Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία...

 Ένα Χριστουγεννιάτικο Ποδήλατο...

Το μικρό δρομάκι στο Palmers Green, ένα από τα μάλλον τυπικά, εργατικά και βαρετά, αλλά πολύ πράσινα προάστια του Λονδίνου,  σπινθίριζε από τις σταγόνες τις βροχής πάνω στα πελώρια δέντρα που στεφάνωναν το δρόμο εκατέρωθεν.  Δεν είχε σταματήσει να βρέχει και να φυσάει αυτόν τον διαολεμένο αέρα, που με φόρα κατέβαινε συχνά από τη Βόρεια Θάλασσα. Ο δρόμος, γεμάτος λιγοστά απομεινάρια φύλλων, έκρυβε καλά στο σκοτάδι τις γλιστερές του παγίδες που τα ίδια τα φύλλα παραφυλούσαν στους απρόσεκτους διαβάτες.  Τα σπίτια περίπου της δεκαετίας του 1940, είχαν όλη αυτή την πασίγνωστη Αγγλική ρυμοτομία, της τυπικής αδιάφορης γειτονιάς που χτίστηκε για να στεγάσει την εργατιά της βιομηχανικής προόδου του Ην . Βασιλείου, στα σπάργανα της.  

Και όμως... Ήταν Χριστούγεννα του 1993, και είχαν περάσει πολλά χρόνια, από την ομοιογενοποίηση της μικρής γειτονιάς, που γειτνίαζε μάλιστα με το Σιδ. Σταθμό, την "πύλη" εισόδου προς τη μεγάλη πρωτεύουσα αυτού του μέρους.  Όποτε περνούσε το τρένο, ειδικά το express, πλημμύριζε ο δρόμος από το ανάλαφρο θόρυβο ή το σφύριγμα της ηλεκτροκίνητης μηχανής. Μετά από τόσα χρόνια, οι Άγγλοι και μετανάστες κάτοικοι, είχαν βάλει πολλά λιθαράκια στην προσωποποίηση του σπιτικού τους. Ξεχώριζαν οι μπροστινές αυλές, μικρές, άλλες νοικοκυρεμένες, άλλες παρατημένες με μόνο κάτι μεταλλικούς κάδους για την ανακύκλωση, που σε αυτή τη χώρα είχε ήδη αρχίσει να εξελίσσεται.  Τα περισσότερα όμως μπροστινά, ας τα πούμε κηπάκια, είχαν διαμορφωθεί με Αγγλική, παρομοιώδη τάξη και αγάπη για τα λουλούδια και τα φυτά.  Ο Χειμωνάς ήταν βαρύς, σχεδόν πάντα, και τα κυκλάμινα, μαζί με τις καμέλιες, τα ίλεξ, που τα αγοράζουμε εδώ στις λαϊκές αγορές, την περίοδο των Χριστουγέννων, τα γκι, αλλά και οι διάφοροι θάμνοι με τα πολλά βατόμουρα, που οι Άγγλοι απλά λατρεύουν,  έκαναν θραύση.  Εκτός από την αγάπη για τα διάφορα συντριβανάκια, που πάγωναν καμιά φορά, οι γείτονες είχαν σε μεγάλη υπόληψη μικρά παγκάκια, πέτρινα δρομάκια, για να οδηγούν τον επισκέπτη χωρίς λάσπες στην εξώπορτα του σπιτιού και το μεγάλο χιτ ήταν οι γνωστοί Νάνοι και η Χιονάτη, σε μινιατούρες που έπαιζαν κρυφτό στη βλάστηση του κάθε κηπάκου.  Μεγάλη η σχολή παρουσίασης του νάνου σου και περηφάνια για τις κυρίες της γειτονιάς! 

Τα Χριστούγεννα, το σκηνικό σχεδόν στο μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου, που ονομαζόταν Devonshire Road, γινόταν σχεδόν μαγικό, από τους στολισμούς των κατοίκων. Πλούσια αλλά και λιτά στεφάνια κρεμόταν στις κόκκινες, πράσινες και μπλε πόρτες και φέρανε όλων των λογιών τα φυτά, κορδέλες, καρπούς και κουκουνάρια  Πίσω από τα παράθυρα των σαλονιών στο επίπεδο του δρόμου, δεκάδες Χριστουγεννιάτικα δέντρα, έστεκαν βασιλιάδες στη νύχτα με δεκάδες λαμπιόνια και στολίδια που ο καινούριος κάτοικος της περιοχής, θαύμαζε κρυφά από το πεζοδρόμιο με λίγο ντροπή βέβαια για να μην τον καταλάβουν.  Τα τζάμια ήταν πολλές φορές θολά από την υγρασία και το κρύο που επικρατούσε έξω και αυτό προσέθετε παραμυθένια διάσταση σε αυτά τα παράθυρα.  Η γειτονιά, είχε και ελάχιστους Ινδούς και Μουσουλμάνους, οι οποίοι με ενθουσιασμό στόλιζαν και αυτοί, πιο λιτά βέβαια, τα δικά τους σπίτια.

Το πιο φαντασμαγορικό όμως, ήταν τα ίδια τα κηπάκια!  Στολισμένα με δεκάδες λαμπιόνια, πολύχρωμα, λευκά, κρυμμένα ή όχι στα διάφορα φυτά, δημιουργούσαν μια τόσο γιορτινή ατμόσφαιρα, που το παιδί που είχε μετακομίσει από κάποια Νότια μέρη, δεν είχε ξαναματαδεί. Περπατούσε κάθε βράδυ το δρόμο, αλλά και τους διπλανούς, με το σκούφο του, ένα μεγάλο κασκόλ και ένα καινούριο παλτό που άντεχε το πολύ κρύο και του άρεσε τόσο πολύ να κοιτάζει τη ζωή πίσω από αυτά τα παράθυρα που δεν κρύβονταν πάντα με κουρτίνες.  Έπλαθε ιστορίες.  Λίγες μέρες πριν είχε χιονίσει κιόλας, και το πρωί όταν ξύπνησε το λευκό τοπίο του έκοβε την ανάσα. Έβαζε κάτι γαλότσες και έτρεχε στο διπλανό Broomfield Park, για να περπατήσει στο χιόνι, και να να δει τις πατούσες του να χαράσσουν δρομάκια καινούρια σε παρθένα χιονισμένα τοπία. Πολύ το διασκέδαζε. Έφτιαχνε και μικρούς χιονάνθρωπους με κάτι κουμπιά για μάτια και δήθεν παλτό, που έκλεβε από την κουζίνα από ένα μεταλλικό κουτί της κυρίας που έμενε μαζί.

Ο νέος, σχεδόν 18 χρονών, κάτοικος, νοίκιαζε ένα μικρό, μα πολύ μικρό δωμάτιο στη μέση περίπου της Devonshire Road,  σ' ένα σπίτι μιας Αγγλίδας, ευτραφούλας, που αγαπούσε να τρώει pop corn και είχε ένα φίλο, με πολλά τατού και piercing. Έβλεπε πολλά serial και αγαπούσε τη rock μουσική.  O νεαρός, δεν είχε συνηθίσει τέτοιο θέαμα σε άντρα και σχεδόν τον φοβόταν.  Καμιά φορά μάλωναν με την ιδιοκτήτρια και δη σχέση του και φοβόταν πως μπορεί να γίνει βίαιος.  Αλλά μάλλον τα στερεότυπα του πάλευε να σπάσει, αυτός ο Νότιος, εικόνες που απλά φανταζόταν για τέτοια άτομα και ποτέ δεν έγινε τίποτα το κακό.  Έμαθε απ' αυτό...

Το δωμάτιο ήταν ουσιαστικά μια μικρή προέκταση του μεγάλου διαδρόμου με τη σκάλα της εισόδου στο σπίτι.  Είχε ένα μικρό μονό απλό λευκό κρεβάτι, μια σχεδόν ψεύτικη ντουλάπα, που μόλις και χωρούσε τα ρούχα του νέου και ένα μικρό γραφείο με μια καρέκλα που έβλεπε όμως μπροστά στο δρόμο της γειτονιάς και στα ζυγισμένα, στοιχισμένα πανύψηλα δέντρα.  Δεν είχε χώρο πολύ για να κινηθείς, αλλά ήταν κάτι σαν μια φωλίτσα, που άρεσε στον Νότιο φίλο μας να χουχουλιάζει.  Βέβαια, η μπαλκονόπορτα που έβγαζε σε ένα μάλλον ψεύτικο μπαλκονάκι, ήταν ξύλινη, δεν έκλεινε πολύ και έμπαζε, ειδικά τις νύχτες που φυσούσε εκείνος ο αέρας που προαναφέραμε. Κάτι τέτοιες νύχτες, έπαιρνε τα βιβλία του και ένα κασσετόφωνο, και έβαζε μια μάλλινη, κόκκινη καρό κουβέρτα πάνω του και χανόταν σε περιπλανήσεις σε μυθιστορηματικούς κόσμους.

