή και στους προβολείς και όχι στην εγκατάλειψη και στη μιζέρια. Κάτι που η Δημαρχία δεν έχει κάνει  Αξίζει, μια βόλτα για να νιώσετε και εσείς λίγο την αίσθηση αυτών των χώρων.

Με τα γάντια, ξεφυλλίζεις ένα ημερολόγιο installation

Στην πρόσοψη του παλιού υφασματάδικου.

ΚΤΙΡΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ (από Αθηνόραμα)

'Α Κτίριο: Πλ. Αγ. Ειρήνης 10, ΄Β Κτίριο: Βασιλικής 2 & Π. Σκουζέ & Λιμπονά

 Προθήκες θαυμάτων Τριάντα έξι καλλιτέχνες παρουσιάζουν τα έργα τους στο πλαίσιο του Zone D της γκαλερί Ζουμπουλάκη σε δύο διατηρητέα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας. Μέχρι 30/10. Εγκαίνια: Δευτ. 27/9, 8 μ.μ.

Τρ., Τετ., Παρ. 3-9 μ.μ. Πέμ. 3 μ.μ.-12 μεσάν. Σαβ. 12 μ.-9 μ.μ.

ΚΑΙ ΕΝΑ ΥΓ:

Την Πέμπτη, στις 30/9 και στις 17:30, ο Σπαστός Πεταλάκης, πάει στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και στην εκπομπή του Δημήτρη και της Χριστίνας, 16:00 με 18:00,  σε μια απευθείας μετάδοση από το Νομισματικό Μουσείο, στην οδό Πανεπιστημίου ή αλλιώς Ελ. Βενιζέλου, για να κουβεντιάσουν για τα ποδηλατικά νέα της πόλης.

Ποδηλατοπορεία στην ελπίδα...9/5/2010

Βγήκα από το σπίτι.  Ξεκίνησα το πετάλι. Κατηφόρισα τη Βουλιαγμένης.  Το βλέμμα άστραψε... Ποδήλατα ξαφνικά. Από παντού.  Φανάρι, εκτός από το Dan ένα Καναδό φωτογράφο και μια φίλη, ποδηλάτες στην ουρά!  Είμαι στην Ολλανδία;  Όχι, Αθήνα. Μια στιγμή από 3, γίναμε 7, γίναμε 10...  "Πάμε όλοι μαζί" έβγαλα φωνή. Χωρίς σκέψη, χωρίς σχέδιο, οδηγώ μια προσυγκέντρωση.  Αυθόρμητη, γέννημα της στιγμής.  Όπως το κίνημα του ποδηλάτου στην Αθήνα. Πηγαίο. 

Διασταύρωση με Αμαλίας, ήρθανε και άλλοι. Οι 10 έγιναν 13..   Φωνή μου..."Πάμε από την Πλάκα"... Μουσική. Ένα ηχειάκι στο ποδήλατο, στερεωμένο, παίζει ωραίες μουσικές.  Κυριακάτικες.  Αγία Αικατερίνη, Πλάκα.  Χαρά.  Κοπέλα με ένα κόκκινο σπαστό, προστέθηκε μαζί μας... "Έλα και εσύ".  Τουρίστες και περίοικοι, χαμογελούν.  Παραμερίζουν να περάσει το μικρό αναπάντεχα σχεδιασμένο ρυάκι από ποδήλατα. Πολύχρωμο σύνολο. Πολιτισμένο σύνολο.

Καπνικαρέα.  Ο Μιχαήλ. Περιμένει. Γελά! "Που τους μάζεψες όλους αυτούς;"  Γίνεται και αυτός ένα με τη μάζα.  Αιόλου, στενά, πεζόδρομος. Από τα στενά σκάνε και άλλα ποδήλατα.  Σταδίου, Ομόνοια.  Τα "ποδηλατικά" ρυάκια, άλλα από την Πανεπιστημίου, άλλα από την Αθηνάς, εμείς... Γινόμαστε ένα.  "Πάτε πορεία;" Ναι. Μια φωνή όλοι μαζί.  Ομάδα. Σύνολο. Ένωση.  Πατησίων.  Μέσα μου ξέρω.   Η ποδηλατοπορεία θα είναι τρανταχτή.  Ήδη φαίνεται!  

