Πανσέληνος πάνω από την Αθήνα

Στέκομαι...

Το μάτι απλώνεται πέρα, ως την Πάρνηθα.

Το βράδυ η Αθήνα, χάνει το λευκό του τσιμέντου.

Αποκτά μια γοητεία ξέχωρη.

Το «άγριο» αυτό λευκό, δίνει τη θέση σε ένα απαλό «μαύρο» χαλί, κεντημένο με εκατομμύρια πολύχρωμα μικρά και μεγάλα φωτάκια.

Ένα ψηφιδωτό.

Η πόλη από μακριά στέλνει τους ήχους της.

Ο ηλεκτρικός που κυλάει στις ράγες. Μια πολύ μακρινή σειρήνα.

Ένας βουβός ήχος από τα αυτοκίνητα.

Θρόισμα αέρα ανάμεσα σε ελιές και κυπαρίσσια...

Που και που γέλια, ομιλίες, τις φέρνει ο αέρας από το Μοναστηράκι, από τα χαμηλά.

Η Μεσογειακή φύση, σιγά σιγά και ήρεμα, ετοιμάζεται για την άνοιξη της.

2 χαρταετοί, λείψανα της Καθαρής Δευτέρας, κουνιούνται σαν κατάρτια ρημαγμένα πάνω σ’ ένα δέντρο. Στο λίθινο δρομάκι, μια λακκούβα με λίγο νερό, καθρεφτίζει το φως της λάμπας και τη σκιά μιας ελιάς. Λίγο πιο εκεί, ίσα που φαίνεται στο σκοτάδι μια αμυγδαλιά, έχει πετάξει τα λουλούδια της, ανυπόμονη όπως πάντα.

Αναπνέω, αφουγκράζομαι...

Μυρίζει χώμα νωπό. Ένα άρωμα γνώριμο από τις πρώτες νεραντζιές που έχουν αρχίσει να ανθίζουν, με πλημμυρίζει απαλά. Βήματα, προχωρώ.. παίρνω το ποδήλατο στο χέρι.

Κατεβαίνω τα σκαλιά, χώνομαι στα σοκάκια, σιγά σιγά οι ήχοι της πόλης αυξάνονται, με τριγυρίζουν.

Απόψε έχει πανσέληνο και βγήκα βόλτα. Το σπίτι δεν με κρατούσε.
Μεγάλη βόλτα, σε πολλές γειτονιές, σε μέρη που συνέχεια προσπαθώ να εξερευνώ, πάλι και πάλι.

Δε χορταίνω.

Αυτή η πόλη, ώρες ώρες όσο άσχημη είναι, τόσο όμορφη μπορεί να γίνει.

Στα Αναφιώτικα, μέσα στα στενά, «μεταφέρομαι» σε μέρη ορεινά της Ελλάδας, σε χωριά των Κυκλάδων, σε γειτονιές της Κρήτης, σε γειτονιές πρωτόγονες, όμορφες που έχουμε χάσει πια από την καθημερινότητά μας. Σαν τουρίστας ανακαλύπτω.

Το ποδήλατο λίγο με κουράζει στα σκαλιά, αλλά δεν με πειράζει.

Χάνομαι...

Κατηφορίζω, όλο και πιο κάτω, η πόλη έχει αρχίσει και πάλι να με αγκαλιάζει και εγώ βλέπω, βλέπω και ακούω.
Στο Μοναστηράκι, ακούω το κελάρυσμα του Ηριδανού στην ανοιχτή οπή...
Στη μέση της πλατείας. Το νερό κυλά κάτω από την πόλη.

Εκατοντάδες ρεύματα και ποταμάκια κυλάνε ακόμα στα σπλάχνα της Αθήνας, σαν αρτηρίες, αθόρυβα.

Όσο και αν προσπαθήσαμε να τα κρύψουμε,

εξακολουθούν να κυλάνε σε ροές χαραγμένες χιλιάδες χρόνια πριν.
Η συνέχεια αυτής της πόλης με μαγεύει.

Περπατάμε σε μέρη που φέρουν φοβερή ενέργεια.
Ενέργεια που δεν μπορούμε, δεν έχουμε μάθει ακόμα να τη διαχειριζόμαστε για το καλό της πόλης.

Στα στενάκια του Ψυρρή...
Γκράφιτι, πολυκατοικίες, το άχρωμο, το γκρι φέγγει από την Πανσέληνο..
Μπορεί και το τσιμέντο να φαντάζει όμορφο και έτσι απόκοσμο; Αναρωτιέμαι...
Υπόγεια, στοές και κάγκελα, άλλα υγρά και μουχλιασμένα, άλλα ανακαινισμένα, παράθυρα με φώτα, αποθήκες, μαγαζάκια, μια παρέα έξω από ένα στούντιο piercing & tatoo συζητά τα σχέδια, αποφασίζει...
Βύσσης, κατεβασμένα ρολά και ένα μπαρ που θυμίζει τόσο Παρίσι...

Το έχω ξαναδεί...

Αθηνάς, Αιόλου, Πλατεία Καρύτση,

οι άστεγοι στην Κλαυθμώνος, μια κοπέλα ήσυχα κλαίει μέσα σε ένα υπνόσακο...