Τα φετινά πρώτα του Χριστούγεννα στην Αγγλία, καθόταν με τις ώρες και χάζευε έξω το λαμπερό δρόμο  και όσο φωτάκια μπορούσε να δει.  Κάθε μέρα, όλο και κάποια αλλαγή γινόταν, γιατί οι ιδιοκτήτες αφαιρούσαν ή προσέθεταν διακοσμήσεις, ανάλογα με τα κέφια τους.  Το βράδυ, αφού η λευκή μπαλκονόπορτα δεν είχε καν παντζούρια, δεν έχουν σε αυτές τις χώρες παντζούρια, έσβηνε όλα τα φώτα του και νανουριζόταν από τα πολύχρωμα φώτα που έπαιζαν σε ασυντόνιστους ρυθμούς έξω.  Φώτιζαν το ταβάνι και κάπως έτσι τον έπαιρνε ο ύπνος.  Ήταν οι πρώτες του γιορτές μακριά από το σπίτι του στον Νότο.  Δεν θα μπορούσε να επιστρέψει καθόλου, αφού είχε πέσει πολύ δουλειά, διάβασμα και τα χρήματα ήταν τότε αρκετά για ένα αεροπορικό εισιτήριο και δη Χριστουγεννιάτικο, ίσως να πήγαινε λίγο πιο μετά.  Αισθανόταν πολύ άβολα, να είναι μόνος σε ένα τέτοιο ξένο σπιτικό, χωρίς οικογένεια ή παρέες.  Δεν είχε ούτε 2,5 μήνες σε αυτό το μέρος και ακόμα τώρα γνώριζε ανθρώπους που δεν τον ακουμπούσαν συναισθηματικά, από διάφορα μέρη του κόσμου αλλά και την πατρίδα του, που του έλειπε, αλλά ήταν ενθουσιασμένος με τα καινούρια μέρη που ανακάλυπτε και την κουλτούρα που μάθαινε.

Τα Χριστούγεννα του 1993, θα ήταν μάλλον πολύ μοναχικά Χριστούγεννα. Στο σπίτι η κυρία ιδιοκτήτρια, τάισε τις γάτες τις που νιαούριζαν ευχαριστημένες, και έφυγε για το σπίτι του γιου τους καμιά ώρα μακριά με το αυτοκίνητο. Θα έμενε εκεί το βράδυ.  Δεν τον εμπιστευόταν και κλείδωνε το σαλόνι, όπου είχε στολίσει ένα πολύχρωμο μεγάλο δέντρο. Και αυτό  είχε πολλές νεράιδες και ξωτικά πάνω για στολίδια και έστεκε με τη σειρά του παραμυθένιο δίπλα στο τζάκι, που έκαιγε γκάζι.  Το σπίτι ήταν απόλυτα σιωπηλό.

Ο μικρός φίλος μας, πήγε στην κουζίνα.  Έφτιαξε λίγο φαγητό, λίγο χοιρινό με ρύζι και δαμάσκηνα, που το είχε μάθει από τη μάνα του και μια ωραία σώς από κονιάκ.  Από μικρός το είχε το μαγείρεμα.  Πήρε και ένα μικρό κρασάκι, από τη Ν. Αφρική, δεν ήξερε ότι η Αφρική βγάζει και κρασιά, το είδε στο Σούπερ μάρκετ και είπε να το δοκιμάσει και τα κουβάλησε στο μικρό δωμάτιο. Έστρωσε ένα κόκκινο, χάρτινο τραπεζομάντιλο, έβαλε το πιάτο του πάνω.  Είχε στολίσει ένα μικρό δεντράκι, με κάτι φθηνά στολιδάκια από χαρτί που τα έκοψε μόνος του.  Άναψε 2 κεριά και είπε Χρόνια Πολλά στον ευατό του.  Ήταν μόνος και έτρωγε μόνος... Κάπου χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μάλλον θα περνούσαν καλά οι γονείς, η οικογένεια, οι φίλοι του.  Στην τρίτη μπουκιά, κοντοστάθηκε.  Τα φωτάκια λαμπύριζαν απ' έξω. Έκανε μια πρόποση στον ευατό του.  Πήρε μια κασέτα και έβαλε κάτι Χριστουγεννιάτικα παραδοσιακά κάλαντα της Αγγλίας, που του είχε δώσει μια φακιδού με κόκκινα μαλλιά στο Πανεπιστήμιο, για να μάθει και τις εκεί παραδόσεις. Γύρισε στο φαγητό του... Κοίταξε έξω που είχε μάλλον αρχίσει να ρίχνει ελαφρύ, πολύ ψιλό χιονόνερο.  Και κάπου εκεί γέμισε δάκρυα.  Δεν μπόρεσε να τα κρατήσει.

Τον πλημμύρισε ένα αίσθημα μοναξιάς, ένα αίσθημα τόσης απόστασης απ' ό,τι, αυτός ο λίγο κακομαθημένος είχε μάθει.  Έκλαψε, βράδυ Χριστουγέννων, Σάββατο 25/12/1993. Έκλαψε, για το κενό που ένιωθε.  Ξαφνικά σταμάτησε.  Με κόκκινα πολύ μάτια και πολλά λερωμένα χαρτομάντιλα, στάθηκε όρθιος. Κοίταξε έξω. Ο δρόμος γυάλιζε από την ελαφριά υγρασία του χιονόνερου.  Άρχισε να τον γεμίζει ένα πείσμα που δεν το είχε ξανανιώσει.  Μέσα σε λίγα λεπτά ήρθαν όλες του οι παιδικές, εφηβικές εικόνες, ένιωσε περήφανος για αυτά που έχει κάνει, αυτά που έχει καταφέρει, που ήταν εκεί και ας ήταν μόνος.  Ήταν ξεκάθαρα δική του απόφαση να φύγει από τα Νότια μέρη και να έρθει να ζήσει, να σπουδάσει εκεί, σε εκείνο τον τόπο.  Οπότε έπρεπε να φανεί απόλυτα δυνατός. Εκείνο το βράδυ, μάλλον τον επισκέφτηκε η πρώτη φάση ενηλικίωσης του. Ήταν πια 18 και κάτι μήνες.

Ντύθηκε όσο πιο ζεστά μπορούσε, πήρε και ένα κίτρινο Sony Sports walkman, που ήταν πολύ της μόδας άλλωστε, την κασέτα με τα Χριστουγεννιάτικα, φόρεσε τα γάντια του, ένα σκούφο και ένα τεράστιο μάλλινο κασκόλ και κουτρουβάλησε τις σκάλες. Γεμάτος έξαψη, πήρε το μεταχειρισμένο ποδήλατο που είχε βρει πριν λίγο καιρό, από ένα Ινδό, έβαλε κάτι φωτάκια πάνω και ξεκίνησε.  Ποδηλάτησε στη γειτονιά, γύρω στις 10 τη νύχτα, όταν όλοι έτρωγαν μέσα από τα θολά τζάμια των σπιτιών που ήταν παραταγμένα στη σειρά και τους έβλεπε με χαρά πια.  Δεν του έφτασε αυτό... Άρχισε να κατεβαίνει τον άδειο πια μεγάλο δρόμο που έβγαζε στο πιο μεγάλο διπλανό προάστιο, και κύλησε, κύλησε τις ρόδες του για τη μεγάλη πόλη που λέγεται Λονδίνο... Το είχε πάρει απόφαση. Το κρύο τσουχτερό, του μαστίγωνε το πρόσωπο, αλλά ήταν ξάφνου χαρούμενος, δεν καταλάβαινε τίποτα. Θα πήγαινε στη μεγάλη πόλη να δει τα φώτα, τον κόσμο, δεν θα τον έπαιρνε κάτω.

Σε λίγη ώρα ο νεαρός, ποδηλατούσε μαγεμένος σε μεγάλους δρόμους, εμπορικούς, βασιλικούς, με πολλά πολλά φώτα, στολισμένες πανέμορφα βιτρίνες. Ένιωθε πως πετούσε εκείνη τη μαγική νύχτα των Χριστουγέννων, πάνω απ' ονόματα γνωστών δρόμων της πολιτείας αυτής που στολίζονται αδιάλειπτα δεκάδες χρόνια τώρα.  Απορροφούσε τη νέα του ζωή σε μια μεγαλούπολη, ένιωθε το πείσμα να πετύχει, έπρεπε να πετύχει όσο μπορούσε καλύτερα, για τη δική του ζωή, τη δική του διαδρομή.  Άρχισε να χαμογελάει. Στους περαστικούς, σε κάτι μεθυσμένους, "Merry Christmas mate", του είπαν κάτι τύποι σε μια γωνιά και άρχισε να νιώθει ακόμα πιο οικείος.  Παρέες, τουρίστες ξεδίνανε σε μπυραρίες και εστιατόρια και αυτός ποδηλατούσε συνέχεια χωρίς να σταματήσει.