Πεδίο του Άρεως. Πλήθος μεγαλειώδες.  Δε χωράμε.  Ήλιος καίει.  Ποδήλατα και ποδηλάτες κρύβονται στα δέντρα.  Λίγη σκιά.  Ο περιπτεράς ξεπουλά τα νερά του.  Γελάει. "Έπρεπε να με είχατε ειδοποιήσει"! Η καλύτερη του.  Τηλέφωνα.  Ψάχνω τα παιδιά. Οι πυρήνες μας.  Τραπεζάκι, γουρουνάκια πολύχρωμα για οικονομική ενίσχυση.  Παιδιά, ότι θέλετε.  Προσπαθούμε όσο μπορούμε.  Δύσκολες εποχές, αλλά ο κόσμος βοηθά.  Σπίθες στα μάτια.  Σφυρίχτρες.  Κουδούνες.  Τρομπόνια. Φωνές... Τάσος βγάζει φωνή... "Φ. θα πας μπροστά?" Δεν έχω 2η σκέψη... Πάντα έτσι.  Αμετανόητα εκεί, μπροστά.   Μια ποδηλατοπορεία  για εμένα χαλαρή δεν υπάρχει.  Γουστάρω όμως.  Είναι καθήκον. Ανταλλαγή τηλεφώνων.  Παίρνω κίτρινο γιλέκο.  Να ξεχωρίζουμε. 

Κόσμος ανυπομονεί. Πάμε, πάμε... Βρε λίγο ακόμα, μισό... Πάμε, πάμε... Φωνές, ξεκινάμε.  Δρόμοι κλείνουν. Ποτάμι, χείμαρρος... Ποδήλατα, ποδηλάτες εκτός σκιάς, χρώματα, κατασκευές, σημαίες, μουσικές, παιδιά, παιδιά πολλά παιδιά. Μωρά στις ειδικές θέσεις τους. Γονείς, έφηβοι, αθλητές, bmxαδες, mountain bikers, κυρίες με καλάθια, και λουλούδια, σκυλιά, γατιά σε καλάθια, ηλικιωμένοι, νιάτα, 50αρηδες, συνεργείο ποδηλάτου, 3 γιατροί με σήμανση στο χέρι, οργάνωση, αυτοοργανώση.  Μεγάλη υπόθεση. Αν θέλουμε όλοι μαζί, κάνουμε θαύματα.  Ο καθένας όπως θέλει, ότι θέλει, όσο θέλει, όπως είναι!  Το πιο σπουδαίο.  Ο εαυτός μας και το σύνολο σε κοινό σκοπό. Μαγεία.

Μπροστά λοιπόν... Πετάλι.  Οι "κίτρινοι" οδηγοί κάνουν μια σειρά.  Φυσικά όλοι έχουν άποψη.  Σιγά, γρήγορα... Πάμε. Μια στιγμή κοιτάζω πίσω...  ΣΟΚ.  Χιλιάδες, χιλιάδες ποδήλατα.  Γεμίζω δύναμη.  Αυτό μόνο με τα ταπεινά μας μέσα.  Διαδίκτυο, emails,  αφίσες, από στόμα σε στόμα. Το 2003 πρώτες πορείες 100.  Σήμερα 6000! Κάθε χρόνο όλο και πιο πολλοί.  Το μυαλό παίρνει χίλιες στροφές.  Πρέπει να είμαστε σωστοί.  Ευθύνη, να οδηγήσεις τόσο πλήθος.  Αριθμός τεράστιος , πρώτη φορά τόσο πολλοί, σε μια πόλη που πονά ακόμα εδώ και 5 μέρες. Πονά πολύ.  Ελπίδα σκέφτομαι. Θάρρος. Αισιοδοξία.  