Θέλω να τη βοηθήσω, δεν ξέρω τι να κάνω.
Αισθάνομαι ξαφνικά ενοχές...
Σκύβω το κεφάλι, ντρέπομαι για εμένα, για εμάς, είναι τόσο νέα...
Κυλάει η ρόδα, το πόδι κάνει κύκλους, πετάλι.
Σταματά και περπατά, βηματίζει...

Στην Πανσέληνο και πάλι επαναπροσεγγίζω τη σχέση μου με τη γυναίκα που λέγεται Αθήνα και εξακολουθεί τόσα χρόνια ακόμα να με παιδεύει και να με χαϊδεύει,

να μου κάνει νάζια και να με εκνευρίζει...

Να με φτύνει και να με «φιλάει» με σταγόνες και δάκρυα που πέφτουν από μαρμάρινα μπαλκόνια και υδρορροές που χάσκουν ανοιχτές σαν πληγές...
Να με σαγηνεύει με τα λούσα της και τα φώτα της και μετά να με τρομάζει με τις ρυτίδες της...
Να με ξετρελαίνει με τις «ακριβές» της μυρωδιές από άνθη νεραντζιάς και αγριολούλουδων

σε μια πλαγιά στο Φιλοπάππου

και να με αποτελειώνει πίσω από ένα απορριμματοφόρο που αγκομαχεί στις ανηφόρες της...

μέρα μεσημέρι.
Να μου το παίζει Ευρωπαία, αλλά και Ανατολίτισσα προσφυγοπούλα...

Το ομολογώ...
Είμαι ακόμα ερωτευμένος και δεν ξέρω τι να κάνω...
Πήγα βόλτα σήμερα το βράδυ στις αγκαλιές της και στα κρυφά της σημεία...
Και αυτή η άτιμη πάλι με ξάφνιασε, με πλήγωσε αλλά και πάλι μου έδειξε νέο πρόσωπο, νέα φορεσιά...
Πάλι με κέρδισε.

Η άτιμη!
Μάρτυς μου η Πανσέληνος, με φώτισε στο διάβα μου...
Άραγε πόσοι από αυτούς που ζούμε εδώ έχουν την τρέλα μου;
Λες τότε να την είχαμε κούκλα; Ποιος ξέρει.

Χαζές ερωτήσεις από έναν ονειροπαρμένο ποδηλάτη...
Αλλά και ο έρωτας δεν είναι όνειρο;

STOP PRESS: Εξάρχεια... Όμορφοι άνθρωποι, όμορφα πάρκα ονειρεύονται...

Στο φύτεμα...
Σαν να μη βλέπω ΣΚΑΙ, Δημάρχους, Πρωτοψάλτη και άλλους μαϊντανούς. Ξέχασα, αυτοί πάνε στα εύκολα...
"Να έχει η βίλα στην Πολιτεία θέα τα καμμένα, ανεπίτρεπτο Μαντάμ Σουσού μου..."

Χάρηκα, γιατί οι ποδηλάτες ήταν πανταχού παρόντες. Δείγμα των ανθρώπων που φέρουν ποδήλατο...

Παίζοντας "πλατεία Volley"...

Φτάνω Εξάρχεια, στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη, Ναυρίνου και Ζωοδόχου Πηγής...

Ο ήχος από το τρυπάνι διαπεραστικός και όπως πάντα ενοχλητικός, αλλά αυτή τη φορά δεν ενοχλείται κανένας. Είναι ένας ήχος διαφορετικός, δε γκρεμίζει τοίχους για να έρθουν να χτίσουν, να πέσει τσιμέντο, ούτε για να περάσουν καλώδια και σωλήνες και μετά να καλυφτεί η τρύπα από την καυτή άσφαλτο. Αυτή τη φορά, ανοίγει τρύπες για να δεχτεί στα σπλάχνα της η ξεχασμένη Αττική γη, σκεπασμένη χρόνια και χρόνια και που τώρα ξυπνάει, τις λεμονιές, τις πορτοκαλιές, τις ελιές, τα λουλούδια και τις μπουκαμβίλιες, που έχουν φέρει εκατοντάδες άνθρωποι και έχουν ακουμπήσει σε διάφορα μέρη.

Το σώμα σκύβει, τα χέρια σκάβουν με ότι εργαλεία βρουν, τα χαμόγελα δίνουν και παίρνουν, τα πόδια λυγίζουν, τα φυτά παίρνουν τη θέση τους, βολεύονται στο καινούριο τους στέκι. Μια γιορτή ζωής έχει στηθεί, στην καρδιά της πόλης, στην καρδιά των Εξαρχείων. Μια πολύχρωμη γιορτή, που οργάνωσε με πολύ κόπο και φροντίδα η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων, που είναι μια από τις πιο δραστήριες και δυναμικές οργανώσεις πολιτών στην πόλη αυτή. Μια κίνηση που απλά αγαπάει και πονάει το μέρος που διάλεξε να μένει και όχι μόνο, το μέρος που τόσοι και τόσοι προσπαθούν να σβήσουν, να δαιμονοποιήσουν, τα Εξάρχεια.

Το παλιό λάστιχο, κειμήλιο από το πάρκινγκ, γίνεται αμέσως παιχνίδι!