Έφτασε στην πιο μεγάλη πλατεία, με το όνομα Trafalgar Square, ούτε κατάλαβε πως, μάλλον χάθηκε κιόλας και σταμάτησε, επιτέλους, μπροστά σ' ένα πελώριο δέντρο στολισμένο με πολλά φωτάκια. Η μουσική έπαιζε ακόμα στο walkman. Είχε ακούσει τα κομμάτια πολλές φορές!  Διάβασε πως το δέντρο αυτό, έρχεται κάθε χρόνο ως δώρο για τους Άγγλους από το λαό της Νορβηγίας, σε ευγνωμοσύνη για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συμπαράστασή τους. Κοίτα τι έμαθε και σήμερα!

Στάθηκε εκεί και με την άκρη του ματιού του πρόσεξε, πως στην άκρη μιας γωνίας, είχε κάτι χαρτοκιβώτια που είχαν ένα άνθρωπο μέσα.  Δεν είχε ξαναπαρατηρήσει τόσο πολύ αυτή την όψη της πόλης.  Τον φόβισε λίγο η εικόνα, αλλά είπε να πλησιάσει.  Ένας μεσήλικας, που μύριζε έντονα τον κοίταξε και κάτι του είπε που δεν κατάλαβε... Και όμως εκείνος ο άπλυτος άνθρωπος, του ευχήθηκε ένα Merry Christmas μετά και χαμογέλασε. Έβρισκε ακόμα το κουράγιο.  Ο νεαρός ξέχασε αμέσως, σχεδόν όλη του την προηγούμενη σκοτούρα και μοναξιά.  Χαμογέλασε και αυτός και λαμπύρισαν τα μάτια τους μέσα στην πλατεία, σαν τα χιλιάδες φωτάκια.  Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα και του το έδωσε, γιατί απλά θεώρησε πως έπρεπε να το κάνει.  Ο "χαρτονένιος" άνθρωπος, τον κοίταξε βαθιά μέσα του και ήρθε να τον αγκαλιάσει.  Τον άφησε και ας έζεχνε..  Δεν μύριζε πια. Ξαφνικά όλα ξεχάστηκαν. Σχεδόν δάκρυσε ο μικρός φίλος μας.  Ένιωσε πολύ ομορφα. Αλήθεια!

Έκανε πίσω, πήρε το παρατημένο ποδήλατο από το πεζοδρόμιο δίπλα του, και άρχισε να βολτάρει σε όλη την πόλη.  Δεν σταματούσε! Εκείνα τα Χριστούγεννα του 1993, έμελλαν να του υπενθυμίσουν, αυτού του νέου από τον Νότο, πως η ζωή έχει πολλές τούμπες, ευτυχίες, ανηφόρες, καταστάσεις χειρότερες από ότι πίστευε, μακριά από τον κλειστό δικό του μικρόκοσμο, από τη δική του ζωή, που ήταν σαφέστατα καλύτερη από τον χαρτονένιο άνθρωπο.  Αποφάσισε με τον κρύο αέρα να συνεχίζει να τον χτυπά στο πρόσωπο, ότι θα παλέψει όσο μπορεί να γίνει κάτι που θα είναι περήφανος. Να μπορεί και να βοηθά λίγο κόσμο και δεν τον ένοιαζε και πολύ να γίνει πλούσιος και τρομερός. Πως στα δύσκολα, πάντα υπάρχει μια ελπίδα για κάτι που δεν το ξέρεις, αλλά πρέπει να το παλέψεις γιατί είναι η φύση σου τέτοια. Η ανθρώπινη. Πως να λέει ευχαριστώ για ότι έχει, πως έχει οικογένεια, ίσως κάποιους φίλους, έστω ένα μικρό δωμάτιο που έμπαζε ο αέρας, αλλά κοιμάται τουλάχιστον ζεστά...

Ποδηλάτησε, αφού χάθηκε και λίγο, πίσω στο Palmers Green... Η ώρα έγραφε περίπου 3 και το κρύο έσκιζε τη νύχτα.  Ανέβηκε πάνω, πλύθηκε, έσβησε τα φώτα, μπήκε κάτω από το πολύ ζεστό πάπλωμα, σχεδόν ευτυχισμένος και κοιμήθηκε βλέποντας τα λαμπάκια απ' έξω να φωτίζουν το ταβάνι...

Ήταν Χριστούγεννα του 1993, και o Spastos Petalakis μόλις είχε κάνει ένα βήμα στην ενηλικίωσή του, σε αυτή τη χώρα που λέγεται Αγγλία και του χάραξε τη ζωή.... Ήταν Χριστούγεννα του 1993, που ο Spastos Petalakis πήρε ένα πολύ καλό μάθημα ζωής...

Είναι Χριστούγεννα του 2011, και ο Spastos Petalakis ακόμα θέλει να παραμένει πιστός σε εκείνες τις σκέψεις, τώρα που δυσκολεύεται και πάλι, αυτός και μαζί του μια ολόκληρη κοινωνία.  18 χρονιά μετά, εκείνη η εμπειρία παραμένει τόσο επίκαιρη, για όλους σας. Μας. Και έπρεπε να τη μοιραστεί. Γιατί δεν την ήξερε κανένας.

Χρόνια σας πολλά και ελπίδα, κουράγιο και απλή αγάπη. 
Όσο μπορείτε πείτε το...
Σε αυτούς που αγαπάτε.
Η ζωή είναι απελπιστικά απλή και απίθανη.
Σας φιλώ

ΥΓ: Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε ανθρώπους που μπορεί φέτος, χωρίς να θέλω να πλήγωσα. Σε ανθρώπους που ίσως δεν με κατάλαβαν, ή δεν τους κατάλαβα, με την ελπίδα ο καινούριος χρόνος να φέρει μεγαλύτερη κατανόηση σε όλους μας.

Τέλος, είναι αφιερωμένο, σ' ένα καλό παιδικό φίλο, που δίνει με κουράγιο τη δική του μάχη, με πίστη, ελπίδα, κάπου εκεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, γιατί ακριβώς αυτά είναι που αξίζουν πραγματικά να παλεύουμε. Τον σκέφτομαι συνέχεια τέτοιες μέρες και είμαστε έστω νοητά μαζί του. Όλα θα πάνε καλά!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Μια σημείωση για τα comments/spam

Φίλοι Αναγνώστες,

Προφανώς μου το ματιάξανε το blog και μάλλον έφαγε διάφορα spam στα comments.
Για αυτό αρχικά, θα πρέπει κάποιος να κάνει commentation με κάποιο registered username. Anonymous προς το παρόν δεν θα είναι ενεργοποιημένο, μέχρι νεοτέρας.

Χίλια συγγνώμη, αλλά μας πρόδωσε το διαδίκτυο... Χα!

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Αυτά που με κρατάνε όρθιο... Ακόμα... Εδώ!


Σκαλοπάτια κατεβαίνω
Βήμα μικρό, βήμα σταθερό
Μυρωδιά από γιασεμί και ας είναι Νιόμβρης
Μια γάτα με κοιτάζει μ' απορία

Στο πρόσωπο έρχεται βοριάς, είναι κρύος
Ο Ήλιος παίζει ακόμα με τα σύννεφα
Ακόμα ζεσταίνει μια σταλιά
Στο βάθος προβάλουν αχτίδες, δεσμίδες λάμψης
Φωτίζουν το Σαρωνικό που στέκει ακόμα εκεί

Πίσω από τσιμεντένιες στέγες και κεραίες
Προβάλει ακόμα το σκούρο μπλε της θάλασσας
Αντέχει αυτό το μπλε, χιλιάδες χρόνια τώρα
Το μάτι ταξιδεύει, σκάβει, παρατηρεί

Αίγινα, Πελοπόννησος, Επίδαυρος
Στο βορρά Πάρνηθα, Πεντέλη
Άσπρο χαλί, τσιμεντένια χτίσματα, ατάκτως τοποθετημένα
Ακρόπολη σκοτεινή, φωτισμένη στης δύσης τα χρώματα,
φωτιά


Αθήνα, ταλαιπωρημένη, κούκλα, κορίτσι ακόμα
Παιχνιδιάρα, έξαλλη, πλήρης, αδύνατη
Σκονισμένη, καθαρή, πράσινη, πλίνθοι
Ώχρα, ξεφλουδισμένοι, ρυτιδιασμένοι τοίχοι νεοκλασικών