Σταδίου, μετά την Ομόνοια και ακόμα οι τελευταίοι φεύγουν από το Πεδίο του Άρεως.  Δέος.  Συνεννόηση με τροχονόμους που πια δεν το πιστεύουν... Τι τους συνέβη Κυριακάτικα! Σταδίου, ελαφρά ανηφόρα.  Κόσμος στα πεζοδρόμια χαζεύει... Από το πλήθος και το πάθος.  Στάση.  Συνθήματα.  Χέρια ψηλά. Φωνή μου... Θα κλείσει; Προσοχή. Παράσταση το βράδυ... "Εργαλείο" ζορισμένο.  "Αυτό είναι σωστό... Ποδήλατο στην πόλη και μέσα στο Μετρό".  Με το Μετρό πια, μάλλιασε η γλώσσα μας. Χρόνια τώρα.  Θα "πέσει" και αυτό. Το ποτάμι αυτό πίσω δε γυρνά. 

Ανηφορίζω Σταδίου. Ο Π. δίπλα, κρατά ένα μπουκέτο, λουλούδια. Άσπρα κρίνα.  Όμορφο.  Προορισμός Σταδίου 23.  Μαρφιν.  Ή ότι απέμεινε.  Όσο πλησιάζω, συναισθήματα έρχονται.  Κάθε μέρα από εκεί περνάω.  Μυρίζει ακόμα.  Πολύ. Καμένο.  Σαν πέπλο.  Σαν προειδοποίηση. Από εδώ πέρασε θανατικό.   Ποδηλάτες ησυχάζουν.  Αφήνω την κεφαλή.  Φωνάζω.  "Μπροστά, συνεχίστε"...  Πηδάω πάνω σε ένα κάγκελο.  Κόσμος μπροστά στη καμμένη Τράπεζα.  "Βάστα με" λέω σε έναν.  Στηρίζομαι σε ένα δέντρο.  Έχω στο χέρι το μπουκέτο.  Περίεργη, πληγωμένη ησυχία.  Ποδηλάτες περνάνε μπροστά.  Πιο ήσυχο το ποτάμι τώρα.  Ηρέμησε.  Σκέφτεται. Αναλογίζεται.  Πονάει.  Γιατί εδώ χάθηκε η ανθρωπιά.  Εδώ χαθήκαμε ως κοινωνία.  Χαθήκαμε ως σύνολο.  Εμείς είμαστε όμως το νέο σύνολο.  Σκέφτομαι. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα.  Υπάρχει ανθρωπιά ακόμα.  Φωνάζω... "Σταματήστε..."  Υπάρχει ησυχία.  "Ενός λεπτού σιγή.... "  Συμπληρώνει και το παιδί με τη μικροφωνική.  Λίγοι περαστικοί που μιλάνε... τους κοιτώ αυστηρά... Σταματάνε.  Ώρα σεβασμού.  Πηδάω κάτω από το κάγκελο.  Λουλούδια στο χέρι.  Πάω στην πόρτα.  Απόλυτη ησυχία.  Μοναδικό.  Περαστικοί δακρύζουν.  Αφήνω τα λουλούδια στην πόρτα.  Και εκεί έσπασα... Ναι, κλαίω.  Νιώθω ΤΟΣΗ δύναμη από το κόσμο πίσω μου.  Πλημμύρα δακρύων.  Δύναμη ήρθες.  Σηκώνω το χέρι πάνω.  Μια γροθιά....  Φωνάζω όσο μπορώ να το ακούσει η Σταδίου, η Αθήνα, τα δέντρα.... "ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ... " Γροθιά ψηλά.  Κλαίω πια ασταμάτητα αλλά το στόμα πεισματικά σφιχτό.  Θα νικήσουμε.  Υπάρχουμε και εμείς.  Οι άλλοι.  Η ελπίδα.  Ευχαριστώ το Θεό που είμαι εδώ τώρα.  Νιώθω πλήρης.  Πλήρης.  Ησυχία, σπάει σε λίγο... Τεράστιο χειροκρότημα.  Οι ποδηλάτες.... Χειροκρότημα ζωής.  Δέος στον κόσμο στο πεζοδρόμιο.  Ποδήλατο και ζωή είναι ένα.  Εδώ η απόδειξη.  Εδώ όλα.  Όλα...