Τα Εξάρχεια, που ενώ έχουν τόσο ανάγκη από ένα πνεύμονα πρασίνου και σε οποιοδήποτε άλλο πολιτισμένο μέρος του κόσμου θα έμπαινε σε άμεση προτεραιότητα η διαμόρφωση μιας πλατείας με υψηλό πράσινο για μια περιοχή με τέτοια πολεοδομικά στοιχεία, στην Ελλάδα του 2009, οι Τοπικές Αρχές, τα συμφέροντα και οι εργολάβοι που μας έχουν πνίξει πια, δεν κάνουν τίποτα παρά μόνο καταστρέφουν πάρκα, ονειρεύονται κτίρια και πάρκινγκ.

Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Των πολιτών που δεν είναι κ. Κακλαμάνη, ο περιφερόμενος θίασος όπως περιφρονητικά και αγενέστατα αρέσκεστε να λέτε με το ύφος των δέκα καρδιναλίων, αλλά χιλιάδες άνθρωποι που ζουν, είναι ερωτευμένοι με αυτή την πόλη και είναι σκεπτόμενοι, γεμάτοι ελπίδες και όνειρα για κάτι καλύτερο. Άλλωστε αν δεν κάνω λάθος εσείς ζείτε στο Χολαργό, ή κάπου προς τα εκεί. Εμείς λοιπόν λέμε όχι στα Parking σας, ναι στα Πάρκα μας! Υπάρχει ιστορία για αυτό το οικόπεδο και για την καλύτερή σας ενημέρωση διαβάστε εδώ.

Ο τοίχος της δημιουργίας. Πάντα αφηρημένης...

Στέκομαι σε μια γωνιά και κοιτάζω αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά μου. Παιδιά, γονείς, νέοι και νέες, άνθρωποι όλων των χρωμάτων και κοινωνικών καταβολών, ένα μελίσσι πολύβουο, πρόσωπα γεμάτα χαρά, ξυλοπόδαροι, οργανοπαίκτες, παρέες που συζητάνε, γελάνε, παίζουνε με τη μπάλα, ανταλλάσσουν προβληματισμούς και απόψεις, η αυτοοργάνωση σε όλο της το μεγαλείο. Είναι τόσο συγκινητικό, που αυτή η διάθεση των ανθρώπων εδώ να αλλάξουν τα πράγματα, πως μπορεί να γίνει κάτι καλό πια σε αυτήν την πόλη, κάνει τα μάτια μου πίσω από τα γυαλιά ηλίου να υγρανθούν. Προσπαθώ να το κρύψω... Σκέφτομαι, πόσο κρίμα είναι, που δεν θέλουν να τους ακούν. Να μας ακούν. Μόνο να κατηγορούν. Υπάρχει τέτοια δίψα για το καινούριο, για μια γειτονιά ανθρώπινη που σέβεται τους κατοίκους της, τους επισκέπτες της, το διαφορετικό.

Φωτογραφίες από τον "περιφερόμενο θίασο"...

Η πιο ελπιδοφόρα εικόνα είναι τα παιδιά, που παίζουν σε μια αυτοσχέδια παιδική χαρά, που στήνεται πρόχειρα με σκηνές από καλάμια και εφημερίδες, πολλές ζωγραφιές πάνω σε χαρτόνι, και ένα ρημαγμένο τοίχο που γίνεται το κάδρο, ένα ουράνιο τόξο από χρώματα πάνω στην πέτρα. Παιδιά ακόμα και σε καροτσάκια με τη μαμά, το μπαμπά, τη γιαγιά, που κοιτάζουν, κάποια είναι τόσο μικρά που μπορούν ακόμα μόνο να βλέπουν με τα αθώα μάτια τους. Ίσως δεν καταλαβαίνουν και πολύ τι γίνεται, αλλά είναι τόσο σημαντικό ότι παίρνουν τέτοια ερεθίσματα κοινωνικής συνεύρεσης. Τα παιδιά αυτά, που οι γονείς τους επιμένουν να μη τα μεγαλώνουν σε πείσμα όλων, σε "ωραία" αποστειρωμένα προάστια, αλλά στη δύσκολη καρδιά της πόλης. Και που αντιστέκονται στη αποβλάκωση που θέλουν να προσφέρουν η τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η έλλειψη ελεύθερων χώρων.

Το κουτί της οικονομικής ενίσχυσης περιφέρεται...

Μιλάω με κάποιους από την Πρωτοβουλία των Κατοίκων. Η Βέρα, έχει στο πρόσωπο μια χαρά και μια ικανοποίηση. Κουράστηκαν για αυτό και τόσος κόσμος είναι για αυτούς μια σημαντική κατάκτηση. Αλλά και μια ευθύνη! Η Έλλη έρχεται γρήγορα να με συναντήσει, λίγο "αλαφιασμένη" από το πλήθος που υπάρχει. Έχει καθαρή ματιά, από αυτή που σε κοιτάζει και σε ζυγίζει αμέσως, την καθαρή ματιά των ανθρώπων που έχουν πίστη στο δίκιο, στο σκοπό τους. Έχει όμως και την αγωνία της επόμενης μέρας, την αγωνία της ανάγκης για την περιφρούρηση αυτού του χώρου, της θέλησης κόντρα στο ρεύμα, να γυρίσει ο τροχός. Μ' ενημερώνει ότι το πρωί είχε περάσει από εκεί ο Πρόεδρος του ΤΕΕ, και τους είπε ότι θέλει να γίνουν εδώ τα κεντρικά τους γραφεία...
Λίγο σκοτεινιάζω. Αλλά μου λέει, εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε...