Πεύκο, Αρδηττός, Καλλιμάρμαρο, παγκάκι
Τώρα στήθηκε
"αφιερωμένο στη "Λούλα", που αγαπούσε αυτό το δάσος"
Πέρασε η ψυχή και ακούμπησε, στάθηκε, έκατσε να ξαποστάσει

Θρόισμα αέρα στις πευκοβελόνες
Μυρίζει ρετσίνι
Καρβουνόσκονη και τρέξιμο με το παλιό παπούτσι
Μπλε και άσπρο σημαίας στον ιστό ανεμίζει

Φως, αττικό φως
Πρόσωπα ξαναμμένα
Κουβέντες στον αέρα, νερό στα χείλια
Ξέπνοη βρύση, λαχάνιασμα

Ποδήλατα, ρόδες, κουδούνι
Άνθρωποι ακόμα που στάζουν καλημέρες
Στάζουν χειραψίες, αγκαλιές ζεστές
Βλέμμα καθαρό 



Αναπάντεχες συναντήσεις φίλων
Πάνω από την κούπα του καφέ που στέκεται αχνίζοντας
Πίσω από μια βιτρίνα, συζητήσεις
Ερμηνείες, φιλιά, γνωριμίες άξαφνες

550 το πρωί
Καθρέφτης, αγουροξυπνημένο μάγουλο
Αξύριστος
Στα μάγουλα τα γένια έχουν πια αρχίσει ν'ασπρίζουν

Κρύο έχει στο σπίτι
Ρυτίδα στο μάτι, μεγαλώνω
Φέτα ψωμί και λίγο μέλι
Ζεστό τσάι και νερό για το δρόμο

Αγκομαχά αλλά ξεκινά το παλιό αυτοκίνητο
Δρόμος για το Νότο
Ελευσίνα, Ασπρόπυργος, Σαλαμίνα
Η Ανατολή βάφει την καμινάδα κοκκινη

Εργατιά, χάλυβας, μπουγάτσα ζεστή
Σήραγγα, θάλασσα που χρυσίζει με τον Ήλιο
Κομμάτι γης κομμένο στα δύο, Ισθμός
ΚΤΕΛ, γέφυρες, πλαστικό ποτήρι φραπέ

Κίτρινα, πορτοκαλί χρώματα
Αμπέλια, ελιές, της συλλογής τους ήρθε η ώρα
Χώμα, Νεμέα, ευλογημένος τόπος
4 βαθμοί, υγρασία, χνώτα μουσκεμένα, θολά τζάμια

Ξύλο, μυρωδιά φωτιάς ζεστής, κάπνα
Πεδιάδα
Πορτοκάλια και Λεμόνια
Ασυνάρτητα, άσχημα κτίρια, το πράσινο τα σμιλεύει

Ναύπλιο
Νέο και Παλιό, όλα μαζί
Οσμή από αρμύρα και κάστρο εκεί ψηλά
Αγέρωχο



Νόμοι και δικαστήριο
Συναντήσεις ανθρώπων από παλιά
Συναισθήματα πλημμύρα, το παρελθόν είναι πάντα εδώ
Αγκαλιά, κατανόηση, ανταπόδοση 

Καθήκον και δίκιο
Μάρτυρας, Κατάθεση, Αλήθεια μου
Σθένος και τόλμη
Στη μνήμη σας

Χαμόγελα, αγκαλιά, υπερηφάνεια
Πλήρης, αληθινός
Βλέμματα δακρυσμένα
Τι να πεις; Άνθρωποι γνήσιοι
Ωραίοι, Δυνατοί, Αντέχουν; 

Λύτρωση, Ευχαριστώ
Βόλτα στις πέτρες
Βλέμμα πια καθαρό, ξεκάθαρο
Μπουκαμβίλιες, χρώμα, πορφυρό κεραμίδι



Σκύλος, ακολουθεί, παίζει
Ευτυχία, ηρεμία της στιγμής
Αγνό συναίσθημα, Γέλιο
Αγνή καρδιά

Επιστροφή
Βουνά που σκοτεινιάζουν στης νύχτας τον ερχομό
Ζωγραφιά της υπαίθρου
Τόπος μοναδικός

Σπίτι
Τηλέφωνο
Συνάντηση αναπάντεχη
Φιλί στην Πανεπιστημίου, ξαφνικά, όλα!

Κρασί κόκκινο
Εξάρχεια ζωντανά
Γλυκιά κούραση, πεζοδρόμια γεμάτα ακόμα
Ταξίδι σε λόγια

Γνωριμία, κουβέντα, άνθρωποι καινούριοι
Μάτια που κλείνουν
Νύστα, αγκαλιά ζεστή
Ακρόπολη φωτισμένη μέσα στη νύχτα

Να κοιμηθώ, να κουρνιάσω
Ποιό είναι το επόμενο σενάριο;
Ποιος ξέρει; Ποιος μιλά;

Ζω ακόμα εδώ.
Ονειρεύομαι ακόμα εδώ.
Για αυτά που είναι κομμάτι μου.
Και ελπίζω

Δεν έχω τίποτα άλλο.
Τη δύναμη της ψυχής, της θέλησης
Της Αγάπης που ακόμα ίσως υπάρχει, ίσως έρθει
Ζω, σ' ευχαριστώ
 


Για αυτά τα πολύτιμα μικρά, που με κρατάνε όρθιο
Αναπάνταχα όμορφα
Αναπάντεχα τόσο ζωντανά
 Ακολουθώ το δύσκολο δρόμο μου,
στο κομμάτι γης που βαφτίστηκε Ελλάδα...

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Athens Classic Marathon... Λίγο πριν την έναρξη και ένα στοίχημα!

 Beautiful Athens!

Καλά που έχουμε και κάτι τέτοιους αγώνες και λοιπά, και χαμογελάει και λίγο το χειλάκι. Παίρνουμε και μια ανάσα.  Κάνει καλό και στην Αθήνα. Ο Σπαστός Πεταλάκης, αφήνει για λίγο το πετάλι και τρέχει, τρέχει, τρέχει...  Τρέχει στα 10χλμ την Κυριακή 13/11/2011.

"Ψόφο" μας επιφύλασσε ο καιρός, και ένας Βοριάς που ξυρίζει, άσε που θα τον έχουμε και στην μάπα, στα πρώτα 5χλμ, που είναι και ανηφόρα αλλά δε μασάμε.  Θα ντυθούμε, θα φτιαχτούμε και αν κρυώσουμε, θα τρέξουμε λίγο πιο πολύ να ζεσταθούμε.


Να μην λείπει φυσικά και το εμπορικά εκμεταλλεύσιμο κομμάτι της καταναλωτικής μας κοινωνίας...
Σάββατο, μια μέρα πριν, και στο Ζάππειο έχει στηθεί ολόκληρο πανηγύρι για το Μαραθώνιο, με πολλά καλούδια, αλλά και πολύ καλές τιμές αν θέλετε για κάνα παπουτσάκι κτλ.  Ε φυσικά και εννοείτε πως καλός ο αθλητισμός αλλά και το μπικικίνι που τον κινεί, ακόμα καλύτερo! Χε! Ακόμα και αν δεν είστε στους συμμετέχοντες, μπορείτε να περάσετε βόλτα, να τσεκάρετε και τίποτα ενδιαφέρον.  

Ο φετινός μαραθώνιος έχει 8500 αλλοδαπές συμμετοχές, από σχεδόν 90 χώρες.  Το σύνολο, αυτών που έχουν γραφτεί για να τρέξουν είναι περίπου 18000 άτομα! Σήμερα στο Ζάππειο, ένιωσα πολύ ωραία, που άκουγα και πάλι τόσες πολλές γλώσσες, τόσα πολλά διαφορετικά πρόσωπα και έβλεπα τόσο πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά! Ένα όμορφο "μπλέξιμο" ανθρώπων, με μια κοινή αναφορά, μια αγάπη για την προσπάθεια, την προσωπική προσπάθεια του καθενός.

Από το Μαραθώνιο του Τόκιο στην Αθήνα της κλασικής διαδρομής!

Όλοι νικητές...