Δακρυσμένος, κλαμένος πάω να φύγω.  Ο κόσμος με σταματά.  "Μπράβο σας... Που είναι αυτά να τα δείξουν"...λένε. "Να πάρει ο κόσμος ελπίδα... " Δε θέλουν, δε θέλουν να δώσουν ελπίδα, να δείξουν κάτι άλλο.  Έξαφνα 3 κυρίες, σαν χαρακτήρες, φιγούρες από τραγωδία με πλησιάζουν.  Χέρια... Στοργή... Άγγιγμα... Αγκαλιά... Ζαλίζομαι... Κοιτάζω βουρκωμένα μάτια... Βουρκώνω και εγώ... " Είσαι ο Φ.Φ;  Ναι"... Σοκ... Που, πως;  Αστραπή μνήμης ξεσηκώνουν τα λόγια τους.  "Είμαστε οι θείες του Ν... τότε στο ποτάμι... Λούσιος, θάνατος, 26/5/2007... Εκεί που ήσουν και εσύ παιδάκι μου... θυμάσαι;"  Μπορώ να ξεχάσω;  Μπορώ... Κόλαση και ανάσταση... "Αγόρι μου έτσι... έτσι να είσαι! Το παιδί μας έφυγε... εσύ εδώ... είσαι αυτός... Μπράβο σου, μπράβο..."  Σκοτοδίνη του παρελθόντος. Ήρθες να με βρεις.  Αναγνώστες που να ξέρετε και εσείς τα δικά μου... Αλλά ίσως κάποιοι ξέρετε.  Άλλη στιγμή... Ψάξτε στο blog... Θα καταλάβετε... Μνήμη...  Πως να συνεχίσω;  Τα πόδια λυγίσανε αλλά ξαναστηλώθηκαν...  θα συνεχίσω, αυτό κάνω 3 χρόνια τώρα. Μόνο πιο δυνατός...

Περιθώρια περαιτέρω δεν υπάρχουν.  Σύνταγμα.  Πορεία έχει σπάσει.  Ολική επαναφορά στο σκοπό μας.  Τρέχω.  Πως; Γιατί;  Βιάστηκαν...  ηρεμία.  Μόνος. Ιασ. τρέχει προς βοήθεια.  Μισό περιμένετε.. Ευχαριστώ... Ποδηλάτες συνεννοούμαστε. Αδειάζουν τα αυτοκίνητα σταδιακά.  3 τρόλεϊ, ένα λεωφορείο στο πλήθος μέσα.  Τρέχω... Να οργανωθούμε.  Τροχονόμος. Παιδιά κάντε άκρη να φύγουν αυτά.... Περιμένουν όλοι.  Ενωθήκαμε και πάλι.  Τσαντίζομαι δεν έπρεπε να γίνει αυτό... Αλλά είναι χιλιάδες... Πόσο να τρέξουν 15-20 άτομα;  ΟΚ.  Φύγαμε και πάλι.  Βουλή.  Ο φίλος με το μουσάκι από τη Yoga γέλιου και η Ελ., θέλουν να αγκαλιάσουν τους αστυνομικούς.  Γελάω.  Παθαίνουν σοκ.  Δεν έχουν συνηθίσει.  Στην αρχή όχι, όχι... Παρακαλάει ο κόσμος.  Κάποιοι στη Βουλή φωνάζουν "κλέφτες, κλέφτες". Σύνθημα των ημερών.  Ότι να' ναι.  Αλλά δε με ενοχλεί.  Αρχή: σέβομαι όπως είσαι, ότι είσαι.  Αρκεί να μη ξεφύγει.  Δεν.  Δεν έχει γίνει ποτέ.  Γελάνε τέλος οι αστυνομικοί.  Δωρεάν αγκαλιές... Κόσμος χειροκροτά.  Πλήθος ατελείωτο.  Βασ. Σοφίας, Χίλτον.  Τελικά καταλήγω πίσω.