Ότι μπορούμε, ότι μπορούμε κυρία Έλλη μου... Ότι μπορούμε για να συνεχίσουμε να ζούμε, να παλεύουμε εκεί που μας βάζουν άλλοι στεγανά και τοίχους. Γιατί έτσι ο άνθρωπος, δικαιολογεί την ύπαρξη της σκέψης του και της φύσης του. Τη ζωή και το νόημά της. Τουλάχιστον δεν πέφτουμε αμαχητί!


Λίγες εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, Τζαβέλλα με Μεσολογγίου, τα σημειώματα, τα πανό, τα λουλούδια της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου είναι εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες μιας σάπιας κατάστασης. Χθες, ο Αλέξανδρος από εκεί ψηλά θα ήταν πολύ χαρούμενος που έβλεπε μια τέτοια γιορτή ΖΩΗΣ, ένα πανηγύρι στη γειτονιά που έφυγε... Το καλύτερο δώρο, το καλύτερο γιατρικό στον πόνο και στη θλίψη ήταν αυτό το ανθρώπινο μελίσσι. Στο στοιχειό ενός τέτοιου γεγονότος, ήταν ξόρκι το πανηγύρι αυτό της ζωής και της προσφοράς...

Η ελπίδα...

Μακάρι όλες οι γειτονιές της Ελλάδας να ήταν Εξάρχεια...

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...
ΣΤΙΣ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1994 ΕΦΥΓΕ Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ...
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ.
ΤΟΤΕ ΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΑ, ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ...

Ταξιδιωτικά Ημερολόγια Λονδίνου, Μέρος ΙΙ

Μια μικρή σημείωση...
Οι περισσότερες φωτογραφίες που βλέπεται σε αυτό το μπλογκ
είναι τραβηγμένες συνήθως στη στιγμή άλλες αυθόρμητα και άλλες όχι τόσο, με ένα απλό μικρό κινητό τηλέφωνο...
Είναι μια καταγραφή της στιγμής όπως άλλωστε και η φιλοσοφία αυτού του ιστότοπου.
Συγχωρέστε με για τη μη καλή ποιότητα πάντα...

1) Τριγυρίζοντας στο High Street Kensington και στο Westfield Shopping Centre

To Λονδρέζικο high street, ζει, με τη γνωστή Βρετανική αξιοπρέπεια η αλήθεια είναι, τις μέρες της οικονομικής κρίσης. Στον αέρα υπάρχει μια ατμόσφαιρα αρκετά διαφορετική από άλλες φορές. Στο ραδιόφωνο είχα ακούσει το πρωί, ότι όλο και περισσότεροι εμπορικοί δρόμοι στην Αγγλία αρχίζουν να μοιάζουν με φαντάσματα, αφού τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τα ρολά κατεβαίνουν και μένουν κλειδωμένα συνέχεια και οι τοπικές αρχές σκέφτονται πλέον σοβαρά να τα αναλάβουν και να τα μεταμορφώσουν, έστω πρόχειρα, σε κοινοτικά κέντρα για να συναντιούνται διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, συλλογικότητες κτλ... Στο High Street Ken, το WHSMITH, υποκατάστημα ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου, κλείνει μετά από χρόνια. Ένα άσπρο χαρτί στην εισοδο μας πληροφορεί: «Τελευταία μέρα σήμερα, προλάβετε...» Σε πολλά μαγαζιά υπάρχουν προσφορές, που διαφημίζονται με κόκκινα γράμματα και σλόγκαν, όπως «Τώρα στην κρίση ελάτε σε εμάς! Οι καλύτερες τιμές!». Δίπλα ένα άλλο μαγαζί, δεν έχει ανοίξει καν, ένα μικρό χαρτί στη βιτρίνα μιλά για προσωρινά προβλήματα με την ιδιοκτησία. Μάλλον κανένα νοίκι απλήρωτο...

Η αλήθεια είναι πως η περιοχή «χτυπήθηκε» πολύ από τότε που άνοιξε το τεράστιο εμπορικό κέντρο του Westfield, στο διπλανό Sheperd’s Bush. Τι είναι αυτό; Διαβάστε αυτό το ποστ μου και θα καταλάβετε... Πόσο μπορούν να συνδέονται με την Ελλάδα όλα αυτά; (βλέπε Μαρούσι, Χαλάνδρι και Mall).

Αφήνω το «λαβωμένο» δρόμο και μετά από 10 λεπτά, φτάνω με το λεωφορείο στο Westfield… Σιχαίνομαι τα εμπορικά, αλλά ομολογώ πως αυτό είναι αρκετά διαφορετικό. Βέβαια σε πολλά μοιάζει σαν να ήμουν σε κάποιο από τα γνωστά της Αθήνας... Έχει και ειδικό τμήμα, με ένα ωραίο Champagne Bar, χλιδάτο αλλά και κιτσάτο λίγο για τα γούστα μου, που είναι μόνο μάρκες, από αυτές που καταθέτεις τρία μηνιάτικα για ένα βρακί και μια τσαντούλα. Νομίζω ξεχωρίζει, επειδή είναι ευάερο και ευήλιο, το φως μπαίνει άπλετο μέσα από τη στέγη με τις πολλές καμπύλες και δε σε πνίγει... Ψηλοτάβανο που λέμε; Αυτό!