Add caption
 Πάνω απ' όλα όμως, αξίζει η συμμετοχή, το να έχεις βάλει ένα προσωπικό στόχο.  Ένα απλό παράδειγμα, η προσωπική μου εμπειρία, που ξαφνικά πριν περίπου 4 χρόνια ανακάλυψα προβλήματα στη μέση, σε 2 σπόνδυλους και στα αρκετά ταλαιπωρημένα γόνατα από το σκι και τραυματισμούς. Μεμιάς ένιωσα ότι κόπηκαν όλα, όπως το τρέξιμο, ή το ποδήλατο και η αλήθεια είναι πως υπήρχαν μέρες, συνεχόμενες, που ένιωθα πως δεν μπορούσα να περπατήσω.  Έσκασα!  Αφού ανακάλυψα τι το είχε προκαλέσει, σταδιακά και με συντηρητικό τρόπο προσπάθησα να επανέλθω.  Το ποδήλατο ήταν πάντα πιο ήπιο και το άντεχα, αλλά εγώ ήξερα πως καμιά φορά πονούσα, όταν γυρνούσα σπίτι.  Βήμα, βήμα, με γυμναστική και διατροφή και ότι μπορούσα να σκεφτώ με συμβουλές ιατρών και φίλων γυμναστών επανήλθα.  Ήρθε και ένα διάστρεμμα φέτος άσχημο να συμπληρώσει το παζλ, αλλά με πείσμα άρχισα και πάλι να τρέχω, λίγο στην αρχή, ακόμα πιο πολύ κάθε μήνα, κάθε εβδομάδα. Δεν το έβαζα κάτω. Καμιά φορά απογοητευόμουν, η μέση αρνείτο να συνεργαστεί, αλλά εκεί, το πάλευα.  Ήθελα να τρέχω και πάλι όπως πριν! Που έτρεχα όλη την Αθήνα.  Και φέτος τα κατάφερνα όλο και πιο πολύ. Γέμισα χαρά...

Πέρυσι, έβλεπα τους άλλους που συμμετείχαν και ήθελα να είμαι και εγώ ανάμεσά τους. Καθισμένος στις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου, έβλεπα τους ανθρώπους να τερματίζουν και η συγκίνηση μ' έπνιγε όσο τίποτα άλλο.  Αλλά και ένα παράπονο.  Και είπα του χρόνου, θα είμαι και εγώ ανάμεσά τους! Ήταν το δικό μου στοίχημα!

Μέσα στη ζέστη στο καλοκαίρι, προσπαθούσα να συνεχίζω να τρέχω στο Καλλιμάρμαρο ή στα πάρκα, καμιά φορά δεν άντεχα... Τους τελευταίους 2 μήνες το πήρα απόφαση. Τα 5χλμ, ήταν λίγα για εμένα, δεν θα είχα κίνητρο.  Πήγα για τα 10!  Δήλωσα συμμετοχή.  Μόλις έτρεξα τα πρώτα μου 10χλμ σε προπόνηση, ένιωσα πολύ χαρά. Και να τα Facebook post κτλ.  Και δεν πίστευα τη συνέχεια.  Μέσα σ' ένα μικρό διάστημα, έχω τρέξει ήδη 5 φορές τα 10χλμ και έχω συνολικά συμπληρώσει, με τις μικρότερες προπονήσεις, σχεδόν 70χλμ.  Θα πείτε κάποιοι σιγά ρε φίλε, τι μας τα ζαλίζεις;  Ίσως, αλλά εγώ αισθάνομαι απλά τόσο χαρούμενος που ακόμα και όχι πλήρως εντάξει με τα θέματά μου, θα το κάνω και μάλλον θα το κάνω καλά!  

Πριν από 4 χρόνια, νόμιζα ότι δε θα έτρεχα πια ποτέ.  Δεν μπορούσα να κάνω περπάτημα στις "κρίσεις" μου, ούτε 2 χλμ!  Θα βάλω τους επιδέσμους μου, την επιγονατίδα μου, τη μουσική που έφτιαξα στο φουλ και θα ξεχυθώ. Μακάρι να το καταφέρω όπως το έχω φανταστεί. Για τον καθένα, κάτι δικό του, κάτι μόνο που αυτός ξέρει είναι σπουδαίο! Για μένα ήταν αυτό.  Και νιώθω ήδη όμορφα! Νιώθω πως είμαι πια στο 80% του στοιχήματος μου.



Παπούτσια, πάρε παππούτσια!  Πολύ business η όλη ιστορία ε;

Πάρε και ένα ηλεκτρονικό micoach όπως λέμε my coach, για να σε προπονεί το γκατζετάκι!



Εγώ πάλι κοιτούσα τα περίτεχνα ταβάνια του Ζαππείου!


Τεχνολογία εν πράξη: Τα timing chips που φοράς στο παπουτσάκι και ο χρόνος σου καταγράφεται! Σουπερ!

Φέτος στα 10, του χρόνου θα δείξει...!
Θα έχει πολύ κόσμο αύριο και αρκετό κρύο.  Αλλά αξίζει τον κόπο, να ζήσετε τις στιγμές, την είσοδο του (συνήθως Κενυάτη) νικητή στο στάδιο, τη χαρά που έχει μια πόλη που συντονίζετε στη θετική ενέργεια τόσων ανθρώπων. Η Αθήνα, δεν είναι μόνο ασχήμια, μιζέρια, επεισόδια και δύσκολη πια ζωή. Είναι και αυτό το κομμάτι της που εφάπτεται την ιστορία της, την κληρονομία της, τους ανθρώπους της που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Θα τα πούμε εκεί... Καλή μας επιτυχία!  
Ο ξαναγεννημένος runner!


Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Έξω από τα δόντια. Για όλα!

Σκοπίμως, το πληκτρολόγιο στάθηκε σιωπηλό εδώ και περίπου 8 μέρες.  Το "θεατρικό έργο", με γεύση γνήσιας Ελληνικής τραγωδίας που εκτυλίχτηκε όλο αυτό το διάστημα, ξετυλίχτηκε κακόγουστο και μη σκηνοθετημένο, μπροστά στα μάτια των ταλαίπωρων πολιτών αυτής της χώρας και συνάμα μιας ολόκληρης υφηλίου, χωρίς καμία πρόβα, χωρίς καμία λογική συνέχεια.  Ακατάληπτες φράσεις, δηλώσεις, πράξεις, συζητήσεις. Παρανοϊκές υποθέσεις, τοποθετήσεις, αντιδράσεις και μη προτάσεις.  Μπλόφες και μη μπλόφες, καζίνο και ρουλέτα πάνω στις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, από ένα πρωθυπουργό με το όνομα Γ. Ανδ. Παπανδρέου, που είναι βέβαιο, πως στο μέλλον θα απασχολήσει πολλούς πολιτικούς ιστορικούς αλλά και συναδέλφους τους με ειδίκευση στη ψυχολογία και στα ανεξήγητα φαινόμενα. Συνεπικουρούμενος, από τη μηδενική επαφή με την πραγματικότητα της πλειοψηφίας της πολιτικής "σκηνής", ο θίασος έχει κηρύξει φαλιμέντο, αλλά ακόμα παίρνει τους τελευταίους επιθανάτιους ρόγχους του. Τελειώνει με πάταγο, αλλά δυστυχώς καταστρέφει και ένα λαό μαζί του. Αυτόν το λαό που τον ανάδειξε όμως, που έφαγε χρόνια τώρα τις σάρκες του.

Στο μέλλον, θα έχουμε προφανώς, κρίνοντας εκ των διαμορφούμενων συνθηκών, ζήσει την εμπειρία μιας εθνικής κατάπτωσης χωρίς προηγούμενο. Εξευτελισμό της ζωής μας αλλά και της ποιότητας της, εκτροχιασμό της συνθήκης κοινωνικής συνύπαρξης και προφανώς εθνική μιζέρια που μοιάζει απειλητικά και τρομακτικά με συνθήκες εμπόλεμης κατάστασης και κατοχής. 

Το μείγμα είναι εκρηκτικό και χοντρικά τα παρακάτω αποτελούν τα κυριότερα συστατικά του:

Συστατικό Νο 1: ΕΕ και τρόικα

Τους τελευταίους 18 μήνες περίπου, η άνευ λογικής εφαρμοσμένη πολιτική του λεγόμενου Μνημονίου Νο 1, επιβλήθηκε χωρίς καμία συμμετοχή του Ελληνικού λαού, (βλ. δημοψήφισμα) την ώρα που έπρεπε, σε αγαστή συνεργασία μιας κυβέρνησης και ενός Υπουργού, που ήταν πασιφανέστατο ότι απλά υπέγραφαν, με μια Ευρωπαϊκή Ένωση που έκανε πως δεν έβλεπε το πρόβλημα στο ενιαίο νόμισμά της και ένα ΔΝΤ προθυμότατο να αφαιμάξει σε τόκους όλη την οικονομική παραγωγή της χώρας. Προσκαλέστηκε βεβαίως. Φυσικά, όλα οδήγησαν στο αδιέξοδο της σημερινής οικονομικής δυσπραγίας. Ακόμα και ένα πρωτοετή φοιτητή Οικονομικών σπουδών να ρωτούσες, θα σου επιβεβαίωνε ότι το δήθεν πρόγραμμα εξυγίανσης μας, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπική τοκογλυφία σ΄ένα ψόφιο κουφάρι με πεταμένες λίγες λίρες δεξιά και αριστερά.