 Ζητάδες στη μηχανή.  Λέω ευχαριστώ.  Δίκαιος.  Προσπαθούν και αυτοί με αυτό τον όγκο.  Χαμογελάνε... "Εμείς ευχαριστούμε.  Καλά κάνετε.  Έτσι, κάθε χρόνο πιο πολλοί." Επικοινωνία, ζητάνε όλοι.  Λίγο χαλαρώνω.  Το μάτι όλα τα προσέχει.  Ποδηλάτες πια εκπαιδευμένοι, μόνοι τους κάνουν ασπίδα. Κλείνουν διασταυρώσεις. Έχουν μάθει. Αλληλεγγύη.  Ωραία είναι.  Χαμογελώ.  Ευτυχία. Επιτυχία.  Χαρά.  Θετική σκέψη σε πόλη τραυματισμένη.  Δημιουργία.  Χαλαρά.  

Λ. Αλεξάνδρας.  Λύτρωση αυτή η κατηφόρα.  Ιδρωμένο πρόσωπο.  Αεράκι δροσερό.  Ανακούφιση.  Γελάω.  "Η βενζίνη πήγε 1,5 ευρώ... πότε επιτέλους θα βάλετε μυαλό;"  Οδηγοί σταματημένοι, περιμένουν στωικά.  Συγγνώμη, αλλά μια μέρα και εμείς έχουμε το δρόμο.  Κάθε μέρα παλεύουμε με το θεριό σας.  Αξίζουμε καλύτερα. Αξίζουμε μια ευκαιρία.  Είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί και θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι.  "Πάμε, πάμεεεε...."  Κατηφόρααααα... Υπέροχα.  Πέδιο Άρεως.  Τέλος και αρχή.  Τέλος δεν υπάρχει σε αυτό που ζω με αυτό το μηχάνημα.  Την πιο ωραία εφεύρεση. Ποδήλατο.  Ερωτευμένος;  Ναι!  Ικανοποιημένος; Ναι!

Επιτυχία; Ναι!  Δέσμευση; Ναι!  Υπέροχος κόσμος; Ναι!  Ευτυχία; Ναι!  ΖΩΗ, τίποτα άλλο! Και του χρόνου όλοι εδώ...Χειροκρότημα!  

ΕΛΠΙΔΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΣΕ ΛΑΒΩΜΕΝΟ ΚΟΥΦΑΡΙ.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ

ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

ΛΥΣΗ

Στην κρισή αυτή αλληλεγύη.

Ο ένας για τον άλλον.

Πίσω στις αρχές τις ανθρώπινες.

Βοήθεια.

Νιώθω ευτυχισμένος.

Πλήρης.

 Χέρια, κεφάλια πάντα ψηλά!!

Φιλιά.

Πολλά!!

ΥΓ: Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον Καναδό φωτογράφο Danylo Hawaleshka, φωτορεπόρτερ από την Athens News, την αγγλόφωνη εφημερίδα της Αθήνας για τις εξαιρετικές φωτογραφίες και την Cordella Madden-Kanellopoulou για τις συνεντεύξεις και την κάλυψη της πορείας... Από τους ελάχιστους που ενδιαφέρθηκαν φέτος.  Την Athens News, θα την βρείτε σε κεντρικά περίπτερα.  Στις σελίδες 16-17 είναι η ιστορία μας...