Εντύπωση επίσης μου έκαναν τα πολύ καλά, τουλάχιστον οπτικά, εστιατόρια με κουζίνα από πολλά μέρη του κόσμου, με πρωταγωνίστρια, τη βιετναμέζικη! Αν πάτε ψάξτε για το όνομα Pho, Vietnamese Street Food… Προσωπικά δεν είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω, αλλά μου το πρότειναν ανεπιφύλακτα φίλοι Έλληνες και ξένοι! Για να ξέρετε κιόλας, το Pho είναι το πιο δημοφιλές φαγητό στο Βιετνάμ, ουσιαστικά νουντλς, που τρώγεται μετά μανίας πρωί, μεσημέρι και βράδυ, καυτερό ή όχι. Τρέφει όλο το Βιετνάμ!

Πάντως ειλικρινά, αναγεννήθηκε ολόκληρη η περιοχή, και τα μέσα μαζικής μεταφοράς δουλεύουν άψογα και πολύ καλά συντονισμένα, ώστε να μη χρειάζεσαι το αυτοκίνητό. Το ακούτε εδώ αυτό;...

Έφυγα τρέχοντας να προλάβω το National Gallery...

Σημείωση:

Αν βρεθείτε στο High Street Kensington, πρέπει να αναφέρω, ότι δημιουργήθηκε πριν από ένα χρόνο και κάτι, το εξαιρετικό κατάστημα για τρόφιμα, όλα βιολογικά ή από ντόπιους παραγωγούς που ανήκει στην αλυσίδα των Whole Foods Markets... Η αλήθεια είναι ότι σαν φιλοσοφία με βρίσκει λίγο αντίθετο τόσο μεγάλο κατασκεύασμα, δηλαδή τι βιολογικό, όταν έχεις φτιάξει ένα μεγαθήριο πολυκατάστημα τροφίμων που ξοδεύει τόσο πολύ ενέργεια μόνο για τη συντήρησή τους, ΑΛΛΑ είναι ο παράδεισος του κάθε γκουρμέ που σέβεται τον εαυτό του. 3 όροφοι, ο τελευταίος έχει εστιατόρια καταπληκτικά, με καλούδια κυρίως από Βρετανούς παραγωγούς αλλά και απ’ όλο τον κόσμο, μέχρι καλλυντικά στο υπόγειο και είδη καθαρισμού, όλα οικολογικά... Μόνο στα λαχανικά να πάτε, θα πάθετε πλάκα... Έχουν και ένα μοναδικό σύστημα που ανά τακτά διαστήματα, κάνει ντους σε όλα τα ζαρζαβάτια... Πας δηλαδή να πάρεις τη μελιτζάνα από τη Σικελία, και πλένεσαι ταυτόχρονα! Τέλειο!

Εδώ δικαιώνεται η φράση ατάκα, για όσους θυμούνται, από τους Δέκα Μικρούς Μήτσους: «Πάμε..."Whole Foods" να χαζέψουμε μουστάρδες;» Ενδεικτικά, αναφέρω πως υπάρχει ολόκληρη αίθουσα με ειδικές κλιματολογικές συνθήκες, που φιλοξενεί περίπου 230 ποικιλίες τυριών από όλο τον κόσμο... Και μπορείς να δοκιμάσεις κιόλας...Παράδεισος... για τον ουρανίσκο (Βρωμάει λίγο αλλά οκ...). Ο δε φούρνος και τα αρτοσκευάσματα δεν παίζονται!

Περισσότερες πληροφορίες εδώ. http://www.wholefoodsmarket.com/stores/kensington/

2) Ο Πικάσο προκαλεί στην Εθνική Πινακοθήκη το παρελθόν...

Αν πρέπει να πάτε σε 2 εκθέσεις οπωσδήποτε στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή, μια είναι για το Βυζάντιο, αν σας ενδιαφέρει αυτό και δεν το έχετε φάει στη μάπα από μικρά όπως εγώ ως Σαλονικιός, στο Royal Academy of Arts στο Piccadilly Lane που κλείνει στις 22 Μαρτίου, και η άλλη στo National Gallery, που έχει ακόμα πολύ καιρό μπροστά της. Μέχρι τις 7 Ιουνίου.