Θα πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα. Τον Απρίλιο του 2010, όταν ο κ. Παπανδρέου, από τις ανοιξιάτικες λιακάδες του Καστελόριζου, όπου πήγε για εκδρομή, ανακοίνωνε τις προθέσεις του, η Ελλάδα, είχε ήδη χρεοκοπήσει. Ρωτήστε, όποιον συνδιαλέγεται με το ελληνικό κράτος, να σας πει αν έχει πληρωθεί περίπου από τότε.  Η στάση πληρωμών ήταν γεγονός και συνεχίζει να είναι, με μόνο μισθούς και συντάξεις ουσιαστικά να καταβάλλονται και αυτά από τα δανεικά.  Ο κ. Παπανδρέου, είχε τότε μια ευκαιρία, να τινάξει πραγματικά την μπάνκα στον αέρα, με τεράστιο, βεβαίως, κόστος για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και την λειτουργία του κράτους για ένα διάστημα και τον λαό, στέλνοντας απανωτά σοκ στους δικαιούχους των άχρηστων πια Ελληνικών Ομολόγων. Αλλά, θα ήταν αυτός πια που θα πετούσε τη βόμβα στα χέρια των Ευρωπαίων ηγετών, κυρίως της Γαλλίας και της Γερμανίας, που θέλοντας και μη, σε κατάσταση πανικού θα καταλήγανε λίγο πολύ σ' αυτή την κατάσταση που καταλήξαμε τώρα. Αυτό το σοκ θα ήταν ισχυρό για όλους μας, αλλά λυτρωτικό και σε μεγάλο βαθμό, θα μας επέτρεπε, έστω ζαβά, να κρατούσαμε τουλάχιστον τα ηνία της χώρας απ' το ένα χέρι.  Προτίμησε τον αργό και συνεχιζόμενο θάνατο της Ελληνικής μεσαίας τάξης, με ανήκουστα σκληρά μέτρα, που πιστεύω βαθύτητα ότι ήταν και στρατηγική επιλογή της νέας τάξης πραγμάτων.   Σίγουρα, αρκετά από τα αρχικά μέτρα, θα έπρεπε να υλοποιηθούν, αλλά θα ξεκινούσαμε μ' άλλα μέτρα και σταθμά.

Ας μη γελιόμαστε. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ποσώς ενδιαφέρθηκαν για την επιβίωσή μας στη ζώνη του Ευρώ. Αυτό φάνηκε ειδικά την τελευταία εβδομάδα.  Ως οικονομία τους είμαστε άχρηστοι και αδιάφοροι.  Όμως, τα χρήματα τα δικά τους που θα γινόταν θυσία, ήσαν πάρα πολλά.  Τόσο πολλά που έπρεπε να κερδηθεί χρόνος, ώστε όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες να ξεφορτωθούν την καυτή πατάτα με το όνομα Ελληνικό Ομόλογο.  Μέσω των μηχανισμών που στήθηκαν, σιγά σιγά, 18 μήνες μετά, οι Τράπεζες και οι ευρωπαϊκοί ασφαλιστικοί οργανισμοί, κατάφεραν να τα ξεφορτωθούν μέσω της Δευτερογενούς αγοράς Ομολόγων, με κύριους αγοραστές την ΕΚΤ, η οποία ήδη τα αγόραζε σε τιμές ευκαιρίες, με το πρόσχημα ότι μας βοηθάει.  Συνάμα, τα νέα Δάνεια από την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την ΕΕ, φορτώνανε ολοένα και περισσότερα βάρη στην ελληνική κοινωνία για χρόνια και χρόνια.  Το χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ, ολοένα και πολλαπλασιαζόταν.

Φτάσαμε λοιπόν στις 26/10 του Άι-Δημήτρη, μεγάλη η χάρη του, για να "κάνουν" και καλά το θαύμα τους και σε πλήρη συνεννόηση με την κυβέρνηση μας που "αισθάνεται και υπερήφανη", κλείσανε deal.   To λεγόμενο "κούρεμα", που μας ζαλίσανε τα μυαλά για την επιτυχία και επιμένουν λυσσαλέα οι Σαρκοζί-Μερκελ, δεν είναι τίποτα άλλο, ακόμα και τώρα, που το σπίτι του Ευρώ καίγεται από τους κερδοσκόπους, ένα resolution, όπως τα ονομάζαμε στα Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια Νέων, που είχα συμμετάσχει πριν πολλά χρόνια, όπου απλά γίνονται προτροπές.  Ένα σχετικά ασαφές κείμενο, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, που όμως κρύβει μεγάλες τρύπες.

Ως περίληψη, δείτε τι λέει η εξαιρετική δημοσιογράφος Matina Stevis, που κάλυψε τη σύνοδο: 

"Συνοπτικά, η γνώμη μου είναι ότι το 50% είναι εν μέρει λογιστικό και όχι ουσιαστικό ποσοστό απομείωσης του χρέους και σε κάθε περίπτωση δεν αρκεί για να καταστεί το χρέος βιώσιμο. Δεν βλέπω τίποτα σχετικό με την ανάπτυξη και τη μείωση της ανεργίας στην Ελλάδα μέσα στο πακέτο. Η συμφωνία για το EFSF είναι σχεδόν αστεία, καθότι δεν μας έχουν πει πού θα βρεθούν επενδυτές (η Κίνα δεν φάνηκε να ενθουσιάζεται), όσο δε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, απομένει να δούμε ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, από τα 130 δισ. ευρώ του νέου πακέτου για την Ελλάδα, τα 70 πάνε για τις ανάγκες χρηματοδότησης του ελληνικού Δημοσίου, ενώ τα 60 πάνε στις τράπεζες, εγχώριες ή μη. Τα λεφτά αυτά είναι φορολογούμενων πολιτών άλλων χωρών. Εμένα αυτό δεν μου κάθεται καλά." 

Προσθέστε στα παραπάνω και το γεγονός, ότι τα δάνεια της τρόικας ως τώρα εξαιρούνται.  Προσθέστε, ότι τα ομόλογα που σας μιλήσαμε λίγο παραπάνω από τη Δευτερογενή Αγορά ομολόγων που έχει η ΕΚΤ, επίσης εξαιρούνται, με το επιχείρημα ότι η ΕΚΤ δεν είναι ιδιωτικός τομέας. Όταν όμως τα ομόλογα αυτά λήξουν, παρόλο που έχουν αγοραστεί στο μισό της αξίας τους, εμείς πρέπει να τα καταβάλουμε στο 100% της αξίας τους!  Κερδοσκοπία χωρίς τέλος με σφραγίδα δήθεν εταίρων μας.  Προσθέστε όμως και τα ασφαλιστικά ταμεία, που παρότι είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, δεν εξαιρέθηκαν από το κούρεμα, με το επιχείρημα ότι τα χρήματά τους δεν είναι κρατικά, αλλά ιδιωτών ασφαλισμένων!  Άρα αυτά κουρεύονται μια χαρά, με ανυπολόγιστο κόστος για την περιουσία τους και τις συντάξεις.

Είπατε τίποτα; Αυτή είναι η συμφωνία, η οποία, αποτελεί και μονόδρομο όπως παρουσιάζεται από τους μανδαρίνους της ΕΕ και τον αγαπητό μας Πρωθυπουργό, που ισχυρίζεται πως μας έσωσε κιόλας. Και μιας και είπαμε τη "μαγική" λέξη... primeminister...