Στα ίχνη του Γιάννη Τσαρούχη/στάθηκα/αναλογίστηκα

Κοντοστάθηκα μπροστά στους ποδηλάτες, όλοι παραταγμένοι σε μια σειρά, μια παρέλαση από εικόνες, πρωταγωνιστές και ποδήλατα του 1930. Ποδήλατα και υποψίες φουστανέλας ή χιτώνα; Γιλέκο δυτικότροπο, ή απλό μάλλινο, βαλκανικό υφαντό; Ο Γιάννης Τσαρούχης, είχε αυτό το χάρισμα, να προσδίδει σε κάθε σχεδόν πίνακά του αυτή την αίσθηση της Ελλάδας, του Ρωμιού, τη μοίρα αυτής της γωνιάς της γης, που το ένα πόδι είναι στη Δύση και το άλλο στην Ανατολή. Μέσα από το λαϊκό στοιχείο που επικρατεί στους πίνακές του, ξεπηδά μια γενετήσια δύναμη, ένα πάθος για το Αρχαίο Ελληνικό στοιχείο που κρυβόταν/κρύβεται;/ μέσα στις γειτονιές του Πειραιά, στα Καμίνια, στις συνοικίες της Αθήνας, στο Μοναστηράκι και στις αγορές της Αθηνάς και της Ερμού. Άντρες με πρόσωπα και ζυγωματικά έντονα, σώματα καθημερινά ή αγάλματα; Βυζάντιο, Ρεμπέτικο, Ζεϊμπέκικο, Αγιογραφία, Λαϊκές Φορεσιές, Στολές, Δρόμοι... Όλα εμπλέκονται στα μοτίβα του, όπως ακριβώς μπλέκονται όλα τα παραπάνω στοιχεία σε μια χώρα που η μοίρα της είναι ακριβώς αυτό το συνονθύλευμα ιδεολογιών, εθίμων, επιρροών, καταστάσεων, γλώσσας, μουσικής...

Η ανακατωσούρα μας που συνεχίζει να μας ταλανίζει/ ή να μας ευεργετεί/

ποιος ξέρει την απάντηση;

Περπάτησα πολύ ώρα, σε αυτή την αναδρομική έκθεση του Τσαρούχη στο Μουσείο Μπενάκη. Περπάτησα ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Μου άρεσε που είδα πολλά παιδιά. Κοιτούσαν, παρατηρούσαν. Χαμογέλασα με τις απορίες τους, ειδικά μπροστά στα ανδρικά μοτίβα, στα γνωστά "αντράκια" του Τσαρούχη. Υπήρχε αυτή η αγνότητα, αυτή η απορία η απόλυτα φυσική περιέργεια όχι για την απεικόνιση, αλλά για την τέχνη. Τα χάρηκα αυτά τα παιδάκια και τους γονείς τους. Τόσο καλό να δίνεις στα παιδιά τέτοια ερεθίσματα.

Στάθηκα, κάθισα και παρακολούθησα και το εξαιρετικό βίντεο για το Γιάννη Τσαρούχη σε 2 μέρη από μια εκπομπή της ΕΡΤ, το Μονόγραμμα, γυρισμένο, νομίζω το 1983; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι, ότι η ΕΡΤ τώρα κάνει ηλίθιες εκπομπές στην πλειοψηφία τους και πανηγυράκια Eurovision, ενώ θα έπρεπε να είναι γεμάτη από τέτοιες μοναδικές δουλειές, που προβάλουν άλλα είδωλα, άλλες πορείες.

Ένιωσα σα να είχα μια ξαφνική συνομιλία με το ζωγράφο. Λάτρεψα τον αυθορμητισμό του στις απαντήσεις, είδα τη ματιά του να μου μιλάει. Καθαρό βλέμμα. Πολύ καθαρό. Σχεδόν κοντά στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ένιωθες πως το καταλάβαινε και έβγαζε αυτή τη σοφία, που έχουν οι μεγάλοι άνθρωποι. Ως άνθρωποι εννοώ, τη σοφία του δρόμου. Απλά εδώ είχες και την οξυδέρκεια ενός αστραφτερού πνεύματος. Συγκινήθηκα τόσο πολύ, όταν τον άκουσα να λέει:

"όλη μου τη ζωή, η δυσκολία μου ήταν να μοιάσω στους άλλους

μου ήταν τόσο πιο εύκολο απλά να είμαι διαφορετικός

πάλευα για να γίνω αποδεκτός

Τώρα πια κατάλαβα όμως πόσο άχρηστο είναι αυτό"

Αυτό το διαφορετικό πάρτε το και κουμπώστε το σε όλα τα διαφορετικά που η Ελληνική κοινωνία, μοιάζει να αγνοεί ή να επιμένει να θέλει να αγνοεί. Από τα ΑΜΕΑ, το χρώμα του δέρματος, την άποψη, τις ιδέες, το ντύσιμο, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τον/την άλλο που απλά μας φαίνεται διαφορετικός. Να είστε περήφανοι αν αισθάνεστε διαφορετικοί, για οποιοδήποτε λόγο. Δεν είστε η μάζα. Και συμπληρώνει:

"πρέπει να είσαι έξυπνος για να είσαι διαφορετικός"

Στάθηκα στις 4 εποχές του, στις διάφορες εκδοχές τους, ζωγραφισμένες στο Παρίσι, και νόμισα ότι ξεπρόβαλε όλη η ιστορία του τόπου σε μια εικόνα. Οι μορφές του αυτές, σε περνάνε από την αγιογραφία του Βυζαντίου στη προσφυγιά και στην πορεία του νέου ελληνικού κράτους, στις φτωχογειτονιές που σεργιανούσε για ώρες. Εκεί κατάλαβα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε το χάρισμα να φτιάχνει από τη λάσπη, από πτωχά υλικά, εικόνες και "διηγήματα" για το μάτι μυθικά, πλούσια, μοναδικά!

Στον πρώτο όροφο, όμως χάθηκα. Εκεί είναι συγκεντρωμένες σχεδόν όλες οι σκηνογραφικές του ιδέες, μακέτες, οράματα για κάθε έργο που συνεργάστηκε ή φαντάστηκε. Από παιδί, στο πλούσιο αστικό σπίτι της θείας του στον Πειραιά, ζωγράφιζε τα σαλόνια και τα δωμάτια, σα σκηνικά από θεατρικά, με κυρίους και κυρίες της αυλής για πρωταγωνιστές. Πέρασε από μπροστά μου μια ολόκληρη γενιά και όχι μόνο του Ελληνικού θεάτρου. Παραστάσεις σταθμός όπως οι Όρνιθες, ή η Μήδεια στο Covent Garden. Σε μικρά χαρτάκια, σχέδια ακόμα και σε χαρτοκιβώτια, έφτιαχνε τους κόσμους τους φανταστικούς του θεάτρου, τη σάρκα και την οστά της ιστορίας. Σε ένα κομμάτι τοίχου γράφει ένα απόφθεγμα του:

"το ίδιο το θέατρο είναι μια τρέλα που οργανώνεται με σύστημα.

Αν μέσα στο σύστημα διαφυλαχθεί η σχιζοφρένεια και το όνειρο, το θέατρο γίνεται ενδιαφέρον"

Τελειώνοντας, η έκθεση αυτή, με πήγε ένα ταξίδι στο συναίσθημα, στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Ο Τσαρούχης άλλωστε (1910-1989), δεν έκανε τίποτα άλλο από τα να ζήσει όλη την πάλη της χώρας αυτής, των ανθρώπων της, τα γεγονότα της που της έχουν αφήσει σημάδια και πληγές που ακόμα πληρώνουμε αλλά και λατρεύουμε να αγαπάμε. Να τη ζήσει και με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο να την απεικονίσει στο καμβά του, με τα πινέλα της ψυχής μας και τα χρώματα του τόπου που ζούμε. Και να προσπαθήσει να μας ακουμπήσει με την αμεσότητά τους, την αλήθεια τους. Άλλωστε η αλήθεια πονάει ή συγκινεί.

Γιατί ο Τσαρούχης είμαστε όλοι εμείς...

Η μάνα η Ελλάς και τα παιδιά της όπως, όπου βρεθούμε,

από όπου και αν κρατάμε.