Θα τη βρείτε στο Sainsbury’s Gallery, στην καινούρια πτέρυγα, που για πρώτη φορά μαζεύονται τα αριστουργήματα του Πικάσο σε ένα χώρο και σε παραδοσιακές θεματικές ενότητες που «προκαλούν» όπως πορτρέτα, γυναικείο γυμνό, τοπία κ.α. Πραγματικά, μέσα στις λίγες αίθουσες που διαδραματίζεται η έκθεση, ξεδιπλώνεται το μοναδικό του ταλέντο, το ταξίδι στις τεχνοτροπίες που χρησιμοποίησε, με αποκορύφωμα το κυβισμό. Εκτός όμως από αυτό, ο επισκέπτης, έχει την ευκαιρία όχι μόνο να δει τις διαφορετικές μορφές έκφρασης που χειριζόταν αυτή η μοναδικά ταλαντούχα προσωπικότητα, αλλά και να ταξιδέψει χρονολογικά μαζί του, να ανακαλύψει την εξέλιξη του στις δεκαετίες που έζησε και ζωγράφισε, να μάθει περισσότερα μέσα από την τέχνη του για αυτόν τον άνθρωπο.

Αλλά, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της αρκετά ευρηματικής έκθεσης, είναι τα έργα που εκτίθενται στη κεντρική αίθουσα, όπου ο Πικάσο "προκαλεί" τα πασίγνωστα αριστουργήματα γνωστών ζωγράφων, όπως του Velásquez, και το έργο του Las Meninas, ή τις Γυναίκες από το Αλγέρι του Delacroix. Μόνο για το έργο του πρώτου, και σ’ ένα φοβερό αντίλογο, ο Πικάσο ζωγράφισε τουλάχιστον 50 έργα μέσα σε 2 μήνες (!), όπου προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει, να αποδομήσει το πρωτότυπο, σε μορφές δικές του, σε προβληματισμούς δικούς του, αλλά πάντα με σεβασμό στο αριστούργημα του Velásquez. Εκεί θα δείτε το δυναμικό αυτό διάλογο να παίρνει σάρκα και οστά. Τη συνομιλία με το παρελθόν, την πρόκληση στο ζενίθ της!

Είναι μικρή και ναι ακριβή (12£) αλλά αξίζει... Και ένα έξτρα τιπ: Να πάτε οπωσδήποτε προς το βράδυ, έτσι όταν βγείτε, να εκπλαγείτε, όπως έγινε και με εμένα, από τις φοβερές εικόνες που αφορούν την έκθεση και προβάλλονται με ειδικούς προβολείς χρησιμοποιώντας σαν πανί, όλο το πανέμορφο αρχιτεκτονικά κτίριο της National Gallery!

Μαγικό, όπως μπορείτε να καταλάβετε έστω και λίγο από τις φωτογραφίες!

Και να μη ξεχάσω... Επειδή έχει πολύ κόσμο, μπορεί να πάτε εκεί στις 1700 και να σας δώσουν εισιτήρια για τις 1830, οπότε κανονίστε... Pre-book, όπως άλλωστε παντού στο Λονδίνο, ή περιμένοντας, ευκαιρία να δοκιμάσετε το τσάι, με όλο το πακέτο scones, cucumber sandwiches κτλ στα National Dining Halls του μουσείου, που θεωρούνται και πολύ σπέσιαλ culinary expression της Βρετανικής Κουζίνας, αν και εγώ το χώρο το βρήκα βαρετό. Για τους μερακλήδες, έχει βγάλει και ένα πολύ ωραίο, αλλά ακριβούτσικο βιβλίο με τις διάφορες συνταγές! Πολύ British!

http://www.nationalgallery.org.uk/exhibitions/picasso/default.htm

ΥΓ: Και κάτι για να ευθυμήσουμε... Η παραπάνω φωτογραφία μπορεί να αποδείξει την αιώνια Αγγλική τυπικούρα που φυσικά σε αφήνει άναυδο. Ήθελα να βγάλω μια φωτογραφία τη συγκεκριμένη αίθουσα, από 5 σκαλιά πιο πάνω, αλλά η κυρία που βλέπετε πρώτη στα δέξια, φύλακας στην ιδιότητα, έτρεξε γρήγορα να με ενημερώσει ότι δεν γίνεται από αυτό το σκαλί, αλλά από το κάτω κάτω σκαλί που τελικά, βλέπετε την εικόνα...

Και εδώ αναρωτιέσαι... hello? Η κοπέλα στα αριστερά ακόμα γελάει...

Ταξιδιωτικά Ημερολόγια Λονδίνου, Μέρος 1

Ένα Αεροπλάνο πετάει, πετάει!

Η γρίπη με είχε πιάσει για τα καλά...

Τουλάχιστον για 3 μέρες την προηγούμενη εβδομάδα, κατάφερε να με μεταμορφώσει σε ζαλισμένο κοτόπουλο, με τον πυρετό να παίζει εκεί στα 37 με 38 και το σώμα να θέλει μόνο να κοιμάται. Ξαφνικά, το προγραμματισμένο από πριν πολύ καιρό ταξίδι για το Λονδίνο φάνηκε να κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά ενός εκτυπωμένου e-check in... Το κακό με αυτές τις low cost airlines, όπως καλή ώρα η Easyjet, είναι ότι κλείνεις το εισητηριάκι πέντε αιώνες και κάτι καλοκαίρια πριν για να πετάξεις όντως τζάμπα, αλλά μετά κάνεις και ένα ευχέλαιο να σε βοηθήσει ο καλός Θεούλης να φτάσεις σώος και αβλαβής στη μακρινή ημερομηνία αναχώρησης που κάποτε τελικά φτάνει η ώρα της... Κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία δηλαδή.