  Συστατικό Νο 2:  ΓΑΠ και πολιτική τάξη

Εδώ, η επιστήμη μπορεί να σηκώσει τα χέρια ψηλά. Στην ιστορία, μάλλον την παγκόσμια, δεν υπάρχει περίπτωση Πρωθυπουργού, που αποδείχθηκε τόσο εκτός τόπου και χρόνου.  Τόσο απρόβλεπτου, τόσο αποσυντονισμένου, τόσου απροκάλυπτα μη οργανωμένου.  Με έλλειψη βούλησης, και επιβολή της πειθαρχίας προς ένα κυβερνητικό σχήμα, που άλλα έλεγε, άλλα έκανε, άλλα ψήφιζε και βασικά δεν εφάρμοζε τίποτα.  Τα παραδείγματα είναι πολλά. Από την απελευθέρωση των επαγγελμάτων που έχει καταλήξει φαρσοκωμωδία, σε πιο καθημερινά, όπως οι παλινωδίες με τις αποδείξεις, ως την μη εφαρμογή ενός αντικαπνιστικού νόμου.  Πρώτος στα iPad και στα opengov.gr, αλλά επί της ουσίας μηδέν εις το πηλίκο.  Ως κόρη κλαίουσα, αφού γύρισε όλο τον κόσμο, διαφημίζοντας το πρόβλημά μας, αντί να νομοθετεί έχοντας μια ισχυρή νωπή εντολή για να διορθώσει τα κακώς κείμενα, στάθηκε παρατηρητής πάνω στη βάρκα "Ελπίδα".  Αλλά μας τελείωσε και αυτή.  Το πυροτέχνημα με το δημοψήφισμα, που τίναξε τον κόσμο στον αέρα για μια μέρα, που ουσιαστικά έκανε την Ελλάδα, μάλλον τον πιο αναξιόπιστο παίχτη στην παγκόσμια σκακιέρα και μπορεί, ας υποθέσουμε, να είχε μια βάση, έστω ως ένα μικρό τέχνασμα πίεσης, γύρισε μπούμερανγκ, όταν μετατράπηκε με κατευθυντήριο από τους κκ. Μέρκελ και Σαρκοζί, σε ερώτημα "όξω από το ευρώ ή όχι". Άρον, άρον μαζεύτηκε και αυτό.

Συνάμα, μια ολόκληρη πολιτική τάξη, με επικεφαλής των Αντωνάκη, φοβικό, που αγγίζει τα όρια της ακροδεξιάς και σχεδόν με θράσος να ξεχνά πως το κόμμα του ευθύνεται βαρύτατα για την καταστροφή που επίσης προκάλεσε, βγήκε παγανιά γιατί μυρίστηκε εκλογές και ονειρεύτηκε πρωθυπουργιλίκια. Και κάνει και τον δύσκολο. Από αριστερά προς τα δεξιά, μια ολόκληρη Βουλή που παλιμπαιδίζει, που αρνείται να χάσει τα κεκτημένα της, βουλευτές που αλλάζουν απόψεις από το πρωί ως το μεσημέρι, μια Αριστερά στην κοσμάρα της και το πιο τραγικό που συνέβη προχθές ουσιαστικά για να τα πούμε έξω από τα δόντια, μια "κοινοβουλευτική" εκτροπή πολιτεύματος.

Δεν υπάρχει στην ιστορία περίπτωση "κυβέρνησης", που παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης για να μην είναι αυτή κυβέρνηση, αλλά κάποια άλλη που δεν ξέρουμε.   Οι αποκαρδιωτικοί τίτλοι τέλους, έπεφταν με ένα Πρωθυπουργό που μιλούσε στη Βουλή και στο Twitter γινόταν ένας χαμός με μια κεντρική απορία: "Μα τι λέει;" Πόσο εκτός πια; Πόσο άλλο ανευθυνότητα και θράσος;  Κανείς δεν θα καταλάβει ποτέ μάλλον τι στο καλό ήθελε να κάνει αυτός ο άνθρωπος.  Μάλλον δεν κατάλαβε ποτέ και ο ίδιος.

Συστατικό 3: The Greek public

Όλοι αυτοί εκεί όμως είναι γιατί εσύ λαέ τους εξέθρεψες.  Εσύ τους τάισες. Εσύ τους παρακάλεσες για μια θέση στο δημόσιο της κόρης σου. Εσύ δεν πλήρωσες φόρο, σε μεγάλο ποσοστό.  Εσύ, ναι, τα έφαγες.  Εσύ μαζί με πολλούς απ' αυτούς. Εσύ δε θέλησες ποτέ ν' αλλάξεις τίποτα.  Εσύ δε σεβάστηκες ποτέ τον πλησίον σου. Εσύ δεν αποδέχτηκες ποτέ το διαφορετικό. Εσύ έγλειψες κατουρημένες ποδιές για μια προαγωγή. Εσύ δεν ζήτησες ποτέ απόδειξη. Εσύ πήρες και κάρτες πιστωτικές και αυτοκινητάρες και δάνεια, δάνεια, δάνεια.  Ναι η Τράπεζα στα έδωσε, αλλά εσύ όλα τα πήρες. Ήθελες και εξοχικό στην Κινέτα ή στη Μύκονο. Και ψώνια στο Παρίσι.  Και την Εκκλησία στο πλευρό σου. Της έδινες και τριακοσάρια για ν' ανάβει πολυέλαιους για να κάνεις γάμους για τα μάτια του κόσμου. Εσύ ήθελες να ζεις καπιταλιστικά με κοινωνία οργανωμένη σαν σοβιέτ.  Εσύ βολεύτηκες σε οργανισμούς και νομικά πρόσωπα, που δεν τα ξέρει η μάνα τους και δεν παρήγαγες τίποτα. Εσύ λάδωσες για το σπιτάκι στο χωριό, για την επέκταση στο μπαλκόνι, για το αυθαιρετάκι στο δάσος.  Εσύ πάσχισες να κάνεις το δικό σου μόνο να περάσει και ας πάνε οι άλλοι να πνιγούνε.  Εσύ όμως απαίτησες, υποκριτή, και καλό σχολείο και νοσοκομείο, όταν δεν πλήρωνες τίποτα και όταν ψήφιζες όλους αυτούς που θα τα τρώγανε. Εσύ είσαι οπαδός της κάθε γελοίας ομάδας που έχει μαφιόζους της νύχτας για προέδρους και σέρνεσαι στα γήπεδα. Πληρώνεις κιόλας. Ως όχλος υποκινούμενος.

Εσύ που δεν ξεσηκώθηκες νωρίς και πρώτα απ' όλα για αυτά.  Και μόνο κουβεντούλα, τσιγαράκι και αύριο έχει ο θεός. Δράση μηδέν. Και γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Μπλα, μπλα, μπλα... Και ταγάρια στις πλατείες.  Νέα μόδα.

Τα καλά στοιχεία, που έχει ο έρμος ο Έλληνας, χάνονται μέσα στα άγρια χόρτα. Φιλοτιμία, φιλοξενία, αγάπη, βοήθεια, σεβασμός, αρχές, πίστη για ένα καλύτερο αύριο, αγάπη για τον τόπο, για τον πλησίον, επιχειρηματικότητα, καλή καρδιά, εφευρετικότητα, καπατσοσύνη, γνήσιο χαμόγελο και ευχαριστώ.  Τα κρύβεις όμως.  Υπάρχει κόσμος που είναι έτσι. Υπάρχει, αλλά που πήγατε όλοι; Που μας αφήσατε;
The End

Πριν λίγες μέρες, μια φίλη αναγνώστρια μου έστειλε ένα εμαιλ

"Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω παντού μόνο αυτό που έτσι κι αλλιώς βλέπω. Βλέπουμε και βιώνουμε.  Δεν ξέρω ακόμη, δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη για τον τρόπο και τις διαδικασίες που θα μας βγάλουν από το τέλμα και γ' αυτό κάνω έκκληση σε όποιον θέλει, πιστεύει ότι μπορεί, τουλάχιστον να προτείνει πράγματα με ρεαλισμό, αισιοδοξία (όση απέμεινε) κι ελπίδα για το καλύτερο μέλλον μας, ώστε αμέσως μετά να ξεκινήσει υλοποίηση του σχεδίου εφόσον αυτή θα είναι εφικτή."
Της απάντησα:

Έχω μια διαπίστωση (θλιβερή αλλά αληθινή) και 2, ας πούμε, απαντήσεις:

Διαπίστωση

Νομίζω πως ο υποκριτής και πραγματικά απαίδευτος Ελληνικός λαός, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος και άξιος της μοίρας του.  Δεν βλέπω καμιά άμεση επαφή με την πραγματικότητα, παρά μόνο και πάλι ο καθένας για το συμφέρον του.  Λύση δεν νομίζω να υπάρχει, γιατί απλά δεν θέλουμε ν' αλλάξει τίποτα.  Είναι γεγονός πασιφανέστατο.  Συν μια τάση εμφυλίου πολεμικού σκηνικού.  Σαν κακομαθημένα, μικρά παιδιά.
Απαντήσεις (χωρίς να διεκδικώ δάφνες)
Φαντασιακή

Θεωρητικά μια  ένοπλη επανάσταση και αγώνας. Τύπου Λιβυή κτλ. Αναγκαστικά, για συνολική ανακατανομή, με βίαιο τρόπο και δυστυχώς θύματα, της εξουσίας σε μια άλλη εντελώς βάση. Γεγονός ανέφικτο, λόγω "παχυδερμίτιδας" του μεγαλύτερου ποσοστού του κόσμου. Που να αφήσεις τώρα το σουβλάκι και την Πανάθα, να πιάσεις τα κουμπούρια. Άστο...