Και όμως, όπως άλλωστε καταλάβατε και από το προηγούμενο ποστ, αυτό του διλήμματος να φύγω ή να μείνω, όπου γάμος και η Βασίλω πρώτη, οπότε σιγά μην εμένα πίσω... Τρία πραγματάκια, (μεγάλη ανακάλυψη τα βαλιτσάκια τα μικρά με τις ροδίτσες που χωράνε παντού), χαρτομάντιλα, ασπιρίνες και ρινικά βοηθήματα αναπνοής και βουρ στο αεροδρόμιο...

Ταξίδεψα για 3,5 ώρες μέσα σε μια ακαθόριστη νιρβάνα κοιμισμένου ταξιδιώτη που δε βολεύεται ποτέ, μα ποτέ στα αεροπλάνα και παρόλο που έπιασα τη θέση στην έξοδο κινδύνου για να έχω χώρο για τα πανύψηλα πόδια μου (Μακεδόνας άνθρωπος για), πάγωσα κιόλας, αφού μάλλον έμπαζε... Βέβαια για να υπάρχω ακόμα, σίγουρα δεν έμπαζε, απλά είχε ένα ρευματάκι! Αναμενόμενο, αλλά το είχα ξεχάσει.

Φτάνοντας στο Gatwick, το αεροπλάνο στάθμευσε στα 345,6 xλμ. μακριά από το χώρο αφίξεων, λόγω έργων όπως κατάλαβα μέσα στο λήθαργο της άρρωστης νύστας μου και αφού έκανες τάμα στη Μεγαλόχαρη της Ιεράς Μητρόπολης Γηραιάς Αλβιώνας και πασών χωρών, περπατούσες, περπατούσες και περπατούσες... για να φτάσεις μαζί με πολλούς Άγγλους που φορούσαν σαγιονάρες και άλλα αξεσουάρ εκτός εποχής, στο χώρο Διαβατηρίων... Εκεί έπρεπε να περιμένω άλλα 20 λεπτά και βάλε, σε μια ουρά με τις διάφορες άλλες φυλές του Ισραήλ που ερχόταν από μέρη εξωτικά και μη... Φίσκα η αίθουσα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, για να χειριστώ και την επίσημη ονομασία του, δεν έχει υπογράψει φυσικά τη συνθήκη Σένγκεν, αφού δεν εμπιστεύεται κανένα χαζό – Ευρωπαίο για τους διαφόρους ελέγχους (τώρα μεταξύ μας, για εμάς μετά και από το Παλαιόκωστα Αποδράσεις ΑΕ, τολμάς να πεις και τίποτα;) και εν πάση περιπτώσει έτσι θέλει, καθώς άλλωστε συνηθίζει να είναι πάντα διαφορετικό από το κοντινεντ που λένε και αυτοί, άρα κάτσε στην ουρά και περίμενε μικρέ ταξιδιώτη.

Εντύπωση, πάντα μέσα στο λήθαργο, μου έκανε ένα καινούριο σύστημα, πολύ Σταρ Τρεκ κατάσταση σας λέω, όπου κάποιοι Εγγλέζοι που είχαν προεγγραφεί αν κατάλαβα καλά, έμπαιναν σε αυτή τη γυαλιστερή μεταλλική μηχανή, τους έκλεινε εκεί μέσα και τους διάβαζε το μάτι... Ναι σας λέω, πολύ προχωρημένο! Το λένε IRIS, από το γνωστό σε όλους μας ΙΡΙΣ, άρα Ίριδα κτλ.! Του Σατανά πράγματα δηλαδή, ουουου 666 κτλ.

Τέλος πάντων, τα κατάφερα και μετά μόνο στη σκέψη ότι ήμουν σε κάτι λιβάδια στις εξοχές του Λονδίνου και θα ήθελα δεύτερο τάμα, αυτή τη φορά στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ (μεγάλη η χάρη τους), για να φτάσω κάποια στιγμή στο Notting Hill, το μάτι ήρθε και έδεσε πλήρως με το απεγνωσμένο βλέμμα άρρωστης αγελάδας.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ! Το θαύμα είχε γίνει, μετά και από τα 2 τάματα άλλωστε, και η καλή μου αδελφούλα, η καλύτερη όλων, είχε κλείσει αυτοκίνητο να έρθει να με μαζέψει αφού ήξερε πως είμαι στα μαύρα χάλια μου. Τι χαρά έκανα! Όπως η Βουγιουκλάκη στις ταινίες, που πήγαινε τις Κυριακές εκδρομή με τη κούρσα!

Έκατσα στο πίσω κάθισμα και με τη βοήθεια του GPS και ενός Ινδού οδηγού, που μάλλον έτρεχε ανησυχητικά αρκετά για Βρετανικά δεδομένα, περιπλανήθηκα για 1 ώρα σε ήσυχα, μα πολύ ήσυχα και εξωτικά προάστια του Λονδίνου... Σε κάποια φάση πίστεψα ότι το GPS, μάλλον παλάβωσε και ο δορυφόρος θα έπαθε τίποτις, αφού δεν αναγνώριζα τίποτα από τις ονομασίες, και ας έχω φάει το Λονδίνο στη μάπα πολλά χρόνια! Κατάλαβα, και πάλι με το βλέμμα της αγελάδας, της υπνωτισμένης αυτή τη φορά, ότι μάλλον καλά τα λέει το ρημάδι το ηλεκτρονικό, γιατί φτάσαμε στις καμινάδες του Battersea περάσαμε και τον Τάμεση, Fulham, Chelsea, Kensington και τελικά φτάσαμε. Φιλιά, κουβέντες, νέα στα γρήγορα και ξαφνικά το κρεβάτι ήταν ο παράδεισος που με περίμενε...