 Πιο εφαρμόσιμη

Οι Αγανακτισμένοι και τα συναφή συλλογικά κινήματα, είναι κάτι, αλλά επί του πρακτέου μια μπούρδα, που αν δεν διαμορφώσουν μια συγκεκριμένη πολιτική υλοποίηση μέσω δημιουργίας ξεκάθαρου πολιτικού σχήματος και άλωσης του συστήματος μέσα από το σύστημα, όλα είναι όνειρα θερινής νυχτός.  Εννοώ, ότι πρέπει με εκλογές, και συγκεκριμένη ηγετική ομάδα, γιατί είναι ο μόνος τρόπος στη συγκεκριμένη φάση, εγκαθίδρυσης μιας πλειοψηφίας στη βουλή του νέου σχήματος, οπότε μόνο τότε μπορεί να επέλθει αλλαγή πλήρως του πολιτικού σκηνικού, με πιο άμεση μορφή Δημοκρατίας κτλ. Αλλά αυτά για την Ελλάδα, που μόνο γκρινιάζει συνέχεια, χωρίς να πράττει είναι κολοκύθια.

Συμπέρασμα που στεναχωρεί.  Προς το παρόν δεν διαφαίνεται καμιά λύση.  Θα συνεχίσουμε στο χάος.  Ρεάλ πολιτικ.

Και για αυτούς τους παραπάνω λόγους, στο "θεατρικό μας έργο", πρωταγωνιστές είναι δυο ατάλαντοι κομπάρσοι που αυτή την ώρα παίζουν τις τύχες μας στα χέρια τους, σε μεγαλεπήβολα Μέγαρα.  

Καληνύχτα σας!

ΥΓ: Για να ευθυμήσουμε κιόλας το συγκεκριμένο, μάλλον θυμωμένο ποστ, συνοδεύεται από τη μουσική τρόικα, ενός Γερμανικού τραγουδιού για μπύρες, ένα Γαλλικό σεξουαλικό ας πούμε τραγουδάκι, και μια Ιταλική αρμονία, γιατί εκεί θα περιοδεύσει ο θίασος οσονούπω

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Σιωπή πριν την καταιγίδα

Περιμένω με ανάσα κομμένη
Περιμένω την εξέλιξη του πιο κακοστημένου θεάτρου εδώ και χρόνια
Περιμένω λίγο ακόμα
Για να μιλήσω
Να σας μιλήσω
Για την τύχη μας, για τις ζωές μας
Για τα μελλούμενα που δεν ξέρουμε
Για το συνάφι μας
Που και σιχαίνομαι και ακόμα πιστεύω
Στο έργο τούτου όλοι έχετε και έχουμε ρόλο

Για τα τραγικά μας λάθη
Για τους δανειστές που τώρα πια εκβιάζουν
Για τον εκβιασμό που εμείς προκαλέσαμε
Λίγο ακόμα
Να σωπάσω, τι ν' ακούσω
Το τέλος έρχεται μάλλον βασανιστικά
Αλλά θα τα πούμε σύντομα από εδώ...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Στους "Εμπόρους των Εθνών", Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών



"...Το ανωφερές έχει κατάβασιν,


και η πτήσις έχει πτώσιν..."

Στην περιρρέουσα κατάσταση της πόλης της Αθήνας, σε μια Πέμπτη 20 Οκτώβρη γεμάτη μίσος, θλίψη, ταραχή αλλά συνάμα και λυτρωτική συνεύρεση ανθρώπων, η τέχνη μπορεί και αποτελεί ακόμα, μια νησίδα στο τέλμα. Το Θέατρο υπάρχει ακόμα, για να μας διδάσκει, να ταξιδεύει, να προβληματίζει, να προκαλεί και ν' αγγίζει αισθήσεις. Να σε κάνει να χώνεσαι στη θέση σου και να χάνεσαι στη δύναμη της εικόνας, του σκηνικού, του ταλέντου, του λόγου. Και αν αυτός ο λόγος είναι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αυτού του λεγόμενου και "κοσμοκαλόγερου" συγγραφέα, τόσο όμορφος, ίσως κάπως παλιός, αλλά μια "χορωδία" λέξεων, ένα ποίημα, ένας ηχητικός πλούτος μιας ιδιαίτερης γραφής που δεν μπορεί μάλλον να υπάρξει ξανά.

Κάπως έτσι η ομάδα ΟΠΕΡΑ, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας (από τα πιο δραστήρια ΔΗΠΕΘΕ) και ο σκηνοθέτης-μουσικός Συνθέτης Θ. Αμπαζής, έπλασαν ένα έργο, μια "τύπου" performance σε αγαστή συνεργασία με την εικόνα, με live μουσική επί σκηνής, με τη συμμετοχή εξαιρετικά δουλεμένων ηθοποιών, συγχρονισμένου λόγου και κίνησης και σκηνικής εγκατάστασης, που αξίζει σίγουρα της προσοχής όλων σας. Και αυτό γιατί είναι μια συνολικά καλοστημένη εικαστική καλλιτεχνική δουλειά, που αναμοχλεύει τα ανθρώπινα πάθη, με τη σημερινή κατάσταση, μ΄ένα λόγο που κρίνει (προς μεγάλη έκπληξη για το συγγραφέα που ήταν σε αγαστή σχέση με την Ορθοδοξία) την εκκλησία και τις ηθικές της, αλλά και ένα λόγο πολιτικό που παραπέμπει σε μανιφέστο κατά της "πλουτοκρατίας" και της δήθεν δημοκρατίας και όλου του πολιτικού συστήματος! Εξαιρετικής σύλληψης για την εποχή, αρχές 20ου αιώνα δηλαδή!

Η ιστορία αποτελείται από μια σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με φόντο τα νησιά του Αιγαίου, τη Βενετοκρατία και μια "απαγωγή" γυναίκας, της Αυγούστας από το νησί της Νάξου, από τον Ενετό Μάρκο Σενούτο, εγκαταλείποντας το σύζυγο της Ιωάννη Μούχρα. Ορμώμενη από μια ακατανίκητη ερωτική επιθυμία, η Αυγούστα βρίσκει τελικά το θάνατο αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου και τα πάθη του.

Το έργο στήθηκε σαν μια σύνθετη μουσική παρτιτούρα, με 4 πράξεις, τέσσερα θα μπορούσαμε να πούμε μουσικά μέρη, που βοηθούν στην κατανόηση του λόγου και των "συνθηκών" του έργου. Ξεχώρισα το λεπτό χιούμορ, τις καθαρά αυτοσχεδιαστικές κινήσεις των ηθοποιών που έδωσαν μάλλον ένα άριστο αποτέλεσμα συνδυαστικής κίνησης και λόγου, μια βαθιά δουλειά, μια πειθαρχημένη δουλειά, που συναδελφικά καταλάβαινα και σεβάστηκα κάθε λεπτό της σημείο και στίγμα. Είμαι σίγουρος ότι πέρασαν, πολλές, μα πολλές ώρες πρόβας για ένα αποτέλεσμα που τους δικαιώνει.

Τελείωσα λοιπόν αυτή τη δύσκολη Πέμπτη 20/10, με μια ιστορία "γεμάτη", μια προσπάθεια αξιοσημείωτη, μια ελπίδα ότι, ναι συμβαίνουν και εδώ ωραιότατα πράγματα, αρκεί να τα αφήσουμε να ανθίζουν. Να ανθίζουν και να μας πλαισιώνουν.  Ναι υπάρχουν και εδώ ταλέντα που μπορούν και καταθέτουν ακόμα δουλειές που χαίρεσαι να βλέπεις. Συνάδελφοι σας ευχαριστώ! Με ταξιδέψατε. Αλήθεια είναι.



Η Ταυτότητα της Παράστασης

Δραματουργική επεξεργασία: Έλσα Ανδριανού Σκηνοθεσία-Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου 
Βίντεο: Στάθης Αθανασίου Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου Βοηθός σκηνοθέτη: Νεφέλη Μαϊστράλη
B΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος
Ερμηνεύουν: οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος ΑβαρικιώτηςΤζωρτζίνα Δαλιάνη,Κώστας ΚαλλιβρετάκηςΝέστορας ΚοψιδάςΜαρία ΠαρασύρηΔανάη Σαριδάκη και οι μουσικοί Ιάκωβος ΠαυλόπουλοςΣοφία Ευκλείδου

Συμπαραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Ομάδα Θεάτρου ΟΠΕRΑ, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας
Διδασκαλία Tai Chi για τις ανάγκες της παράστασης: Μιχάλης Τσικριτέας
Οργάνωση παραγωγής OΠERA: Ευγενία Σωμαρά
Κατασκευή σκηνικού: Θανάσης Θαλασσινός

Εισιτήρια: 18€ και μειωμένο 10€