Μουσικό διάλειμμα με τραγουδάκι Airplanes και η ιστορία ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Ένα ποδηλατικό ανέκδοτο!

Μέχρι να ετοιμασω μια φουλ ανταπόκριση από το Λονδίνάκι, σας ετοίμασα αυτό...

Ο μικρός Δημητράκης μπήκε στην κουζίνα όπου η μαμά του ετοίμαζε βραδινό.
Πλησίαζαν τα γενέθλιά του και σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να πει στη μαμά του τι δώρο ήθελε...
"Μαμά", είπε ο μικρός Δημητράκης, "θέλω ένα ποδήλατο για τα γενέθλιά μου".

Ο μικρός Δημητράκης ήταν ένας φασαρτζής του κερατά. Και στο σχολείο και στο σπίτι όλο μπελάδες δημιουργούσε. Ετσι λοιπόν η μαμά του τον ρώτησε αν πιστεύει ότι το δικαιούται το δώρο.
"Φυσικά", είπε ο μικρός.

Η μαμά του, χριστιανή γυναίκα, ήθελε να βάλει το γιο της να σκεφτεί τη συμπεριφορά του όλο τον χρόνο που είχε περάσει. Έτσι του είπε να πάει στο δωμάτιό του και να σκεφτεί πως φέρθηκε όλους τους μήνες από τα προηγούμενα γενέθλιά του. Και μετά, του είπε, να γράψει ένα γράμμα στον θεούλη και να εξηγεί γιατί αξίζει το ποδήλατο!

ΓΡΑΜΜΑ 1ο-"Αγαπητέ Θεούλη! Ήμουν πολύ καλό παιδί φέτος και θά'θελα ένα ποδήλατο για τα γενέθλιά μου. Το προτιμώ κόκκινο.Ο φίλος σου, Δημητράκης" Ο Δημητράκης όμως ήξερε ότι αυτά που έγραψε δεν ήταν αλήθεια. Δεν ήταν και τόσο καλό παιδί. Έτσι, έσκισε το πρώτο γράμμα και ξανάρχισε.

ΓΡΑΜΜΑ 2ο-"Αγαπητέ Θεούλη! Είμαι ο φίλος σου ο Δημητράκης. Ήμουν καλό παιδί φέτος και θά'θελα ένα κόκκινο ποδήλατο για τα γενέθλιά μου. Σ' ευχαριστώ. Ο φίλος σου Δημητράκης" Ήξερε όμως ότι ούτε αυτό ήταν αλήθεια. Έτσι, έσκισε και αυτό το γράμμα και άρχισε ξανά.

ΓΡΑΜΜΑ 3ο-"Αγαπητέ Θεούλη! Ήμουν εντάξει τη χρονιά που πέρασε. Θα 'θελα ένα ποδήλατο για τα γενέθλιά μου. Δημητράκης" Ήξερε όμως ότι ούτε αυτό ήταν αλήθεια. Έτσι, έσκισε και αυτό το γράμμα και άρχισε ξανά.

ΓΡΑΜΜΑ 4ο-"Θεέ! Ξέρω ότι δεν ήμουν καλό παιδί φέτος. Λυπάμαι πραγματικά. Θα γίνω καλό παιδί όμως αν μου στείλεις ένα ποδήλατο για τα γενέθλιά μου. Σε παρακαλώ...Ευχαριστώ. Δημητράκης" Ο μικρός ήξερε όμως, ότι ακόμη κι αν έλεγε αλήθεια, αυτό το γράμμα δεν θα του έφερνε το ποδήλατο. . .

Τώρα πια ανησύχησε. Πήγε στην κουζίνα και είπε στη μαμά του ότι ήθελε να πάει στην εκκλησία. Η μαμά σκέφτηκε ότι το "κόλπο" της είχε πιάσει, μιας και είδε τον μικρό να είναι σκεφτικός και λυπημένος. "Πήγαινε, αλλά να γυρίσεις γρήγορα".

Ο Δημητράκης πήγε στην εκκλησία της γειτονιάς. Μπήκε μέσα κι έριξε μια ματιά γύρω του να δει αν ήταν κανένας άλλος εκεί. Προχώρησε προς το ιερό και βρήκε μια εικόνα της Παναγίας. Πολύ προσεκτικά τη ξεκρέμασε και την έχωσε κάτω από το παλτό του και έφυγε από την εκκλησία τρέχοντας.

Μπήκε γρήγορα στο σπίτι του, χώθηκε στο δωμάτιό του και πήρε μολύβι και χαρτί.

ΓΡΑΜΜΑ 5ο-"Θεέ! Έχω στα χέρια μου τη μάνα σου. Αν θέλεις να τη ξαναδείς, στείλε μου το ποδήλατο. Ξέρεις ποιος."